အခန်း ၄၆၁

အခန်း(၄၆၁) ကမ်းနှစ်ဖက် သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ကြယ်တွေ တွဲခိုနေတယ်

အမြဲတမ်း လီချင်းရန်ကချည်းပဲ ဦးဆောင်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။

အခု ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်သွားပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျ ငါ့ဘက်ကနေ စဦးဆောင်သင့်တာပေါ့။

ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ ထိတွေ့သွားသည်။ ၎င်းက သူ အမှန်တကယ် ခံစားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းပင်။ လီချင်းရန်၏ လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် အေးစက်နေပြီး သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ညင်သာစွာ တုန်ယင်နေသည်။

"အင်း၊ ဆရာ သဘောတူပြီဆိုမှတော့... ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ အိပ်ကြတာပေါ့။"

လီချင်းရန်က မျက်နှာနီသွားပြီး မျက်လွှာချလိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ မကြားရလုနီးပါး တိုးညှင်းနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးက ကုတင်ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာသည်။ လီချင်းရန်က စောင်အစွန်းနားလေးကို ဂရုတစိုက် မလိုက်ပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား အလွန်ညင်သာလှသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာက အပြင်ဘက်မှာ အိပ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းဘက်မှာ အိပ်မလား။"

အိပ်ရာခင်းခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်သော်လည်း သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "တပည့်လေး၊ မင်းက ဘယ်ဘက်ကို ပိုသဘောကျလဲ။"

"ကျွန်မ... ကျွန်မက ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။" လီချင်းရန်က အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ အတွင်းဘက်မှာ အိပ်မယ်လေ။"

သူက ကုတင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံနှင့်ကပ်ကာ စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ခြုံလိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်အတွက် ကုတင်နေရာ အများစုကို ချန်ထားပေးလိုက်သည်။

သူ အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဟွိုက်အန်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ။" လီချင်းရန်က စောင်အောက်မှ ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို လှည့်ကာ ချန်ဟွိုက်အန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တပည့်လေး၊ မင်းက နံရံနဲ့များ တာအိုလက်တွဲဖော်ဖြစ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။" ချန်ဟွိုက်အန်က စနောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီချင်းရန်သည် နံရံကိုကပ်နေသော သူ၏အနေအထားကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူက ဟွန့်ခနဲ တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အလယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားကာ လက်ချောင်းလေးများ ညင်သာစွာ ယှက်နွယ်လျက် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

"ဆရာ..." လီချင်းရန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

"အင်း။"

"ဆရာ... ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းပေးလို့ ရမလား။"

ချန်ဟွိုက်အန် ရယ်လိုက်သည်။ "ငါ့တပည့်လေးက ရှက်နေတာလား။"

"မရှက်ပါဘူး။" လီချင်းရန်က ချက်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်သော်လည်း တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက... အရမ်းလင်းနေလို့ ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။"

ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်ကို စနောက်မနေတော့ဘဲ ထထိုင်ကာ ဖယောင်းတိုင်မီးကို ညင်သာစွာ မှုတ်ငြိမ်းလိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားသည်။

သူက ပြန်လှဲအိပ်လိုက်ရာ အမှောင်ထဲတွင် လီချင်းရန်၏ အသက်ရှူသံလေးက ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

"ဆရာ၊" လီချင်းရန်သည် အမှောင်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဆရာက ကမ္ဘာမြေကို ခဏခဏ ပြန်သွားဖို့ လိုနေတဲ့ပုံပဲ။ အဲဒီမှာ အမြဲတမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန် ဘာမှ မပြောပေ။ လီချင်းရန် ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ဗေဒင်ဆရာမက ဆရာ့အသက် (၆)လပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောသွားတယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ တွေးနေတာ ဆရာက တကယ်တော့ ချင်းယွန်ဘုံက မဟုတ်ဘူးမလား။"

ချန်ဟွိုက်အန်၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွား၏။

အမှောင်ထဲမှာပင် လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို ကြည့်နေကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ဘာလို့ ဒီအတွေးမျိုး ရုတ်တရက် ဝင်လာရတာလဲ။

"အင်း... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမိန်းကလေး တွက်တာ မှန်လား မမှန်ဘူးလားကို ဆရာ ငြင်းခဲ့တာ မရှိဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူက တကယ်လည်း အတိအကျ တွက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အစကတော့ ကျွန်မလည်း မယုံပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်မ ဆရာနဲ့ ပထမဆုံးစတွေ့ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ (၆)လက မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီတုန်းကဆိုရင် ဆရာက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျလာတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ။ လေဟာနယ်ထဲကနေ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နဲ့၊ ပြီးတော့ ဆရာ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဟွိုက်အန်က ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လီချင်းရန်က အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းပြီး နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် အရည်အချင်းပိုင်းတွင် သာလွန်သော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

တစ်ခုခု လွဲနေကြောင်း သူ မည်သို့သတိမထားမိဘဲ နေမည်နည်း။ မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့ရုံ သက်သက်သာ။

"မှန်တယ်။" သူ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ငါက တကယ်ပဲ ချင်းယွန်ဘုံက မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မလိမ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ ကင်ဆာလို့ခေါ်တဲ့ မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တကယ်ကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာပါ။"

ကင်ဆာဆဲလ်များက အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်လာသည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့အပြင် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ယခုအခါ တက်လှမ်းသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် မိစ္ဆာများနှင့် ဘီလူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ခြုံငုံကြည့်လိုက်လျှင် လီချင်းရန်ကို သူ ပြောပြခဲ့သည့်အရာများမှာ အမှန်တရားပင်။

"ဆရာက ကျွန်မကို လှည့်စားဖို့ရည်ရွယ်တယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။"

လီချင်းရန် ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတာပါပဲ။ ဆရာ ချင်းယွန်ဘုံထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာတဲ့အခါ တခြားသူတွေ စောင့်ကြည့်တာကို မခံရအောင်လို့ သတိထားရမယ်။ ဆရာ နေ့တိုင်း ကမ္ဘာမြေကို ပြန်နေတာဆိုတော့ အဲဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေလားလို့ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်။"

"တကယ်လို့ အဲဒီမှာ ဆရာ တန်ဖိုးထားရမယ့်အရာ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင် ဆရာက ကမ္ဘာမြေကို စွန့်ခွာပြီး ချင်းယွန်ဘုံမှာ ထာဝရနေလိုက်လို့ ရတာပဲလေ။ ဒါမှမဟုတ်... ဆရာက တာဝန် တစ်ခုခုကို ထမ်းဆောင်နေရလို့ အဲဒီကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်တောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာများလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် အသေးစိတ်ဂရုစိုက်မှုအပေါ် တိတ်တဆိတ် မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မူလက သူသည် တက်လှမ်းသူကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ယခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လီချင်းရန်က သူ့ကို အကုန်သိမြင်နေပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့လိမ်ညာပါစေ ချက်ချင်း ပေါ်သွားလိမ့်မည်။

"တာအိုလက်တွဲဖော်တွေအနေနဲ့ ကျွန်မတို့က ဝမ်းသာစရာတွေရော ဝမ်းနည်းစရာတွေကိုပါ အတူတူ မျှဝေခံစားသင့်တယ်။" လီချင်းရန်က ချန်ဟွိုက်အန်၏လက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ချန်ဟွိုက်အန်၏နှလုံးသားထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကူးစက်သွားသည်။ "ဆရာ၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ပြောပါ။"

"ငါ နေတဲ့ကမ္ဘာက အကျပ်အတည်းတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။" ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။ "ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးက အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာတစ်ခုထဲမှာ လည်ပတ်နေပြီးတော့ ငါကလည်း အဲဒီအထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီ။"

"နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေသူတွေကို ငါ မရှင်းလင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါလည်း နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီသံသရာ အထဲကို ကျရောက်သွားမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပွားက ချင်းယွန်ဘုံမှာ ကျန်နေခဲ့ရင်တောင် အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက သံသရာထဲကို ဆွဲခေါ်ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ။ အခု ငါ လုပ်နေတာက သံသရာကို အဆုံးသတ်နိုင်ဖို့ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကြိုးစားနေတာပဲ။"

လီချင်းရန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဆရာက ဒါကို ကျွန်မဆီကနေ ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ။"

"ကျွန်မ ခံစားရတာက..."

"ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနိမ့်လွန်းလို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာ့ကို မကူညီနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာ မဟုတ်လား။"

အမှောင်ထဲတွင် သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဝင်ရောက်လာ၏။

"ငါ ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဆရာ။" လီချင်းရန် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ရာ လရောင်က သူ၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို ပုံဖော်ပေးနေသည်။ "တပည့် ပိုပြီးတော့ စွမ်းအားကြီးလစောရမယ်။"

"ဆရာ့အတွက် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား သွားလာဖို့က ခက်ခဲနေပြီးတော့ ကိုယ်ပွားအနေနဲ့ပဲ လာနိုင်တာလေ။ ဒါက ဟိုဘက်က ခြိမ်းခြောက်မှုက ဆရာ့ကို အချိန်အကြာကြီး အာရုံလွှဲခွင့်မပေးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

လီချင်းရန်က ချန်ဟွိုက်အန်၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ချင်းယွန်ဘုံမှာတောင် နောက်ဆုံးကျရင် သံသရာထဲကို ဆွဲသွင်းခံရပြီး ပျောက်ကွယ် သွားမယ်လို့ ဆရာ ပြောခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားမှာ ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိရမယ်။ ပြီးတော့ တပည့်က ဝိညာဉ်လွှင့်တာကနေတစ်ဆင့် ဆရာ့ကမ္ဘာထဲကို ဝင်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကလည်း ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားမှာ အဆက်အသွယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီ ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။"

"ကျွန်မ ဆရာ့ရဲ့ကမ္ဘာဆီကို သွားချင်တယ်။"

"ကျွန်မ ဆရာ့ရဲ့ဘေးနားမှာ ရပ်တည်ချင်တယ်။"

"ကျွန်မ ဆရာ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ ဆရာ့ရဲ့ အန္တရာယ်တချို့ကို ခွဲဝေယူဖို့အတွက် သက်သက်ဆိုရင် တောင်မှပေါ့။"

စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တိုင်း ထိုလောင်ကျွမ်းနေသောအကြည့်များက ပို၍ပင်မယိမ်းယိုင်လာတော့ပေ။

ချန်ဟွိုက်အန် မှင်တက်သွား၏။ သူ၏အနားတွင် ရှက်တတ်လေ့ရှိသော တပည့်ငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်မှုနှင့် ခံယူချက်များ ရှိလာလောက်အောင် ခွန်အားကြီးလာပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကာ သူ၏ ကောင်းကင်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းပေးချင်လောက်အောင်ပင် စွမ်းအားကြီးလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။

အတိတ်ကို သူ ပြန်တွေးလိုက်မိ၏။ ကင်ဆာရောဂါ စစ်ဆေးတွေ့ရှိရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူ၏ရည်းစားဟောင်း၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ခွဲစိတ်မှုခံယူရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီချင်းရန်ကမူသံသရာနှင့် ပတ်သက်နေသော သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်း ဖြစ်လာနိုင်သည့်တိုင် သူ၏ ပထမဆုံးပင်ကိုယ်စိတ်က သူ့ဘေးတွင် မည်သည့်တန်ဖိုးပေးရပေးရ ရပ်တည်ရန်ပင်။

သူ ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့။

လီချင်းရန်၏ အချစ်ကို သူ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်၊" ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို နွေးထွေးမှုပေးနေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တခြား မ္ဘာကနေ ဖြတ်ကျော်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် အဲဒါက သေချာပေါက် မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဟွန့်…" လီချင်းရန်က ကျေနပ်စွာ ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သဘာဝကျကျ ခေါင်းအုံးကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အရင်တုန်းက ဆရာ ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တပည့်ကို လာကယ်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီ။ တပည့်က ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဆရာ့ကို လာကယ်မှာပေါ့။"

...

ရေကဲ့သို့ကြည်လင်သောလရောင်က ရစ်နွယ်နေသော သူတို့၏ပုံရိပ်များကို ငွေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လီချင်းရန်က ဘေးတစောင်းလှဲနေပြီး သူ၏လက်တစ်ဖက်က ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်ချောင်းများနှင့် ယှက်နွယ်ကာ လက်ဖဝါးချင်း ထိကပ်နေ၏။

သူ၏ ဆံပင်နက်များက ပိုးသားကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဆံစအချို့မှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်နေသည်။

သူ အိပ်မောကျသွားချိန်တွင် အနည်းငယ် ကွေးနေပြီး နွေးထွေးသော ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေသော ငါးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆရာ့၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြည့်အဝ မှီခိုနေတော့သည်။

နဂါးငွေ့တန်းက မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များလို တွဲကျနေပြီး ကမ်းနှစ်ဖက်ရှိ သစ်ကိုင်းများ အပေါ်တွင် ကြယ်များ တွဲခိုနေကြ၏။

တိတ်ဆိတ်သော ညဥ့်ယံတွင် သူတို့ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များက တံတားတစ်စင်းအဖြစ်ပြုမူကာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆက်သွယ်ပေးထားလေတော့သည်။

...