အခန်း ၁၆၀၃

အခန်း (၁၆၀၃) မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်စေ (၁)

ကျန်းဟယ်၏ ခွန်အားမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပြင်းထန်လှပေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် သစ်ပင်များနှင့် အပြာရောင်သစ်သားစပျစ်နွယ်ပင်များကို ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်၏။ သူ အာရုံစူးစိုက်ကာ ပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ရှစ်ရင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သတိမလွတ်စေဘဲ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံရန် တာအိုစွမ်းအားများကို အသုံးပြုလိုက်၏။ သိပ်မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခြေအောက်မှနေ၍ အေးစက်သော စွမ်းအင်တစ်ခု သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် လေထုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်တက်လိုက်တော့၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မင်ရှစ်ရင်သည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ကျန်းဟယ်ထံသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်သွားရင်း ရွှေရောင် လေပြင်းဓားသွားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် မင်ရှစ်ရင်သည် အကြိမ်ရေမရေမတွက်နိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦး၏ မဟာတာအိုနှင့် နိယာမများအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ တူညီနေမည်ဆိုပါက အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် အဓိကအချက်မှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟယ်သည် လေထုထဲ၌ နောက်ဆုတ်ရင်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ သူသည် မင်ရှစ်ရင်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တာအိုစွမ်းအားများသည် ပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ တိုက်ခတ်သွားတော့၏။

တိုက်ပွဲမှာ မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၀ ခုအောက် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲနှင့် တူနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် နိယာမများကို အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ တာအိုအပေါ် သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကသာ နက်နဲခြင်း မရှိခဲ့ပါက သာမန်အကျဆုံးသော တိုက်ကွက်များကိုပင် သူတို့ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မင်ရှစ်ရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မှာ ကျန်းဟယ်၏ ကာကွယ်မှုအရှိန်နှင့် တူညီနေပေသည်။ ခေတ္တမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနိုင်အရှုံးမပေါ်ဘဲ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေကြ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက မင်းစွမ်းနိုင်သမျှ အကုန်ပဲဆိုရင်တော့... မင်း စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

မင်ရှစ်ရင်ကလည်း ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ခင်ဗျား အောင်ပွဲခံတာ စောလွန်းနေပြီ”

ဝှစ်

မင်ရှစ်ရင်သည် လေထုထဲ၌ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှု သို့မဟုတ် လှိုင်းဂယက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

ဟင်းလင်းပြင်နိယာမအပေါ် သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ တူညီနေပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချေဖျက်နေကြသည်။ အကယ်၍ မင်ရှစ်ရင်သာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော နည်းစနစ်အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုပါက ကျန်းဟယ်အနေဖြင့် ၎င်းကို သေချာပေါက် အာရုံခံမိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း မင်ရှစ်ရင်မှာ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မချန်ထားဘဲ လေထုထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားတော့၏။

“ကျဆင်းလိုက်စမ်း”

ကျန်းဟယ်၏ အထက်မှနေ၍ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဘုန်း

ကျန်းဟယ်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်များ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူသည် အောက်ဘက်သို့ ထိုးဆင်းသွားရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ရွှမ်းယီခန်းမ၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်ရာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူ၌ ကြွယ်ဝလှသော တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများ ရှိပြီး အရာများစွာမှာ သူ၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပေ၏။ သို့တိုင်အောင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ၏ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ဆူပွက်သွားခဲ့ပြီး သွေးအန်လုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်ငြား ဤအခိုက်အတန့်၌ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွားလောက်သော သာမန် ကျင့်ကြံသူများနှင့်မတူဘဲ သူသည် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။

ကျန်းဟယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များကို အတားအဆီးမရှိ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထုထဲ၌ လည်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့၏။ သူသည် အနောက်သို့ ခြေအနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် လှည့်ကာ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့သည်။

မင်ရှစ်ရင်သည် လက်ပိုက်လျက် ကျန်းဟယ်ကို ပြုံးကာ ငုံ့ကြည့်နေ၏။ ကျန်းဟယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆိုလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာလည်း အရည်အချင်း တချို့ ရှိသားပဲ”

ကျန်းဟယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ “မင်း ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာအိုသူတော်စင်များသည် မင်ရှစ်ရင် ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်သွားခဲ့သောအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟယ် စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မချန်ထားဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရန်မှာ မင်ရှစ်ရင်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုက ပိုမိုကြီးမားနေလျှင်တောင်မှ ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို မပြောပြနိုင်ဘူး”

…

မြောက်ဘက် တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖြစ်၏။

တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သော ရွှမ်းယီက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ် လှည့်ကွက်ကောင်းပဲ။ သူ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်သွားမှန်း ငါမပြောတတ်ဘူး”

သူသည် မှင်တက်နေဆဲဖြစ်သော နန်လီကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ “နတ်ဘုရင်နန်လီ... မင်းကော သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လား”

“မရဘူး” နန်လီက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ရွှမ်းယီက လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျိုး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “ငါလည်း မသိဘူး”

ရွှမ်းယီ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်တောင် မသိဘူးတဲ့လား။ ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နန်လီ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာတော့၏။ သူသည် ရွှမ်းယီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှမ်းယီသည် လုကျိုးကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလေးစားနေပြီး လုကျိုးက ရွှမ်းယီထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မြတ်နေသကဲ့သို့ သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။

‘မျက်လှည့်များလား။ ဒီဆိုးယုတ်တဲ့ တပည့်က သူ့ရဲ့အချိန်တွေကို ထူးဆန်းတဲ့အရာ အမျိုးမျိုး သင်ယူဖို့ပဲ အသုံးပြုနေတာ။ စောစောက သူ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာပါလိမ့်’ လုကျိုး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။

…

ကျန်းဟယ်သည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး မင်ရှစ်ရင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

“လှည့်ကွက်တွေ အားလုံးက ပကတိစွမ်းအားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုတောင် ခံနိုင်ရည်မရှိပါဘူးကွ”

ကျန်းဟယ်၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး သူ့နောက်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။ သိပ်မကြာမီမှာပင် သူ၏ ရှေ့တွင် ကတော့ပုံသဏ္ဌာန် အရံအတားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“မဟာတာအိုလား”

မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့၌ ကြက်ခြေခတ် ကာကွယ်လိုက်၏။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဘန်း

တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်လာချိန်တွင် မင်ရှစ်ရင်သည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မြင့်မားစွာ လွင့်စဉ်သွားတော့၏။ ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါအကုန်ပဲလား”

“ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်” ကျန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျန်းဟယ်သည် လက်ချောင်းများကို ယှက်နွယ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ် သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပြေးထွက်သွားပြန်၏။

ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်ထသွားတော့သည်။

ဝှစ်

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်အထိပင် ကျန်းဟယ်သည် မင်ရှစ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားတော့၏။

“...”

“...”

တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“လောင်စစ်”

…

လုကျိုးသည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေတော့၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဝဲကတော့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချိန်၌ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကများ ရာရာစစ”

ရွှမ်းယီသည် လုကျိုးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

“မျှော်နန်းသခင်လု”

ကျန်းဟယ်သည် မင်ရှစ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိတ်လန့်အံ့ဩနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ သူသည် တာအိုခန်းမဆောင် ရှိရာဘက်သို့ မှင်တက်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း စကားထစ်အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူ... သူ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး”

“မင်း စည်းမျဉ်းကို မချိုးဖောက်ခဲ့ပါဘူး”

အပြုံးတစ်ခု ရောယှက်နေသော အသံတစ်သံသည် ကျန်းဟယ်၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

“ဟင်”

ကျန်းဟယ် လှည့်မကြည့်နိုင်မီမှာပင် ပေါင် တစ်သောင်းခန့် အလေးချိန်ရှိပုံရသော ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ့အား အနောက်မှနေ၍ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

ဘုန်း

၎င်းသည် ကျန်းဟယ်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားတော့၏။

“မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်စမ်း”

ထိုအသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေပြီး အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

…