အခန်း ၁၂၁

အခန်း(၁၂၁)

ဝေါလုံတောင်ကြားမှ အောင်ပွဲနှင့် နန်ယန်မြို့သူများ၏ အညံ့ခံခြင်း

ဝေါလုံတောင်ကြားရှိ သွေးညှီနံ့များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် မရွေ့မပြောင်းနိုင်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရလေသည်။

နေဝင်ချိန်၏ အရောင်အဝါမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကို ပိုမိုဆိုးရွားသည့် သွေးရောင်အဆင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလျှက်ရှိလေ၏။

အလောင်းများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီး ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေပေသည်။ ချင်းချင်းနီနေသောသွေးများမှာ ချောင်းငယ်များကဲ့သို့ စီးဆင်းနေကာ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် နိမ့်ကျရာ အရပ်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းသွားပြီးနောက် လူတို့ကို ပျို့အန်ချင်စဖွယ်ဖြစ်စေမည့် သွေးအိုင်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လေထုထဲတွင် ယမ်းငွေ့၊ သွေးနှင့် သေခြင်းတရားတို့၏ ထူးခြားသော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အသက် ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်း၏ အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်နေ၏။

နန်ယန်မှ အညံ့ခံလိုက်သည့် စစ်သည်တော် သောင်းပေါင်းများစွာမှာ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ထားကြပြီး သူတို့၏ အပေါင်းအပါများ၏ အသွေးနှင့် အသားတို့ဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ဤငရဲခန်းတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်း နေသည့် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဒူးထောက်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လူသေကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သစ်ရွက်များကဲ့သို့ တုန်ရီနေကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ငရဲခန်းအလားမြင်ကွင်းကိုပင် မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

...

ထိုအချိန်တွင် ချင်းရှီးခရိုင်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ယာယီစခန်းအတွင်း၌ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ရူရွှီသည် စားပွဲရှေ့တွင် မတ်မတ်ထိုင် နေလေ၏။ သူမသည် လက်တွင် အရည်သွေးကောင်းမွန်သော ဝံပုလွေမွေးစုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး အာရုံ စူးစိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေလေသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင်မူ တော်ဝင်မိသားစုက အထူးထုတ်ပေးထားသည့် အဝါရောင် တော်ဝင်အမိန့်တော်စာလွှာ ရှိနေ ပေသည်။

သူမ၏ စုတ်တံမှာ စာရွက်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရွေ့လျားနေပြီး အာဏာနှင့်စွမ်းအားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက် နေသော စာလုံးများမှာ စာရွက်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့မတတ်ပင်။

အမိန့်တော်စာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် နန်ယန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်း၏ စစ်ရေးအာဏာကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်း၊ ပုန်ကန် ရန် ကြံစည်ခြင်း၊ သစ္စာရှိအရာရှိကြီး ရှန်းကွမ်းကို နှိပ်စက်ခြင်းနှင့် ပြည်သူတို့ကို ဒုက္ခပေးခြင်းစသည့် ကြီးလေး သော ပြစ်မှု (၁၀) ချက်ကို စာရင်းပြုစု၍ နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ချင်းရှီးခရိုင်မှ ဖန်းဟန်သည် နိုင်ငံအတွက် အန္တရာယ်ပြုသူများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံကို ကယ်တင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းဆောင်မှုမျိုးဟု ချီးကျူးထား၏။

တတိယအချက်အနေဖြင့် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အင်ပါယာဘုရင်မ အမည်ဖြင့် ဖန်းဟန်ကို နန်ယန်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီး နန်ယန်ခရိုင်၏ စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူစေကာ ရှေးဦးစွာ သတ်ဖြတ်ပြီးမှသာ အစီရင်ခံရမည့် အာဏာကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမိန့်တော်စာသည် နန်ယန်တစ်ခရိုင်လုံးကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် ဖန်းဟန်အား အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော တရားဝင်ရာထူး ကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးစာလုံးကို ရေးပြီးနောက် ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ စုတ်တံကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရောင်အဝါများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဤအမိန့်တော်စာ ထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ဖန်းဟန်သည် ဒေသခံ “သက်ရှိအင်မော်တယ်” တစ်ဦးမှသည် တစ်ခရိုင်လုံး၏ စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည့် အစစ်အမှန် ဒေသခံသခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့ မည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

ဖန်းဟန်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ “အင်ပါယာဘုရင်မ” အဖြစ် သူမ၏ တည်ရှိ မှုသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ အရေးပါလာတော့မည် ဖြစ်၏။

သူမသည် အကာအကွယ် လိုအပ်နေသော လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်တစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲတွင် အထက်မြက်ဆုံးသော ဓားတစ်လက်၊ “တရားမျှတခြင်း” ဟု အမည်ရသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ လိုအပ်နေခြင်းနှင့် အရေးပါနေခြင်းဟူသော ခံစားချက်က သူမ၏ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နှလုံးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်စေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ယမ်းငွေ့အနံ့အနည်းငယ် သင်းပျံ့နေသော ထိုရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်မှ လျှောက် လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ဖန်းဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ပြီးသွားပြီလား...”

သူသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အမိန့်တော်စာ၏ အကြောင်းအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“ခင်ပွန်း...”

ရှောင်ရူရွှီသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဖန်းဟန်ကို လှပစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ နူးညံ့ သိမ်မွေ့နေခဲ့လေ၏။

“မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် သူမကို တွဲထူလိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော နန်ကုန်းယွင်ရှူးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

“ယွင်ရှူ... မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားလိုက်၊ ငါတို့... အိမ်ပြန်ကြရအောင်...”

*အိမ်ပြန်ကြမယ်...*

ထိုစကားနှစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ နူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယီသွား ခဲ့လေသည်။

နန်ယန်ခရိုင်မှာ တစ်ချိန်က သူမ၏ အိမ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဘယ်သောအခါမှ မေ့မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းဖွယ် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမသည် မမျှော်လင့်ထားသော ပုံစံဖြင့် ပြန်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

...

သုံးရက် ကြာမြင့်သောအခါ...။

နန်ယန်ခရိုင်မြို့။

မြို့ထဲရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိစီးနေခဲ့သည်။

လျူချန်း၏ လူ (၂၀,၀၀၀) ကျော် တပ်မတော်မှာ ချင်းရှီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် အကုန်လုံး ချေမှုန်းခံလိုက်ရလေသည်။

ခရိုင်ဝန် လျူချန်းကိုယ်တိုင်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစအန ပင် မကျန်တော့ပေ။

ဤသတင်းမှာ (၁၂) ရစ်ချ်စတာစကေးရှိသည့် ငလျင်တစ်ခုကဲ့သို့ နန်ယန်မြို့ကြီးကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ် သွားစေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

လွတ်မြောက်လာသူများ ပြန်ရောက်လာပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ဝေါလုံတောင်ကြားရှိ ငရဲခန်းအလား မြင်ကွင်းကို ပြောပြမှသာ နန်ယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှု ပင်လယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပင်...။

ချင်းရှီးခရိုင်ရှိ ထိုသက်ရှိအင်မော်တယ်က ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို စေလွှတ်နိုင်သည်တဲ့...။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် ကောလာဟလမှာ တောမီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံမှုကို ပြိုကွဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

မြို့ထဲရှိ လူကုံထံများနှင့် အာဏာရှိမိသားစုများမှာ အစဉ်အမြဲ ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ လျူချန်းအပေါ်တွင် အနည်းနှင့်အများ မှီခိုနေခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ လျူချန်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသဖြင့် သူတို့လည်း နောက်တစ်လှည့် ဖြစ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ အောက်ခြေမှ သာမန်ပြည်သူများမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှု ကြားထဲတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ထားရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်း၌ ဒဏ္ဍာရီလာ “အင်မော်တယ်တပ်မတော်” မှာ အဝေးမှ ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများမှာ တောင်ကြီးများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေကြ၏။

သူတို့မှာ အလွန်တရာ စည်းကမ်းရှိသော တန်းစီပုံစံဖြင့် ချီတက်နေကြပြီး ထူးခြားစွာ တညီတညွတ်တည်း လှုပ်ရှားနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နန်ယန်မြို့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြလေသည်။

စစ်တီးလုံးသံများ၊ ခရာသံများ မရှိဘဲ စည်းကမ်းရှိသော ခြေသံများသာ ရှိနေပြီး သေခြင်းတရား၏ ခြေသံများ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သည့် လူသတ်ချင်စိတ် အငွေ့အသက်မှာ အဝေးမှ လွင့်ပျံလာပြီး မြို့ရိုးနှင့် အစောင့်စစ်သည်များ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးနေခဲ့ပေသည်။

မြို့ရိုးကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တုန်ယီကာ ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြံရွယ်နေကြကုန် ၏။ သူတို့လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာ အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် တဒေါင်ဒေါင် မြည်ဟည်းနေခဲ့ကြလေသည်။

*နတ်ဘုရားတွေကို တိုက်ခိုက်တာလား...*

*ဒါ သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...*

တပ်မတော်မှာ မြို့တံခါးမှ ခြေလှမ်း (၅၀၀) အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန်းဟန်မှာ ခန့်ညားသော စစ်မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းလျက်ရှိပြီး မားမားမတ်မတ် ရှိနေသော မြို့ကြီးကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှေ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သူ၏ ဘေးတွင် ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာ ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူမ သည် ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသလိုလိုနှင့် မရင်းနှီးတော့သော မြို့တံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ခံစားချက်များ လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲသွားခဲ့တော့သည်။

စိန်ခေါ်မှုများ၊ အညံ့ခံခိုင်းမှုများ မရှိပေ။

ဖန်းဟန်မှာ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် မြို့ထဲရှိ လူများက အမှန်ကန်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖိနှိပ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုမှာ (၁၅) မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...။

“ကျွီ...”

လေးလံသော မြို့တံခါးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလေးချိန်ကြောင့် မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်း ဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ခရိုင်ဝန် ဦးဆောင်မှုဖြင့် နန်ယန်မြို့ရှိ နာမည်ကြီးသည့် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ၊ လူကုံထံများနှင့် အာဏာရှိသူများမှာ သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာများဖြင့် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တန်းစီပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့မှာ ဖန်းဟန်ကိုပင် မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ဖန်းဟန်နှင့် ခြေလှမ်း (၁၀၀) အကွာတွင် အားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း “ဒုန်း” ခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“နန်ယန်ခရိုင်ဝန်နှင့် မြို့ရှိ အရာရှိ၊ လူကုံထံ အားလုံးက ခရိုင်ဝန် ဖန်းဟန် နန်ယန်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို လေးစားစွာ ကြိုဆိုပါတယ်...”

ခရိုင်ဝန်မှာ ငိုတော့မတတ် အသံဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ထိုကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ အောက်ကျို့နေလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ကြောက်ရွံ့လေးစားသော အကြည့်များကြားတွင် သူသည် မိမိ၏မြင်းကို ညင်သာစွာ နှိုးဆော် လိုက်လေသည်။

သခင်တစ်ဦး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် သူ မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်သည့် ထိုအချိန်မှစ၍ အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိရှိထားလေသည်။