အခန်း ၂၁၈

အပိုင်း(၂၁၈) ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်း။ ကောင်းချီးလား၊ နိမိတ်ဆိုးလား…

"လူသားဧကရာဇ်ရဲ့အာဏာ၊ နယ်မြေနှစ်ခုပေါင်းစည်းခြင်း၊ လျှို့ဝှက်ကြိုးကိုင်သူ၊ လူသားဧကရာဇ်ကို ပြန်ဖန်တီးခြင်း... "

တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်က သူ၏ လောကအမြင်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရင်းနှီးနေသော ကမ္ဘာကြီးက သူစိမ်းဆန်သွားသလို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

လက်ရှိ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်ထံသို့ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများခေတ်အထိပင် နောက်ကြောင်းပြန်လိုက်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားများခေတ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ထီးနန်းကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပေါင်းစည်းရေး စစ်ပွဲက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

"နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်ခဲ့တဲ့ ကမောက်ကမစစ်ပွဲတွေ၊ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေနဲ့ ပြိုကွဲနေတဲ့ မြေပြင်တွေ အားလုံးက အဲဒီ အာဏာဆိုတဲ့ အရာတစ်ခုတည်းကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာပဲ... "

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အာဏာ ဆိုတာက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါ ခွေးလည်ပတ် တစ်ခုအတွက် ရုန်းကန်နေကြရတယ်။ သူတို့ရဲ့လည်ပင်းတွေကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အလိုတော်က ချည်ထားပြီး လွတ်လပ်ခွင့် မရနိုင်ဘူး။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။"

တုန်းဖန်လျူလီ၏ ဇာမဏီမျက်လုံးများမှာ ရေခဲလို အေးစက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်လိုက်မိသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို သိထားပြီး ထိုစကားများအတွက် လုံးဝ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဧကရီက အာဏာအတွက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို အဆုံးသတ်ရန်၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာဝပြောသော ခေတ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ရန်နှင့် ပြည်သူများအတွက် တောက်ပပြီး ကြည်လင်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။

ကမ္ဘာကြီးနှင့် ပတ်သက်သော အမှန်တရား၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ရုတ်တရက် သိလိုက်ရချိန် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်သည်မှာ ပုံမှန်ပင်။

မုန့်ချင်ကျိုးသာ အရာအားလုံးကို ကြိုသိနေသော အချိန်ခရီးသွားတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ သူသာ တုန်းဖန်လျူလီ နေရာတွင်ဆိုလျှင် သူလည်း သေချာပေါက် ပြိုလဲသွားလောက်သည်။

"မင်း... "

မုန့်ချင်ကျိုးက နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်…

တုန်းဖန်လျူလီ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူက တိတ်တဆိတ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲနေကြောင်းကို မုန့်ချင်ကျိုး သိနေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ အကြည့်များ ပိုမို၍ ပြင်းထန်ပြီး တောက်လောင်လာသည်။ တောရိုင်းမြေ တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာ လေးပုံသုံးပုံသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလာပြီး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အတက်အကျများကို မသိနိုင်သော်လည်း အဆင့်တက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။

သူက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး ယခုတွင် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာလေး တစ်ခုက ဒီလိုအပြောင်းအလဲမျိုးကို ဖြစ်စေနိုင်တာပဲ...

သူက ကြီးမြတ်တဲ့ သစ္စာဆိုမှုတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တာများလား။ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မြင်ပြီး “ငရဲကျသူ မကုန်မချင်း ငါ ဗုဒ္ဓမဖြစ်စေရ” ဆိုတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ သစ္စာဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးတော့ ချက်ချင်း ဉာဏ်အလင်းရသွားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓတစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်လို့ ရှေးဟောင်း စာအုပ်တွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။

"လျူလီ... "

သူက ဘယ်လို ကြီးကျယ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ချမှတ်ခဲ့တာလဲ။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေ၏။ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်လာပါက လန်ယ မြို့တော်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ရန် ဓားအသိနယ်ပယ်အတွင်း၌ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို သူ တည်ဆောက်လိုက်သည်။

"မွေးရာပါဧကရာဇ်... " တုန်းဖန်လျူလီအပေါ် ကမ္ဘာကြီး၏ အကဲဖြတ်မှုကို မုန့်ချင်ကျိုး ပြန်လည်၍ အမှတ်ရလာသည်။

လောကတွင် သဘာဝအလျောက် မွေးဖွားလာသော နတ်ဘုရားများ ရှိကြသည်။ နတ်ဘုရားများခေတ်သည် သဘာဝအလျောက် မွေးဖွားလာသော နတ်ဘုရားတစ်စုမှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါ ကရာဇ်ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် တုန်းဖန်လျူလီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဤချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ပထမဆုံးဧကရာဇ်ပင်လျှင် ဤအကဲဖြတ်မှုကို မရရှိခဲ့။

တစ်ဦးတည်းသော အချိန်-နေရာလွတ်ကို ထိန်းချုပ်သူ။

တစ်ဦးတည်းသော မွေးရာပါဧကရာဇ်။

"ရတနာရှိရာ ရတနာစု" ဆိုတဲ့ စကားကို တကယ်ကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။

မုန့်ချင်ကျိုးက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေလိုက်သည်။ ခဏအကြာ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများနှင့် တောရိုင်းမြေ၏ ကံကြမ္မာ စုစည်းမှုတို့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"အကာအကွယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သခင်လေး။"

တုန်းဖန်လျူလီက ဇာမဏီမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ရောင်ဝါများ ငြိမ်သက်သွား၏။

နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်။ နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ခုခု ရပြီးတော့ အဲဒါကို သုံးပြီး ဖောက်ထွက်လိုက်တာလား။" မုန့်ချင်ကျိုးက သိလျက်နှင့် မေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။"

"နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်မ သေချာ မပြောတတ်ဘူး။"

မုန့်ချင်ကျိုးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အိုး... အဲဒီအကြောင်း ပြောပြ။ ငါ မင်းအတွက် ရှင်းအောင် လုပ်ပေးရင် လုပ်ပေးနိုင်မှာ။"

တုန်းဖန်လျူလီက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်၏ ခမ်းနားမှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသော ရွှေရောင် ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လန်းလာ၏။ ၎င်းက လှပပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တမ်း အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။

"သခင်။ ခုနက ကံကြမ္မာဆိုတဲ့ အယူအဆအကြောင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် အတိအကျက ဘာလဲဆိုတာ သခင် သိလား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ မုန့်ချင်ကျိုး ရုတ်တရက် မျက်မှောင်တွန့်သွား၏။

တုန်းဖန်လျူလီက တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေ။ သရုပ်မှန် ပေါ်လွင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တုန်းဖန်လျူလီ ပြောသော ကံကြမ္မာမှာ တောရိုင်းမြေ၏ ကံကြမ္မာဖြစ်ရမည်ကို မုန့်ချင်ကျိုး သိသည်။

မဟာကျင်းက တောရိုင်းမြေ၏ ကံကြမ္မာ လေးပုံသုံးပုံကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ အများစုမှာ ဧကရီ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တောရိုင်းမြေများ၏ ကံကြမ္မာက မဟာကျင်းတွင်သာ ရှိနေပြီး မဟာကျင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အမှန်တကယ် မဖြစ်လာသေးပေ။

၎င်းကို တွေးပြီး…

မုန့်ချင်ကျိုးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင် မင်း စုပ်ယူလိုက်တဲ့ ကံကြမ္မာက တောရိုင်းမြေက ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငြင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ဒီတောရိုင်းမြေရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်း ဘယ်ကရလဲဆိုတာကို စုံစမ်းရမှာ ပျင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကျိုးနဲ့ ဆိုးကျိုးတွေတော့ ရှိတယ်။ အဲဒါက အခွင့်အလမ်း တစ်ခုဖြစ်သလို အကျပ်အတည်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

တုန်းဖန်လျူလီက သူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း မုန့်ချင်ကျိုး၏ လေးနက်မှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူလည်း ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

ဝူတျဲနှင့် စုချင်ချိုးတို့လည်း လေထုက လေးလံလာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့က အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"သေချာ နားထောင်။"

စကားမပြောခင် မုန့်ချင်ကျိုးက စာအုပ်ထဲရှိ ဖော်ပြချက်များကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို စုစည်းကာ အကျဉ်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း စကားစတင်ပြောလိုက်သည်။

"တောရိုင်းမြေနဲ့ ကောင်းကင်ပြည်နယ် နှစ်ခုက တစ်ချိန်တုန်းက ပေါင်းစည်းထားခဲ့ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။"

"အဲဒါကြောင့် ဧကရာဇ်ရဲ့အာဏာက နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီးတော့ တောရိုင်းမြေနဲ့ ကောင်းကင်ပြည်နယ် အကြားမှာ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့တယ်။"

"ပြီးတော့ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာကို ဘယ်လို ရယူရမလဲဆိုတာက ကံကြမ္မာဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။"

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းလှည့်ကာ တုန်းဖန်လျူလီကို "ကြည့်"လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာဆိုတာ အာဏာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီသဘောတရားကို အခု မင်း နားလည်ပြီလား။"

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ အာဏာကို ရယူဖို့ လူသိများတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုတည်း ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကောင်းကင်ဘုံ နယ်မြေနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းတာ။ အာဏာကို ပြည့်စုံအောင်လုပ်တာနဲ့ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုကို ဖောက်လုပ်လိုက်တယ်။ ကြီးကျယ်တဲ့ သစ္စာဆိုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အသိအမှတ်မှုကို ကြိုရခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တောရိုင်းမြေရဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မင်းကို သူ့ရဲ့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးသွားပြီ။"

ထိုအကြောင်း ပြောရင်း...

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ နားလည်သော စုချင်ချိုးနှင့် ဝူတျဲတို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အသိအမှတ်ပြုတာ။၊ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာ...

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရရုံနှင့်တင် ၎င်းက သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"အင်း... အဲဒါက ကောင်းချီးတစ်ခုလား၊ ကျိန်စာတစ်ခုလား ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။"

မုန့်ချင်ကျိုးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒီလောကမှာ အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးတွေက အာဏာနဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ အဲဒါတွေက မကြုံစဖူးတဲ့ အမြင့်တွေကို ရောက်အောင် မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့... "

"အဲဒါက အဆိပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေကို မင်း လုံးဝ ဆန့်ကျင်ရလိမ့်မယ်။ လှုပ်ရှားစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ မင်းက သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ကောင်းကင်တာအို အသိအမှတ်ပြုတာကို မင်း ကြိုတင်ရထားတယ်ဆိုတာကို သူတို့ မသိကြဘူး။"

"ပြီးတော့ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ ထီးနန်းကို လုယူပြီး ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အချုပ်အနှောင်တွေကို ဝတ်ဆင်ဖို့ မင်း တကယ် ဆန္ဒရှိရဲ့လား။"

"ငါတို့ နိုင်နိုင် ရှုံးရှုံး ရလဒ်ကတော့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှုံးနိမ့်ရင် သေဆုံးပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဖျက်ဆီးခံရမယ်။ အောင်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်…”

…