အခန်း ၁၂

အခန်း။ ၁၂

ဝမ်ဟိုင်ရှန်မှာ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ လက်ထိတ်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တရားဝင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ စတင်ခံနေရပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ကျိုးလင်လင်နှင့် ဝမ်ထျန်းထျန်းတို့အတွက် ခုခံချေပပေးမည့် ရှေ့နေတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အနာဂတ်မှာလည်း မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အချုပ်ခန်းထဲသို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

မည်မျှကြာအောင် ထောင်ဒဏ်ကျခံရမည်ကိုမူ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။

ဝမ်ဟိုင်ရှန်၏ မျက်နှာမှာ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ပမာ ဖြူဖျော့နေသည်။

အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကာ ထိုအလုပ်သင်ရှေ့နေ ဂူချန်က တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ဝမ်ဟိုင်ရှန်မှာ သူ့ကိုယ်သူကိုပင် မကယ်တင်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသဖြင့် ကျိုးလင်လင်တို့နှစ်ဦးအကြောင်းကို စိတ်ပူပေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ကျိုးလင်လင်သည် ဝမ်ဟိုင်ရှန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်လျက် "ဝမ်းကွဲအစ်ကို... အစ်ကိုကလွဲရင် ကျွန်မကို ဘယ်သူက ကူညီမှာလဲ။ အစ်ကို ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား။ အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့လူကို ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ရတော့မှာလား။ ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မ မှားတာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ရိုက်ကူးနေတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဘာလို့များ ကျွန်မက သူ့ကို တောင်းပန်ရမှာလဲ" ဟု ငိုယိုကာ မေးမြန်းနေသည်။

ဝမ်ထျန်းထျန်းကလည်း "တရားရုံးက ဘာပဲဆုံးဖြတ်ဆုံးဖြတ် ငါမသိဘူး။ ချန်ယန်ဆိုတဲ့လူက တကယ့်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတာ။ အဲဒီလိုလူမျိုးကို ငါတော့ ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးလင်လင်သည် ဝမ်ထျန်းထျန်းကို ကြည့်ကာ "ငါတို့ တကယ် ထောင်ကျမှာမဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု မေးရှာသည်။

ဝမ်ထျန်းထျန်းက "ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ထောင်ကျမှာလဲ။ စာအနည်းငယ် ရေးလိုက်တာပဲလေ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ကလည်း ရေးနေကျပါပဲ။ ဒါက ဘာများကြီးကျယ်လို့လဲ။ ဒါနဲ့များ ထောင်ကျမယ်ဆိုတာ ငါသေသွားရင်တောင် မယုံဘူး။ အဲဒီအလုပ်သင်ရှေ့နေက ဥပဒေကို နားမလည်ဘဲ လူတွေကို ခြောက်လှန့်နေတာသက်သက်ပဲ" ဟု ပြောဆို လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျိုးလင်လင်မှာလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားကာ "ငါတို့ ထောင်ကျမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က ရှေ့နေတွေမှမဟုတ်တာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း လာဘ်မပေးခဲ့ဘူးလေ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထောင်မကျသရွေ့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ဟိုင်ရှန်မှာမူ သူတို့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စိတ်ကူးပင် မရှိတော့ပေ။

သူသိလိုက်သည်မှာ ဂူချန်ဆိုသော လူငယ်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်ဟူသော အချက်ပင်။

ကျိုးလင်လင်က ဆက်လက်၍ "အစ်မရေ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ရမှာလား" ဟု မေးသည်။

ဝမ်ထျန်းထျန်းက "တောင်းပန်ရမလား။ ငါတော့ မတောင်းပန်ဘူး။ တရားရုံးက ချန်ယန်ကို တောင်းပန်ဖို့ အမိန့်ပေးရင်တောင် ငါ အဲဒီအတိုင်းပဲ နေမှာ။ ငါ့ကို တောင်းပန်လားလို့ မေးရင် လေထဲကို တောင်းပန်ပါတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်။ သူတို့ ဘာတတ်နိုင်လဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ တောင်းပန်စရာလည်း လိုမနေဘူး" ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုနေဆဲပင်။

ကျိုးလင်လင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ချန်ယန်ဆိုတာ စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတဲ့လူပဲ။ မိန်းကလေးတွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်တယ်။ ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အဲဒီလိုလူကို ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်းပန်ရုံသက်သက်ဖြင့်သာ အမှုပြီးဆုံးသွားမည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဟိုင်ရှန်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ကယ်တင်စရာမရှိတော့မှန်း သိသော်လည်း ကျိုးလင်လင်တို့နှစ်ဦးမှာမူ ကယ်တင်နိုင်သေးသည်ဟု တွေးမိသည်။

သူတို့မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး အသက် (၁၈) နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရေးသားခြင်းသက်သက်ဖြစ်ရာ တရားသူကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ် မူတည်၍ ပြစ်ဒဏ်မှာ ပေါ့ပါးနိုင်သေးသည်။

ချန်ယန်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရယူနိုင်ပါက လျော်ကြေးပေးလျော်ရုံနှင့် ကိစ္စပြီးဆုံးနိုင်သည်ဟု ဝမ်ဟိုင်ရှန်က သတိပေးသည်။

သို့သော် ကျိုးလင်လင်တို့မှာမူ သူ၏စကားကို သံသယဖြစ်နေကြသည်။

ဝမ်ဟိုင်ရှန်မှာ စကားစမည် ပြုသည်နှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့က စစ်ဆေးရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တရားခွင် ခေတ္တရပ်နားချိန်တွင် ကျိုးလင်လင်တို့နှစ်ဦးမှာ ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ဝမ်ထျန်းထျန်းကမူ "နင့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပြောတာ နားမထောင်နဲ့။ သူသာ တကယ်တော်ရင် သူကိုယ်တိုင် အခုလို အဖမ်းခံရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့စကားနားထောင် အဲဒီလူကို တောင်းပန်စရာမလိုဘူး။ လျော်ကြေးပဲ ပေးလိုက်မယ်။ ငါတော့ ဘယ်လိုမှ တောင်းပန်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ပြောဆိုနေသည်။

သူတို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုသံများကို အနီးအနားတွင်ရှိသော ဂူချန်က ကြားလိုက်ရသည်။

ဂူချန်မှာ ခေါင်းခါရင်းသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီလောကမှာ ဒီလောက်တောင် အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

အကယ်၍သာ သူတို့သည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ပြီး လျော်ကြေးပေးမည်ဆိုပါက ချန်ယန်အနေဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မည်ပင်။

ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်သူ ဂူချန်အနေဖြင့်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

တရားရုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းသာ ဖြစ်စေတော့မည်ဖြစ်ကာ ဂူချန်သည် သူလုပ်ဆောင်နိုင်သမျှကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ချန်ယန်ကို လျှို့ဝှက်ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးသူ၊ လူယုတ်မာဟု အစဉ်တစိုက် စွပ်စွဲကာ တောင်းပန်ရန် ငြင်းဆန်နေကြဆဲပင်။

ထိုအခါ သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ဂူချန်အနေဖြင့် လုံးဝဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဂူချန်သည် သူ၏ စနစ်အတွင်းမှ အထောက်အထားအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျိုးလင်လင်နဲ့ ဝမ်ထျန်းထျန်းတို့ တစ်ပါးသူကို အသရေဖျက်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှတ်တမ်းတွေကြောင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား နှစ်ဦး ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကဆိုရင်လည်း ပထမနှစ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်ရိုက်ကူးသူလို့ စွပ်စွဲပြီး အွန်လိုင်းမှာ လိမ်ညာဖန်တီးခဲ့ကြလို့ သူ အဲဒီအွန်လိုင်းဒုက္ခတွေကို ရေရှည်ခံစားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တယ်"

အထောက်အထားအသစ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂူချန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အေးစက်သွားသည်။

ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်သည်အထိ တွန်းပို့ခဲ့ပြီးနောက်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် အမှန်တရားကို လိမ်ညာဖုံးကွယ်ကာ အခြားသူများကို အသရေဖျက်ခြင်းဖြင့်သာ ပျော်မွေ့နေခဲ့ကြသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မုသားစကားတို့က အလွယ်တကူ ပြန့်နှံ့တတ်ပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဂူချန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချမှတ်လိုက်သည်။

တရားခွင် ပြန်လည်စတင်သည်နှင့် ဤအထောက်အထားအသစ်များကို တင်ပြရမည်ဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို အပြစ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ထောင်တွင်းသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ရမည်ပင်။

ထို့အပြင် ပြိုင်ဘက်ရှေ့နေကိုသာမက ပထမအကြိမ် တရားခွင်၏ တရားသူကြီး လီယုံရှာကိုပါ အရေးယူရမည်ပင်။

ချန်ယန်၏ ပထမအမှုတွင် အထောက်အထား မခိုင်လုံဘဲနှင့်ပင် လျော်ကြေးပေးခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ တရားသူကြီး၏ ဘက်လိုက်မှုကြောင့်ပင်။

တရားသူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ အကျိုးစီးပွားအတွက် တရားမျှတမှုကို လျစ်လျူရှုခြင်းတို့ကြောင့် ဂူချန်သည် ဤတရားသူကြီးကိုပါ တရားဥပဒေ၏ ရင်ခွင်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီကြာမြင့်ပြီးနောက် တရားခွင်ရပ်နားချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

တရားခွင်မှာ ပြန်လည်စတင်တော့မည်ပင်။