အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇) - လင်အိမ်တော်

ဟုန်ဖုန်းမြို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အိမ်တော်အစေခံဝတ်စုံများကို လင်းဖန်နှင့် ဟိုမင်တို့အား လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဟိုမင်က ဟွမ်ယွမ်ခွန်းထံမှ အစေခံဝတ်စုံကို လှမ်းယူရင်း မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့က ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းဝတ်စုံကြီးတွေနဲ့ ဝင်သွားရင် လုတိက ငါတို့ကို ထိုင်စောင့်နေပါ့မလား”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ရှင်းပြရင်း လူသားအရေပြားမျက်နှာဖုံးနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက မျက်နှာဖုံးများကို သူတို့ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေကို တပ်လိုက်ကြ။ ဒါတွေက ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မယ်။ လုတိက မင်းတို့ကို မြင်ဖူးထားတော့ ကိုယ့်မျက်နှာအရင်းကြီးနဲ့ လျှောက်သွားလို့ မရဘူး”

‘ဒီဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ကြည့်ရတာထက် ပိုပြီး ပါးနပ်သားပဲ’

လင်းဖန် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းပင် လင်းဖန်သည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာဖုံးသည် သူ၏အရေပြားနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာပုံရသည်။

၎င်းသည် လင်းဖန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် သူ၏အရေပြားကဲ့သို့ပင် ဖြည်းညှင်းစွာ ကပ်ညှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရုပ်သွင်အသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သူ၏ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့သည် ပုံစံအသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် မျက်နှာဖုံးသည် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

ယခုအခါ လင်းဖန်သည် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး ဖြူစင်သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်နှင့်အတူ ကွဲပြားခြားနားသွားချေပြီ။

အိမ်တော်အစေခံလုလင်လေးတစ်ဦးနှင့် အပြည့်အဝ တူညီသွားလေသည်။

ဟိုမင်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ရုပ်ရည်မှာလည်း ဖြူစင်သန့်ပြန့်သွားသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ယပ်တောင်ကိုခတ်ရင်း သူတို့ကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ငါ့ရဲ့ အစေခံလုလင်လေးတို့... သွားကြစို့”

လင်းဖန်နှင့် ဟိုမင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ဤအစီအစဉ်မှ ကောင်းသောရလဒ်များ ရရှိနိုင်ပါ့မလားဟူ၍ သူတို့ စိတ်ပူနေကြသည်။

…

ဟုန်ဖုန်းမြို့ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤလောကသို့ ရောက်ရှိပြီးသည့်အချိန်မှစ၍ လင်းဖန် မြင်တွေ့ဖူးသမျှ မြို့များထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလှသည်။

မြို့ရိုးများကို ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အနည်းဆုံး တစ်ဆယ့်ငါးမီတာခန့် မြင့်မားလေသည်။

လမ်းမများထက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးဝှေ့စည်ကားနေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း ဈေးသည်များက ၎င်းတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြသည်။

လင်းဖန်သည် သူသတိပြုမိသမျှ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို လေ့လာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကင်းစောင့်စစ်သည်များ၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ပုံစံများနှင့် လူဦးရေ စုဖွဲ့မှုများကို သူ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။

ဤမျှများပြားလှသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ လုတိကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသောအလုပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းဖန်တစ်ယောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ငါကတော့ ဒီမြို့ရဲ့ လူကြိုက်အများဆုံးနေရာမှာ အခန်းတစ်ခန်း ကြိုတင်မှာထားပြီးပြီ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”

လင်းဖန်နှင့် ဟိုမင်တို့လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ဟွမ်ယွမ်ခွန်း ပြင်ဆင်ထားသည့်အရာကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထိုအဆောက်အအုံကြီးမှာ သုံးထပ်မျှ မြင့်မားပြီး အလွန်ကြီးမားလှကာ နေရာအနှံ့တွင်လည်း အနီရောင်မီးအိမ်များကို ထင်ထင်ရှားရှား ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

အမျိုးသားဧည့်သည်များသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မိန်းမပျိုတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ဖက်လှဲတကင်း ထိုင်စေလျက် သေရည်နှင့် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ပျော်ပါးစားသောက်နေကြသည်။

လင်းဖန်သည် တံခါးဝရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဇွေ့ဟုန်လုံ’

၎င်းမှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ချေသည်။

ထူထဲလှသော မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားပြီး မေးစေ့တွင်လည်း ထင်ရှားသော မှဲ့ကြီးတစ်လုံးရှိသည့် ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေးရှင်။ ကျွန်မက ဒေါ်လေးလင်ပါ။ အထဲကိုကြွပါရှင်။ သခင်လေး လိုချင်တာမှန်သမျှ အားလုံး အဆင်သင့်ရှိပါတယ်နော်”

သူမသည် ဟွမ်ယွမ်ခွန်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကိုင်ထားရင်း အစေခံကိုခေါ်ရန် ပိုးပုဝါကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမက ဟွမ်ယွမ်ခွန်းကို ခါးချင်းတို့ကာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်လေးက ဒီကို ရောက်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်လားရှင်”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက သူ၏ယပ်တောင်ကိုခတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နွေဦးရာသီရောက်ပြီမို့ ပန်းတွေပွင့်တာကို ခံစားကြည့်ရှုဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ”

သူသည် တစ်ဖန် ခပ်ချောချောပုံစံဖမ်းရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။ ဒေါ်လေးလင်သည် ဟွမ်ယွမ်ခွန်း ပြောဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

လင်းဖန်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က တည်းခိုဖို့ အခန်းတစ်ခန်းပဲ လိုချင်တာပါ”

ဒေါ်လေးလင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အခန်းတစ်ခန်းတည်းပဲလားရှင်”

ဟန်ယန်ကွန်းက လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး ဒေါ်လေးလင်ထံသို့ ငွေစအချို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မိန်းမပျို သုံးယောက်”

သူမ၏လက်ထဲသို့ ငွေစများ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

“အခုချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်ရှင်”

အစေခံများ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ကာမရာဂစိတ်ကို နှိုးဆွပေးသော အသံများ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ဟိုမင်မှာမူ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာကာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။

လင်းဖန်ကမူ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် ဤနေရာသို့ မိန်းမလိုက်စားရန် သက်သက်သာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဒေါက်… ဒေါက်…

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

ဟိုမင်၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်လာလေတော့သည်။

လင်းဖန်ကမူ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆုပ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ”

မိန်းမပျိုသုံးဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြလေသည်။

သူမတို့သည် ပါးလွှာသော ပိုးထည်ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရှည်လျားသောခြေတံများနှင့် ရင်အုပ်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“နွေဦးရာသီရောက်ပြီမို့ ပန်းတွေ ပွင့်တာကို ကြည့်ရှုခံစားရမယ့် အချိန်ပဲ”

ဤအကြိမ်တွင်မူ မိန်းမပျိုများထဲမှ တစ်ဦးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ရေခဲတွေ အရည်ပျော်ရင် မြစ်ရေကလည်း စီးဆင်းရမှာပေါ့”

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ကျန်ရှိသော မိန်းမပျိုနှစ်ဦးမှာမူ တံခါးဝတွင် အလျင်အမြန်ပင် သတိကြီးစွာဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ထို့နောက် စကားပြောခဲ့သော မိန်းမပျိုက သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်းမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ဟွမ်ယွမ်ခွန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် စာအိတ်ပေါ်ရှိ ဖယောင်းတံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး စာလွှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် စာပါအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်ရာ ခေတ္တခဏမျှ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မျက်နှာတည်တံ့သွားသည်။

စာဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် စာလွှာနှင့် စာအိတ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမြင်များကို ထပ်မံပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်တော်သည် သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် အကောင်းမွန်ဆုံးသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယောကျာ်းများစွာသည် လာရောက်ပျော်ပါးကြစဉ် မူးယစ်လာသည့်အခါ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလိုလို ထုတ်ဖော်ပြောပြမိတတ်ကြသည်။

လူအများစုမှာလည်း ဤမိန်းမပျိုများမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိဟူသောအတွေးဖြင့် သံသယဝင်လေ့ မရှိကြချေ။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ရှက်ပြုံးပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းတို့လေးတွေက ဒီမှာ ဆက်နေချင်တာလား”

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုအချိန်ကောင်းလေးကို တန်ဖိုးထားပြီး ဝိုင်အိုးတွေကို သောက်သုံးပစ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီစာထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း မိန်းမပျိုများကို ထွက်ခွာသွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ဒီညီလေးကတော့ အလုပ်အကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတာပဲ”

သို့သော်လည်း လင်းဖန် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အချိန်များ ထပ်မံဖြုန်းတီးနေပါက သတင်းအချက်အလက်များမှာ ခေတ်နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

မိန်းမပျိုများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပြောပြလေသည်။

“လုတိကို နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်တာက လင်အိမ်တော်ထဲကို ဝင်သွားတာပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲရှိတယ်။ ငါတို့ အဲဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီးတော့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်”

လင်အိမ်တော်…

‘ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ကျဉ်းလွန်းတာပဲ’

လင်းဖန် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ဟိုမင်က မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ဝင်ရမှာလဲ”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါက နန်းတွင်းစာမေးပွဲဖြေဆိုဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ စာသင်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးပို့လိုက်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ကဗျာတွေက အိမ်တော်သခင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်”

ဆင်းရဲသော စာသင်သားများအနေဖြင့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲအတွက် ထောက်ပံ့မှုရရှိရန် ကြိုးပမ်းကြသည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်း၏ ပညာတတ်ပုံစံမှာ ထိုအချက်အတွက် များစွာအသုံးတည့်လှပေသည်။

ထိုနောက်ဆုံး ပြောဆိုချက်မှလွဲ၍ ဤအစီအစဉ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လင်းဖန် သဘောတူလိုက်ရသည်။

အစီအစဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် စက္ကူလိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားလိုက်လေသည်။

၎င်းကို လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်ထံ ပေးအပ်မည့်လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

…

နောက်တစ်နေ့ ညနေစောင်း အချိန်တွင်…

သူတို့သည် လက်ဆောင်နှင့် လက်နက်များကို ယူဆောင်ကာ လင်အိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်း၏ ယပ်တောင်မှာ ပြဿနာမရှိသဖြင့် သူ စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

ဟိုမင်၏ဓားကိုသာ လင်းဖန်၏ ဖားပြုတ်ရုပ်တုငယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားခဲ့ရသည်။

လင်အိမ်တော်မှ ကင်းစောင့်က အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”