အခန်း ၁၆၀၅

အခန်း (၁၆၀၅) မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်စေ (၃)

“…”

ကျန်းဟယ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပမာ ခိုင်မာလှပေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လွယ်လွယ်ကူကူ ရန်စလှုံ့ဆော်မှုကို မိမိအနေဖြင့် အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးသင့်ဟု သူ တွေးတောလိုက်၏။

စပျစ်နွယ်ပင်များသည် ဥက္ကာပျံ သံတူရွင်းကို ရစ်ပတ်ထားရာ ထိုကျင့်ကြံသူသည် မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေပါစေ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“အောက်ဆင်းလိုက်စမ်း”

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်

မရေမတွက်နိုင်သော စပျစ်နွယ်ပင်များသည် ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုက်ကွန်တစ်ခုသဖွယ် ယှက်နွယ်သွားတော့၏။

ကြယ်တံခွန်တူကိုင်ဆောင်ထားသူမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒီလိုလုပ်လို့လည်း ရတာပဲလား”

သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော စပျစ်နွယ်ပင်များသည် ကြယ်တံခွန်တူကိုင်ဆောင်ထားသူကို ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

မင်ရှစ်ရင်သည် လျှပ်တစ်ပြက် ပျံသန်းသွားပြီး ကြယ်တံခွန်တူကိုင်ဆောင်ထားသူ၏ အထက်၌ ပေါ်ထွက်လာကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“မူလကတော့ ငါ ဒီတိုက်ကွက်ကို သုံးပြီး ကျန်းဟယ်ကို ရင်ဆိုင်မလို့ပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက သူက အရမ်းအားနည်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် မြေအောက်ကနေ တိုက်ခိုက်လိုက်တာက ပိုလွယ်ကူသွားခဲ့တာပါ” ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ အကုန်ပဲလား။ ရွှမ်းယီခန်းမက နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”

၎င်းနောက်တွင် တောင်ပိုင်း တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်ထံမှ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“လောင်စစ်... မင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာကို ငါ သိနေတယ်ကွ”

မင်ရှစ်ရင်က တွမ့်မူရှန်းကို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။ “ဘာစိန်ခေါ်မှုမှကို မရှိတာပါ” ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံ၍ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရန်စသည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “လာကြလေ... နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”

…

တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖြစ်၏။

ရွှမ်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်းယီခန်းမ၏ သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာကို သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ခုန်ဆင်းလာကြတော့၏။

…

“တစ်ယောက်က အရင်တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုအားနည်းနေသေးတယ် ဟုတ်လား။ အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလား” မင်ရှစ်ရင်သည် ထိုကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်၏။

မင်ရှစ်ရင်သည် အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဟန်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ ခွဲခွာချိတ်ကောက်သည် သူ့ပတ်လည်၌ လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘုန်း

ဧရာမ ရွှေရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကြီးသည် နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ တွန်းတင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

၎င်းမှာ အလွန် ခေတ်ဟောင်းဆန်လှသော တိုက်ကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲမှာပင် မင်ရှစ်ရင်သည် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်လီက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အထက်ကို တက်ဖို့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အသုံးပြုတာလား။ လူငယ်လေး... မင်းက တွေးတာလွန်နေပြီ”

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားသာ တွေးတာလွန်နေတာပါ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အခြေအနေကို အကဲဖြတ်မှားသွားသော နန်လီ “…”

မင်ရှစ်ရင်၏ အဆက်မပြတ် ပျောက်ကွယ်လိုက်၊ ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေမှုကြောင့် ထိုကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အ မှင်တက်သွားကြရရှာ၏။

“နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခုလား”

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”

ဘုန်း

ဧရာမ စွမ်းအားကြီးတစ်ခုသည် ထိုနှစ်ဦး၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်လာတော့၏။

“အောက်ဆင်းလိုက်စမ်း”

မည်သည့် ဇာတ်ရှိန်တက်မှုမျှ မရှိဘဲ ထိုနှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

မင်ရှစ်ရင်သည် လက်ပိုက်လျက် လေထုထဲ၌ ရပ်တန့်နေရင်း ဆိုလိုက်၏။ “ငါ ပျင်းနေတဲ့အချိန်တုန်းက အပြာရောင်သစ်သား ကိုယ်ပွား တစ်အုပ်ကြီးကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အရမ်းကို မိုက်တယ်လေ။ ငါက ပါရမီရှင် ဖြစ်နေတာဆိုတော့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်ရတာက တကယ့်ကို အထီးကျန်ဆန်လွန်းပါတယ်”

“…”

ရွှမ်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားတော့၏။

မင်ရှစ်ရင်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ထပ်မံမော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ငါ ပြောသားပဲ... ရွှမ်းယီခန်းမမှာ တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလို့။ လာကြစမ်းပါ... လာကြစမ်းပါ။ ငါက လူတစ်ယောက်စာ တန်ဖိုးနဲ့ နှစ်ယောက်ကို ပွဲသိမ်းပေးမယ်ဆိုနေ”

ရွှမ်းယီသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိ၏။ ‘ငါကိုယ်တိုင် ဝင်ပါဖို့ လိုနေပြီလား’

သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ အကယ်၍ တပ်မှူးနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်သူများအကြား တိုက်ပွဲတွင် ရွှမ်းယီ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည်ဟု သတင်းထွက်သွားပါက နောင်နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ တိုင်အောင် သူ အရှက်ကွဲရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းယီမှာ လုကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“မျှော်နန်းသခင်လု...”

နန်လီက ပြောလိုက်၏။ “ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

ဤသည်မှာ နန်လီ၏ သေးငယ်လှသော ကလဲ့စားချေမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစောပိုင်းက လုကျိုးနှင့် ရွှမ်းယီတို့သည် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်းယီ ဤအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမိတော့၏။ သူက ရန်စလှုံ့ဆော်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မဟာနတ်ဘုရင်ရွှမ်းယီ... ကျန်းဟယ်က ရှုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။ အကယ်လို့ ခင်ဗျား အခု ဝင်ပါမယ်ဆိုရင်တောင် စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရတော့ပါဘူး”

နန်လီသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ ‘အကယ်လို့ မင်းသာ ဝင်ပါရဲရင်တော့... ငါ မင်းကို တစ်သက်လုံး လှောင်ပြောင်သွားမယ်’

ရွှမ်းယီသည် ထိုကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်မျိုးထဲသို့ သဘာဝကျကျပင် ကျဆင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

“လူငယ်တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဘယ်လောက်ကျယ်ပြောတယ်ဆိုတာကို မသိကြဘူးလေ။ မဟာနတ်ဘုရင်ရွှမ်းယီ ဝင်ပါဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတော့လည်း... သူ့ကို ငါပဲ ပညာပေးလိုက်ပါ့မယ်”

နန်လီက မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ယုံကြည်မှု ရှိလို့လား”

“သေချာတာပေါ့”

“တိုက်ကွက် သုံးကွက်ပေးမယ်။ အကယ်လို့ မျှော်နန်းသခင်လုက သူ့ကို တိုက်ကွက် သုံးကွက်အတွင်း မြေပြင်ပေါ် ကျသွားအောင် ရိုက်ချနိုင်မယ်ဆိုရင်... တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို ခင်ဗျား ယူနိုင်တယ်”

နန်လီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင့်ကြွားစွာ ဆိုလိုက်၏။

‘ကိုယ်လိုချင်တဲ့အရာက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီးတော့ အဝေးကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားရတာက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတယ် မဟုတ်လား’

လုကျိုးသည် နန်လီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုနှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့ ဆုံတွေ့သွားကြ၏။ သူတို့ အသီးသီး၌ ကိုယ်ပိုင် အတွေးများ ရှိနေကြသည်။ တစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို အရူးဟု တွေးထင်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကမူ သူ့တစ်ဖက်လူမှာ ယခုအခါ အခက်တွေ့နေပြီဟု တွေးတောနေလေ၏။

“ကောင်းပြီလေ” လုကျိုးက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ရွှမ်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ သက်သေလုပ်ပေးမယ်”

လုကျိုးသည် သူ၏ ခြေဖျားကို ဖွဖွလေး ပင့်လိုက်၏။ တာအိုစွမ်းအားများကို အသုံးမပြုဘဲ သူသည် တာအိုခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးနေပြီး နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

နန်လီကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

…

လုကျိုးသည် ဆက်လက် ကျဆင်းလာခဲ့၏။

အမြင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ သူက ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“လာသမျှ လူတိုင်းကို ငါ ရိုက်ချပစ်မယ်။ မင်းကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... လိပ်ကောင်”

ထို့နောက် မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အထင်သေးလှောင်ပြောင်နေသော အမူအရာမှာ ဒွိဟဖြစ်မှု၊ ထိတ်လန့်အံ့ဩမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အမျိုးမျိုးသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

လုကျိုးသည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မင်ရှစ်ရင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ မင်ရှစ်ရင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။

“အား” မင်ရှစ်ရင်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း

မင်ရှစ်ရင်သည် လက်ခြေဖြန့်ကားလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ဝပ်စင်းနေလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ရှုံးပါပြီ”

“…”

…

ရွှမ်းယီနှင့် နန်လီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“စောစောက မျှော်နန်းသခင်လု တိုက်ကွက်တစ်ခုခု ထုတ်သုံးလိုက်သေးလို့လား” နန်လီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှမ်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အဲဒီလို ထင်တာပဲ။ မင်းက စောစောကတည်းက စိတ်လွင့်နေတာဆိုတော့ သတိမထားမိတာနေမှာ”

“ဟုတ်လို့လား” နန်လီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

…

မင်ရှစ်ရင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် ဝပ်စင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို အုပ်ကာ အသနားခံလိုက်သည်။ “အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါဗျို့... အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ”

လုကျိုးသည် မင်ရှစ်ရင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။ သူ ဘာတွေးနေမှန်း မည်သူကမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီ၏ အသံမှာ အထက်မှနေ၍ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့၏။ “မြန်မြန်... သူ့ကို အောက်ရောက်အောင် ရိုက်ချလိုက်စမ်းပါ”

မင်ရှစ်ရင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရိုက်ချရအောင်... ငါ့ဖင်ကိုပဲ ရိုက်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က စောစောက ဒီအတိုင်း လေလုံးထွားနေခဲ့တာပါ။ ရွှမ်းယီခန်းမက လူတိုင်းက ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်တွေချည်းပါပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့က သဘောထားကြီးတဲ့ သူတွေလေ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို လေလည်လိုက်သလိုပဲ သဘောထားပြီး လွှတ်ပေးလိုက်ပါလားဗျာ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နောက်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားတို့ကို လာတောင်းပန်ပါ့မယ်”

…

နန်လီ “…”

ရွှမ်းယီက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ “လူငယ်လေး... မင်းက တော်တော် ပါးနပ်တာပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အစစ်အမှန် ပညာရှင်ကို ကောင်းကောင်းသိတာပဲ”

နန်လီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ‘ဘာလို့များ သူတို့အားလုံးက ဟန်ဆောင်ပြီး ပြဇာတ်ကနေကြသလို ခံစားနေရတာပါလိမ့်’

…

“ထွက်သွားစမ်း” လုကျိုးက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်။ နောက်နေ့မှ လာတောင်းပန်ပါ့မယ်”

မင်ရှစ်ရင်က ဆိုကာ တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်ဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုကျိုးသည် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ပင့်တင်ခံထားရသည့် တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့၏။

…