အခန်း ၁၅၉၉
Vol. 107 Ch. 1599
အခန်း (၁၅၉၉) မျှော်နန်းသခင်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ (၂)
“နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေကတော့ အစစ်အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စာသားတွေကတော့ လုံးဝ တိကျမှန်ကန်ချင်မှ မှန်ကန်လိမ့်မယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
ရွှမ်းယီသည် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအရာက အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူက လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“အခု အရှင်က မဟာလေဟာနယ်ကို ပြန်လာတာဟာ...”
“လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ...” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာ ဟုတ်လား” ရွှမ်းယီက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မှန်ပါတယ်” လုကျိုးက ဆိုလိုက်၏။
ရွှမ်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီးနောက် သူ၏ လေသံမှာလည်း ပြန်လည် လေးနက်ခန့်ညားသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အကယ်၍ အရှင် အကူအညီ လိုအပ်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်”
လုကျိုးသည် လှည့်ကြည့်ကာ ရွှမ်းယီကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းဆိုတဲ့ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ... ငါလည်း အရင်ကနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။ မဟာလေဟာနယ်ကို ပြန်လာတာက လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့ သက်သက်ပါပဲ”
ရွှမ်းယီသည် ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။ မဟာလေဟာနယ်ကို နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်အောင် လွှမ်းမိုးထားခဲ့သော ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးတစ်ပါးသည် သူ၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းမှ မည်ကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လျှောက်တင်လိုက်၏။
“အရှင် ကျွန်တော်ကို မယုံကြည်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်က အခု မဟာလေဟာနယ်မှာ ရောက်နေပြီဆိုတော့... ရွှမ်းယီနန်းဆောင်မှာပဲ ဆက်နေပေးဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်”
လုကျိုးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ မေးလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မှ မဟုတ်တာ။ မင်းပါ ရောပြီး ဒုက္ခရောက်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”
“အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ကြောက်နေမယ်ဆိုရင်... ရွှမ်းယီနန်းဆောင်ရဲ့ သခင်နေရာကို ရောက်လာနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး... အရှင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် နောက်ခံအကြောင်းကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဒါကို ဖွင့်ချရဲတယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မှာပါ” ရွှမ်းယီက လေသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။
လုကျိုးသည် ယခုထက်တိုင် တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရပေသည်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယီသည် ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။ “ဆရာ သဘောတူပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို လမ်းညွှန်ပြသမှု တချို့ ပေးခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့... မင်းက ဆရာ လို့ ခေါ်လောက်တဲ့အထိ ငါက မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒီခေါ်ဝေါ်မှုကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး” လုကျိုးက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယီသည် ကမန်းကတမ်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ စဉ်းစားကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒါက တစ်ခုတည်းသော သင့်တော်တဲ့ ခေါ်ဝေါ်မှုလို့ ထင်မိလို့ပါ။ အကယ်၍ အရှင်က မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်ရင်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့လေ”
လုကျိုးသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားသော အမူအရာဖြင့် ရွှမ်းယီကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက သင်ပေးလို့ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲကိုး”
ထိုအခါမှသာ ရွှမ်းယီသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လုကျိုး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်၏။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်... ဆရာ... အယ်... မျှော်နန်းသခင်လု နဲ့ သေသေချာချာ စကားစမြည် ပြောဆိုပါရစေ။ မူးမူးရူးရူး မဖြစ်မချင်း ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာမဝင်ကြေးနော် အဲဒီတုန်းက အရှင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ အရာတွေထဲမှာ ကျွန်တော် နားမလည်သေးတဲ့ အရာတချို့ ရှိနေသေးလို့ပါ...” ထို့နောက် သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ အသံကို မြှင့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဝိုင်တွေ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြစမ်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်းယီခန်းမ၏ အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီး အစေခံမှာ လင်းထိန်နေသော ခန်းမကြီးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ သူမသည် ရွှမ်းယီတစ်ယောက် မကြာသေးမီက အလုပ်များနေသဖြင့် စိတ်အပန်းဖြေရန်အတွက် အရက်သောက်လိုခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
...
လီချွင်းသည် အရှေ့ဘက်သို့ မိုင် ၁၀၀ ခန့် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ကျန်းဟယ် ရှိနေသော လေ့ကျင့်ရေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုခန်းမသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ အနီး၌ တည်ရှိပေသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များနှင့် မဟာလေဟာနယ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှ၏။ နယ်မြေကိုးခုရှိ မည်သည့် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထက်မဆို များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
လီချွင်းသည် ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။ “တပ်မှူးကျန်း... မင်းက တကယ်ကြီး နံရံကို မျက်နှာမူပြီး ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်နေတာလား”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဟယ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နံရံကို မျက်နှာမူကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပေသည်။ လီချွင်း၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ”
လီချွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ တပ်မှူးကျန်း ရှိနေသရွေ့တော့... အရှင်မင်းကြီးလည်း ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”
ကျန်းဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ငါ့ကို လာမြှောက်မနေနဲ့။ အဲဒီလူကို မင်း ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား”
လီချွင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ မင်းက အရမ်းကို အလျင်စလို နိုင်လွန်းသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မှ မဟုတ်တာ”
“သူက နယ်မြေကိုးခုကနေ လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲလေ။ သူ့မှာ ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေနိုင်မှာမို့လို့လဲ” ကျန်းဟယ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“သူက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ” လီချွင်းက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ယင်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ ထို့နောက် သူက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်ကိုး မင်းက ဘာဖြစ်လို့ စောစောစီးစီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ”
လီချွင်းသည် ထိုမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေကြားဘဲ ပြောလိုက်၏။
“အရင်တုန်းက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ဟာ မဟာလေဟာနယ်မျိုးစေ့ ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့တယ်။ သူတို့က နန်းဆောင်ဆယ်ခုရဲ့ တပ်မှူးနေရာတွေအတွက် ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အလားအလာအရှိဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေပဲ။ အဲဒီလူက ငါ့ကို အရင်ဆုံး စတင် ဆက်သွယ်လာခဲ့တာဆိုတော့... သူက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ကနေ အခြေအနေကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ ရန်သူကို သတိမပေးမိစေချင်လို့ ငါ စောစောက ဘာမှ မပြောခဲ့တာပါ”
ကျန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အဖြူရောင်ဧကရာဇ်က တကယ်ကို လက်လျှော့ဖို့ အစီအစဉ် မရှိတာပဲ”
“ထူဝေ့နန်းဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ချီရှန့်ကလည်း အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ဘက်က လူတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက အထွတ်အမြတ်ခန်းမနဲ့လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်တယ်။ ငါတို့ ရွှမ်းယီနန်းဆောင် အနေနဲ့ကတော့... တစ်ယောက်ယောက်က မိတ်ဆွေလား၊ ရန်သူလား ဆိုတာကို မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ အခြေအနေကို ပိုပြီး နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်” လီချွင်းက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဟယ်က အံ့ဩစိတ်မပြယ်သေးဘဲ ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်... လု ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အဲဒီလူက ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်ဘူးပေါ့”
လီချွင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို ငါ ရွှမ်းယီနန်းဆောင်ဆီ ခေါ်လာခဲ့တာလေ”
ကျန်းဟယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ “နေပါဦး။ သူက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လူမှန်း မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
“သူ့ဆီမှာ အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ တံဆိပ်တော် ရှိတယ်လေ။ အဲဒါကို ငါ့ကို ပြခဲ့တာ”
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ မင်းက တံဆိပ်တော်ကို မြင်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို သူ သိသိရက်နဲ့တောင်... ဒီကို မကြောက်မရွံ့ လိုက်လာခဲ့တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူးလေ” ကျန်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က အဖြေတွေကို သူ့ဆီကနေပဲ ရနိုင်မှာပေါ့။ အခုလည်း အရှင်မင်းကြီးက သူနဲ့ စကားပြောနေတယ် မဟုတ်လား” လီချွင်းက ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်၏။
ကျန်းဟယ်မှာ ထပ်မံ၍ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို ပညာရှိပါပေတယ်”
...
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးရက်တာ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟယ်နှင့် လီချွင်းတို့သည် ရွှမ်းယီခန်းမ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လီချွင်းက သတိပေးလိုက်၏။
“ခန်းမထဲကို ဝင်တဲ့အခါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေ”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်” ကျန်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီချွင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်းယီခန်းမရှိရာဘက်သို့ ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။
“လီချွင်း... ဧကရာဇ်ရွှမ်းယီကို တွေ့ခွင့် တောင်းခံပါတယ်”
၎င်းနောက်တွင် ရွှမ်းယီခန်းမ၏ တံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားတော့သည်။
“ဝင်ခဲ့ကြ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ လုကျိုးနှင့် ရွှမ်းယီတို့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီသည် ကျန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ “မင်းက မျှော်နန်းသခင်လုကို ဘာဖြစ်လို့ တောင်းပန်စကား မဆိုရသေးတာလဲ” ကျန်းဟယ် ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံရမယ်”
ကျန်းဟယ်သည် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်လု... အရင်က ကျွန်တော်ရဲ့ စော်ကားမိမှုတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
“ထားလိုက်ပါတော့” လုကျိုးသည် ကျန်းဟယ်နှင့် အဆင့်အတန်းချင်း သွားရောက် မယှဉ်ပြိုင်လိုကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။
ရွှမ်းယီသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဟယ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဒေါသကြီးတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ အံ့ဩသွားမိ၏။ ကျန်းဟယ်သည် တကယ်ပင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည့် စကားအချို့ ပြောဆိုရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ မလိုအပ်တော့ဟု ထင်ရပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်လု ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်... မျှော်နန်းသခင်လုကို အနားယူဖို့ ပြန်လိုက်ပို့ပေးကြစမ်း”
“နားလည်ပါပြီ”
လုကျိုးသည် အခမ်းအနားများ လုပ်မနေတော့ဘဲ ကျန်းဟယ်၊ လီချွင်းတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူတို့သုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှမ်းယီသည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ချက်ချင်းပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
ရွှမ်းယီခန်းမ၏ တံခါးကြီးများ ပိတ်သွားပြီး အပြင်ဘက်၌ ထပ်မံ၍ လင်းထိန်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် နံရံဆေးရေးပန်းချီများထံသို့ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်းတို့ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တော့၏။
“ပန်းတစ်ပွင့်ဟာ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရွက်တစ်ရွက်ဟာ အသိတရားတစ်ခုပါပဲ။ လောကမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးမှာ အစနဲ့ အဆုံး ရှိကြစမြဲပဲ... သူတို့ဟာ အဆုံးမဲ့ သံသရာလည်ခြင်းကို ဖန်တီးနေကြတယ်...”
...
အနက်ရောင်ခန်းမတွင် ဖြစ်ပေသည်။
အနက်ရောင်အစောင့်အရှောက်များသည် ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် အလုပ်များနေကြ၏။ သို့သော်လည်း ကျန်းဟယ်၊ လီချွင်းနှင့် လုကျိုးတို့ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ကျောပြင်ကို မတ်လိုက်ကြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းဟယ်က အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်လု... အနက်ရောင်အစောင့်အရှောက်တွေထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။ အရင်တုန်းက အရှင့်ကို ကျွန်တော် မမှတ်မိခဲ့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့”
လုကျိုးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ်သိတာကလည်း ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုပါပဲ”
ကျန်းဟယ် “...”
‘မင်းက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ အဖြူရောင်ဧကရာဇ်သာ မရှိဘူးဆိုရင်... ဘယ်သူကများ မင်းကို ဂရုစိုက်နေမှာတဲ့လဲ?’
လီချွင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်လု... အရှင်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူပါဘူး။ နောင်ကို အရှင်က ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အကယ်၍ အရှင် တစ်ခုခု လိုအပ်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဥပမာ... အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ၊ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံပြုချက်တွေ လိုအပ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။ အရှင် တောင်းဆိုသရွေ့... ကျွန်တော် မလုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
“သိပ်ကောင်းတယ်”
“ဒါဆိုရင် မျှော်နန်းသခင်လုကို ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူပါဦး”
လီချွင်းနှင့် ကျန်းဟယ်တို့သည် လုကျိုးကို လက်သီးဆုပ်မိုး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။
အနက်ရောင်အစောင့်အရှောက်များ “???”
အနက်ရောင်အစောင့်အရှောက်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ သုံးရက်တာ အချိန်မျှသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့၏ တပ်မှူးက လူသစ်တစ်ယောက်ကို ဦးညွှတ်ပြီး အရိုအသေ ပေးနေရတာလဲ။ ၎င်းမှာ လုံးဝကို ယုတ္တိမတန်ပေ။
မုန့်ချန်းသုံနှင့် လုလီတို့မှာလည်း မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်နေမိကြ၏။ ထိုအချက်ကို သူတို့ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ မျှော်နန်းသခင်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။
…