အခန်း ၁၆၀၂

အခန်း (၁၆၀၂) တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်

တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်မှနေ၍ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရွှေရောင်လှံ၏ အထက်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး လှံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်လှံမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ခါမြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

တွမ့်မူရှန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ချိန်တွင် လှံကို ရစ်ပတ်ထားသော နဂါးရုပ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် ခရမ်းရောင် လင်းလက်သွားတော့၏။ သူသည် သူ၏ ညာလက်ဖြင့် နယ်ရှင်လှံကို အလျားလိုက် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပုံရ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေပေသည်။ သူသည် ကျန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းက ကျန်းဟယ်လား"

ကျန်းဟယ်က မော့ကြည့်လျက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"

"ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က တွမ့်မူ၊ နာမည်က ရှန်းပဲ" တွမ့်မူရှန်းက ပြောလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုတွမ့်မူ... ခင်ဗျားက အနီရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်နေပေမဲ့ ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးနေရာကိုတော့ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး" ကျန်းဟယ်က ဆိုလိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးဖြစ်ဖို့ မင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ နယ်ရှင်လှံရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း"

တွမ့်မူရှန်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးထွက်သွားပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်စဉ်သွားချိန်တွင် သူတို့သည် ဘယ်ညာ ရွှေ့ပြောင်းကာ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ သို့သော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရံအတားများသည် စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ် အားလုံးကို ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဆီကျရောက်မည့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို ချေဖျက်ပေးလိုက်တော့သည်။

…

နန်လီ၏ တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖြစ်၏။

လုကျိုး၊ ရွှမ်းယီနှင့် နန်လီတို့သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

နန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချီးကျူးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀၀ က ကျင်းပခဲ့တဲ့ အရင်ပြိုင်ပွဲတုန်းက တပ်မှူးကျန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ ခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ သူက အရင်တုန်းကလိုပဲ အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းနေတုန်းပါပဲလား"

ရွှမ်းယီက ဆိုလိုက်သည်။

"သူက ပါရမီ ပါသလို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀၀ အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ပေါ့လျော့ခဲ့တာ မရှိပါဘူး။ သူ နိုင်ဖို့ သေချာပါတယ်"

"ဒီလှံကျွမ်းကျင်သူကိုကော ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ မဟာနတ်ဘုရင်ရွှမ်းယီ"

ရွှမ်းယီသည် ခေတ္တမျှ လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအားက နိုင်လိုမင်းထက်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိနေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ပြတ်သားပြီး လှံသိုင်းတွေကလည်း ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဟယ်ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုရင်တော့ သူ ဒီထက်ပိုပြီး အင်အားလိုပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့လဲ သူက သူ့ရဲ့ အစွမ်းအကုန်ကို မသုံးရသေးပါဘူး"

နန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လုကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ "မျှော်နန်းသခင်လု... ခင်ဗျားကော ဘယ်လိုထင်လဲ"

လုကျိုးသည် ထပ်မံ၍ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လောလောဆယ်မှာတော့ ဘယ်သူက ပိုအစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲပါသေးတယ်"

လုကျိုးသည် သူ၏ တပည့်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုတော့ မဟုတ်ပေ။ နှစ် ၁၀၀ အကြာတွင် သူ၏ ဆိုးယုတ်သော တပည့်များ၏ ကျင့်ကြံမှု မည်မျှ တိုးတက်လာခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူတို့ကို လေ့လာကြည့်ရှုရန်အတွက် သူ၏ အမြင်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့က မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကောင်းကင်ကျမ်းစာမှာ မဟာတာအိုနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး ၎င်းတို့နှစ်ခုမှာ တူညီသော မူလဇာစ်မြစ် ရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် သူသည် သူ၏ တပည့်များကို ဆက်လက် လေ့လာကြည့်ရှု၍ မရနိုင်တော့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြရင်ကော" နန်လီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

ရွှမ်းယီသည် ဤအကြံပြုချက်ကို စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ သူက ပြုံးလျက် အောက်ဘက်ရှိ ကျန်းဟယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်၏။ "သေချာပေါက် ကျန်းဟယ် နိုင်မှာပေါ့"

နန်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်သည် ရွှမ်းယီခန်းမမှ ဖြစ်သောကြောင့် ရွှမ်းယီက ကျန်းဟယ်ကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ရွှမ်းယီအနေဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ခံကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

"မျှော်နန်းသခင်လုကကော" နန်လီက လုကျိုးကို မေးလိုက်၏။

"နှစ်ယောက်စလုံး မဟုတ်ဘူး" လုကျိုးက ဖြေလိုက်သည်။

ရွှမ်းယီနှင့် နန်လီတို့သည် လုကျိုးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လုကျိုးက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်"

နန်လီ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အနီရောင်ဧကရာဇ်ဆီမှာ မဟာလေဟာနယ် မျိုးစေ့ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက် ရှိတာကိုး။ ဒီလူက လှံသိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုပေမဲ့ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုတော့ ငါတို့ မသိရသေးဘူး။ မျှော်နန်းသခင်က နောက်တစ်ယောက်က နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လုကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ရွှမ်းယီက မဆိုင်းမတွပင် ဆိုလိုက်သည်။ "မျှော်နန်းသခင်လုက လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးနေတယ်ဆိုတော့... အဲဒီလူက သာမန်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်လောက်ဘူး။ ငါလည်း မျှော်နန်းသခင်နဲ့အတူ နောက်တစ်ယောက်အပေါ်ပဲ လောင်းကြေးထပ်လိုက်မယ်"

နန်လီ "…"

ရွှမ်းယီ ရယ်မောလိုက်၏။ "စကားပြောနေလည်း အပိုပါပဲ။ လောင်းကြေးသာ ထပ်လိုက်ကြရအောင်"

"ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျား ရှုံးရင် ငြင်းလို့မရဘူးနော်"

"ငါက ဘယ်တုန်းက ကတိဖျက်ဖူးလို့လဲ။ ငါသာ နိုင်ရင် တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်ကနေ ပန်းတစ်ရာသေရည်ကို မင်း ယူလာပေးရမယ်" ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ။ ကျုပ်သာ နိုင်ရင် ခင်ဗျားက တောင်ပိုင်း ပပ်ကြားအက်တောင်မှာ မဟာတာအိုအကြောင်းကို ဆယ်ရက်တိတိ ဟောပြောပို့ချပေးရမယ်" နန်လီက ဆိုလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်" ရွှမ်းယီက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် နန်လီနှင့် ရွှမ်းယီတို့သည် လုကျိုးဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ "ပန်းတစ်ရာသေရည်က ကောင်းမွန်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ မလုံလောက်သေးဘူး"

"အိုး... ဒါဆို မျှော်နန်းသခင်က ဘာလိုချင်လို့လဲ" နန်လီက မေးလိုက်၏။

"တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်ဟာ တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀၀၀ လုံးလုံး ကျက်စားခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေရာမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေရာသီ ဖြစ်နေတာပဲ"

လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။

နန်လီ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏။ သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မျှော်နန်းသခင်လုက တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ် ကို လိုချင်တာလား"

လုကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အမှန်တော့ တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်က မင်းတို့အတွက် ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးကို ပိုပေးနေတာ။ ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း နွေရာသီ ဖြစ်နေပေမဲ့ မီးတောက်စစ်က ကနဦးချီ အမြောက်အမြားကို အငွေ့ပျံသွားစေတယ်။ တကယ်လို့ တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်က သယ်ဆောင်သွားခံရမယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းတို့အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

နန်လီ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်ပိုင်းမီးတောက်စစ်မှာ တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်ပိုင်ဆိုင်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ဤမျှ အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤကိစ္စ၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုကို ရွှမ်းယီ ထောက်ပြပြောဆိုလာမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရွှမ်းယီကို ကြည့်လိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ နောက်ပြောင်လျက် လောင်းကြေးထပ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤမျှ ကြီးမားသော လောင်းကြေးမျိုးက ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နန်လီအတွက် ကံဆိုးသည်။ ရွှမ်းယီက မေးမြန်းလိုက်၏။ "နတ်ဘုရင်နန်လီ... မင်းက လောင်းကြေးထပ်ဖို့ ကြောက်နေတာလား"

နန်လီ "…"

"ငါ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်က အရမ်းကို ပြင်းထန်တယ်။ သာမန်လူတွေ အလွယ်တကူ ချဉ်းကပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်က ကနဦးချီတွေအပေါ် သူ့ရဲ့ သက်ရောက်မှုကလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲတွေကိုလည်း တောင်အနား မကပ်နိုင်အောင် တားဆီးပေးထားသေးတယ်။ သူ့ကို တောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ သန့်စင်သော မီးတောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်။ ငါက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လောင်းကြေးအနေနဲ့ သုံးလို့ရမှာလဲ"

လုကျိုးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "မသိနားမလည်တဲ့သူတွေက အကြောက်အလန့် မရှိတတ်ကြဘူး"

"မျှော်နန်းသခင်လု... ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

လုကျိုးက ရှင်းပြလိုက်၏။ "တောင်ပိုင်းမီးတောက်စစ်ဟာ ရှေးယခင်ကာလတွေကတည်းက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာ။ ကောင်းကင်ကြီး ပွင့်လာပြီး ကုန်းမြေကို ပင့်တင်လိုက်တဲ့အခါ မီးတောက်စစ်ဟာ ကမ္ဘာမြေနဲ့ ကင်းကွာသွားပြီး သူ့ရဲ့ အမြစ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကျွေးမွေးဖို့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတော့တယ်..." သူက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူဖို့ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နန်လီသည် ရုတ်တရက် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

ထိုအချိန်၌ အောက်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်၏။ အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။

လုကျိုးက လုံးဝ ဒေါသမထွက်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ နန်လီ၏ နေရာတွင် ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော သန့်စင်သော မီးတောက်အား အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ပြောဆိုလာလျှင် သူလည်း ဒေါသထွက်မိမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲသောအရာ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

လုကျိုးသည် သေရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ သေရည်များကို အပြင်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်၏။

ကြည်လင်တောက်ပနေသော သေရည်စက်ကလေးများသည် လေထုထဲ၌ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင် ကနဦးချီများသည် ပုလဲများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ သေရည်စက်ကလေးများ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြတော့သည်။

ရွှမ်းယီနှင့် နန်လီတို့သည် လုကျိုးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သေရည်စက်ကလေးများသည် ကနဦးချီများ ပြည့်နှက်နေကာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေကြ၏။ နေရောင်ခြည်က ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် တောက်ပနေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုသေရည်စက်ကလေးများသည် အငွေ့ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားကြတော့၏။

ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း လုကျိုးသည် သေရည်စက်ကလေးများကို လေထုထဲ၌ ရပ်တန့်နေစေရန်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သေရည်စက်ကလေးများအပေါ်၌ ဖြစ်ပျက်သွားသောအရာများသည် တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" နန်လီ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ ဤအရာကို သူ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုပေသည်။

အစိမ်းရောင် ကနဦးချီ တစ်ဆုပ်သည် နန်လီ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အရံအတားသည် တဝူးဝူးမြည်ဟည်းလာကာ လင်းလက်လာပြီးနောက် ကနဦးချီများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားသွားပြီး ပေ ၃၀၀ ကျော် အချင်းဝက်အတွင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။ ၎င်း ပြန့်ကားသွားသည်နှင့်အမျှ မြေကြီး၏ သွေးကြောများကို ဖော်ပြနေပေသည်။ မကြာမီမှာပင် မီးလုံးကြီးတစ်ခုသည် တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်၏ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ခေတ္တမျှ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ကနဦးချီကို ဝါးမျိုသွားသကဲ့သို့ ကနဦးချီများနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

နန်လီသည် ယခင်က ဤအရာကို တစ်ခါမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်၌ နေထိုင်ကြသူ အားလုံးသည်လည်း ဤအရာကို ယခင်က တစ်ခါမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်သည် တရားထိုင်ရန်နှင့် ကျင့်ကြံရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာရှိ ကနဦးချီများမှာ ကြွယ်ဝလှပေ၏။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ လူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန် နှေးကွေးနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ ပါရမီနည်းပါးမှုကြောင့်ဟုသာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ပြဿနာမှာ တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်နှင့် သက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။

နန်လီသည် ဤရလဒ်ကို လက်ခံရန် အလွန် ခက်ခဲနေခဲ့ပေသည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ တောင်ပိုင်း အက်ကွဲတောင်သာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအရာက ပိုပြီးတော့တောင် သိသာနေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ အားသာချက်က မင်းတို့ရဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ စင်မြင့်တွေက လေထုထဲမှာ ပင့်တင်နေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး အစုပ်ခံရပြီး ခြောက်သွေ့သွားတာ ကြာလှပြီပေါ့။ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲတွေက တကယ်ပဲ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"..."

နန်လီ ဆွံ့အသွားရရှာ၏။

ရွှမ်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အခုမှ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်။ မျှော်နန်းသခင်လုက တကယ်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပါပေတယ်။ ငါ တကယ်ကို အထင်ကြီးသွားပြီ"

ဤကိစ္စကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသေးသော နန်လီသည် လုကျိုးကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

"ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ မြောက်ဘက်ခန်းမမှာ စာအုပ်တွေ စုဆောင်းထားတယ်။ မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ တောင်တွေ၊ ကုန်းမြေတွေနဲ့ မြစ်တွေအကြောင်း မှတ်တမ်းတွေက အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်" လုကျိုးက ဆိုလိုက်၏။

ရွှမ်းယီက ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်။ မျှော်နန်းသခင်လုက မြောက်ဘက်ခန်းမမှာ စာဖတ်နေခဲ့တာ အတော်လေး ကြာခဲ့ပြီ"

နန်လီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "ခင်ဗျား ပြောတာတွေ အမှန်ဖြစ်နေရင်တောင်... ငါ ဒီလောင်းကြေးကို သဘောမတူနိုင်ဘူး"

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။ "ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ငါတို့ တိုက်ပွဲကို ဆက်ကြည့်ကြတာပေါ့"

လုကျိုး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ပြောစရာပင် မလိုဘဲ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်လီသည် တိုက်ပွဲကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသော်လည်း စိတ်လွင့်နေပုံရ၏။

ထိုအချိန်၌ နယ်ရှင်လှံသည် ပြိုင်ကွင်းအတွင်း လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့် ကနဦးချီများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေတော့၏။ လေပြင်းများ၏ ဩသံက နန်လီကို အသိစိတ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာစေသည်။

"မပြည့်စုံသောနတ်ဒေဝါ ဖျန်ဖြေခြင်း"

တွမ့်မူရှန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ ထိုးဆင်းလာကာ သူ၏ လှံကို ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်တော့၏။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့ အေးခဲသွားတော့သည်။

ကျန်းဟယ် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာမည့်အစား ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တောင်များကို ဖြိုခွင်းနိုင်ပြီး ပင်လယ်များကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်သော လေသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထလော့"

တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာတော့၏။

စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များ ရိုက်ခတ်မိသွားချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးပင်လျှင် စုတ်ပြဲသွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစွမ်းထက်လှသော အရံအတားများသည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး ပျက်စီးမှုများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရိုက်ခတ်မိသွားပြီးနောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ တစ်ယောက်က အထက်သို့ တက်သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ယခုထက်တိုင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြ၏။

ခဏအကြာတွင် တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ထပ်လုပ်မယ်"

ကျန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့ ညီအစ်ကိုတွမ့်မူရာ။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မနိုင်ပါဘူး။ မဟာလေဟာနယ်မှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် တပ်မှူးနေရာအတွက် တိုက်ပွဲက ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်ရမဲ့ တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်သင့်တယ်။ ခင်ဗျား အစွမ်းအကုန် မသုံးခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အစွမ်းအကုန် မသုံးခဲ့ပါဘူး"

တွမ့်မူရှန်းသည် အလွန်အမင်း အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ထက်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားတော့၏။

ကျန်းဟယ်သည် တွမ့်မူရှန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွမ့်မူ... နောက်နေ့မှ ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့။ ငါတို့တွေ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဒီလိုပြောဖို့ကတော့ စောပါသေးတယ်။ ငါတို့ သရေကျသွားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူမှ မင်းကို မနိုင်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးနော်" တွမ့်မူရှန်းက ပြောလိုက်၏။

"အိုး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ပိုင်း တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်မှ ရယ်မောသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ထို့နောက် အသံတစ်သံ လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"တပ်မှူးကျန်း... အကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးသာ အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျား သူ့ရဲ့ အနိုင်ယူတာကို ခံရတာ ကြာလှပြီပေါ့"

ကျန်းဟယ်သည် တောင်ပိုင်း တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ မင်ရှစ်ရင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ကွက်က သေရမှာကို မကြောက်တာပဲ"

"ဟင်"

ဝှစ်

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်တစ်ပြက် အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြိုင်ကွင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ ၎င်းနှင့်အတူ ပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း စပျစ်နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားကို အနားယူဖို့ ၁၅ မိနစ် အချိန်ပေးမယ်။ ငါက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တရားမမျှတဘဲ အနိုင်ရသွားတယ်လို့ တခြားသူတွေ အပြောမခံချင်ဘူး"

ကျန်းဟယ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်၏။ သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အနားယူလို့ မရဘူး။ အနားယူတာက ငါ့ကို ပိုပြီး အားနည်းသွားစေလိမ့်မယ်။ ဒါကိုသာ ခံလိုက်စမ်း"

ကျန်းဟယ်သည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်များဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။ သူ၏ လက်များသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်များကို ထက်ဝက်စီ ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

…