အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂)

ရင်းနှီးသောအရပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် နှလုံးသား၏ ခံစားချက်များ

နန်ယန်မြို့၏ လမ်းမနှစ်ဖက်စလုံးရှိ အရာရှိများနှင့် လူကြီးလူကောင်းများမှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဒူးထောက်နေ ခဲ့ကြပြီး ဝေးလံသောနေရာမှ သာမန်ပြည်သူအများစုကလည်း အံ့အားသင့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ချောင်း ကြည့်နေကြသည်။

မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

လူအပေါင်းတို့၏ အကြည့်များမှာ မြို့ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသော စစ်တပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီး စစ်တပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခန့်ညားသော စစ်မြင်းကို စီးနင်းလျက် အေး စက်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ အာရုံရောက်နေကြပေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးများကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည့် သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပါသလော။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် သာမန်လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မခြားနားလှပေ။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူတို့သည် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားမည့် အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွား ခဲ့လေသည်။

မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်ဝန်းများနည်း။

တည်ငြိမ်ခြင်း၊ လျစ်လျူရှုခြင်းတို့မှာ အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုရေခဲပြင်အောက်တွင်မူ တောင်လိုပုံနေသော အလောင်းများနှင့် ပင်လယ်ပမာရသော သွေးများကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသော အလွန်အမင်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ရှိနေသည့်အလားပင်။

ကြည့်လိုက်ရုံမျှနှင့် မကောင်းသော စိတ်ကူးရှိသူများအားလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ကူးများကို ချက်ချင်းပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ အဖွဲ့သည် မြို့ထဲတွင် ခေတ္တမျှပင် မရပ်နားဘဲ မြို့လယ်ရှိ အခမ်းနားဆုံး စံအိမ်တော်သို့ တန်းတန်း မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး...။

ရွှေရောင်ဖြင့် ရေးထိုးထားသော စာလုံးကြီး (၃) လုံးပါသည့် ကြီးမားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို နန်ကုန်းယွင်ရှူး မြင် လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူမ၏ နူးညံ့လှပသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

ဤနေရာ...။

ဤနေရာသည် သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ရှန့်ကွမ်းတို့ (၃) နှစ်တာလုံး နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူမသည် နန်ယန်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ်က သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အားမာန်အပြည့်ရှိနေသေးသည်ကို အမှတ်ရ နေမိလေသည်။

စံအိမ်တော်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကို သူမ အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ယွင်ရှူး၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နန်ယန်ခရိုင်ဟာ ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ် နိုင်ပြီး ပြည်သူတွေ သဟဇာတဖြစ်ပြီးတော့ လူတိုင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်လာအောင် ငါလုပ်ဆောင်ပေးမယ်...”

နောက်ဖေးရှိ ပလုတ်ပန်းတောကို သူမကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်းကိုလည်း သူမ အမှတ်ရနေသေးသည်။ ဆောင်း ရာသီတိုင်းတွင် သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ဆီးနှင်းများကြားတွင် ပလုတ်ပန်းများကို ကြည့်ရှုကာ ဝိုင်သောက်ပြီး ကဗျာများ ဆွေးနွေးလေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမဘဝ၏ အပျော်ရွှင်ဆုံးနှင့် အကြည်နူးဆုံးအချိန်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲရှိ ကြီးမားသော စားပွဲခုံကိုလည်း သူမ အမှတ်ရနေဆဲပင်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် နန်ယန်ပြည်သူ များ၏ အကျိုးအတွက် အစိုးရစာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးရင်း နေ့ညမပြတ် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် နေရာ...။

နွေးထွေးသော မှတ်ဉာဏ်များက ရေလှိုင်းပမာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ဆိုင်းဘုတ်က ရှိနေဆဲ၊ စံအိမ်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်က သူမအား လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပေး စွမ်းနိုင်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမျိုး ပေးခဲ့သူမှာမူ မြေကြီးထဲသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

တစ်ချိန်က ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ဤအိမ်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ လျူချန်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူခိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မမြင်နိုင်သော ဧရာမလက်ဝါးတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုက သူမကို အသက်ရှူပင် မဝနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ မြူခိုးများက နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူမ၏ ဖျော့တော့ပြီး လှပသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရထားလုံးဘေးမှ လျှောက်လာသော ဖန်းဟန်သည် သူ၏မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် စကားပြောခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏နောက်မှ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးမှာ အမိန့်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည့်အလား ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး မည် သည့်တွန့်ဆုတ်ခြင်းမျှမရှိဘဲ အမိန့်ကို နာခံခဲ့ကြလေသည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ ထိန်းချုပ်ထားသော တိုးတိတ်လှသော ရှိုက်ငိုသံ လေးသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သော ဘာသာစကားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူမကို အလျင်စလို မလုပ်ရန် နှင့် သူ သူမအတွက် စောင့်ဆိုင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ပြောပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ထိုတိတ်ဆိတ်သော နူးညံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့ လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေသော သူမ၏မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ထိုလူ၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး တည့်မတ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ဖော်ပြရန်မလွယ်ကူသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်းပင် စီးဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူမသည် ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူမတွင် ယခုအခါ ဖန်းဟန် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤလူသည် သူမအတွက် သွေးကြွေးကို ဆပ်ပေးခဲ့သူ၊ သူမကို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၏ ချောက်နက်ထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့သူ၊ သူမကို ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမ မှီခိုနိုင်ရန်အတွက် ခိုင်မာပြီး ယုံကြည်အားထား ရသော ပခုံးတစ်စုံကို ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ရည်များကို အားကုန်သုတ်ပစ်လိုက်ကာ သူမ၏ အသံကို ရှိုက်သံမပါအောင် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“သခင်... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် ထိုအခါမှသာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုအကြည့် မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ထိုအထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ သူ့အား နူးညံ့ပြီး ခိုင်မာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ထိုအပြုံးမှာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသည့် စိတ်သက်သာရာ၊ အတိုင်းအဆမရှိသော ကျေးဇူးတင်ခြင်း နှင့် လုံးဝယုံကြည်အားထားခြင်းဟူသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေပေတော့သည်။ ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက် ပြီး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေသည်။

လမ်းမနှစ်ဖက်ရှိ ပြည်သူများ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် သူသည် ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကုလားကာကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်လှစ်ပြီး မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးထံသို့ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဆင်းခဲ့ပါ၊ ငါတို့ အိမ်ရောက်ပြီ...”

သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှူးကို ရထားလုံးပေါ်မှ ညင်သာစွာ ကူညီဆင်းစေပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့နှင့် အခြားသော အစောင့်များ ဝန်းရံထားစဉ် မှာပင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ မြင့်မားသော လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မငြင်းသာသော နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေ ပေသည်။

သူသည် ဤအလွန်ရိုးရှင်းပြီး အာဏာဆန်သော နည်းလမ်းဖြင့် နန်ယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းအား တိတ်ဆိတ် စွာ ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ငါ့လူ ဖြစ်သည်။

သူမ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်း၏ မုဆိုးမသာမက ဖန်းဟန်၏ အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ဤစံအိမ်တော်၏ အနာဂတ်တွင် အိမ်ရှင်မများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်။

မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများနှင့် လူကြီးလူကောင်းအားလုံးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင် တွေ့ခဲ့ကြရပေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လွန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပို၍ပင် နိမ့်ချလိုက်ကြတော့သည်။

ကောလာဟလများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤသခင်သစ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်ရုံသာမက သစ္စာတရားနှင့် တရားမျှတမှုကို လေးစားသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ် သည်။ မစ္စနန်ကုန်းအတွက် လက်စားချေရန် သူသည် စစ်သား (၂) သောင်းကို အုပ်ချုပ်သည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ယခုမူ လူအများရှေ့တွင် သူမအား ထိုမျှမြင့်မားသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပေးအပ်လိုက်ပြီ ဖြစ် သည်။ လိမ္မာပါးနပ်သူအများစုမှာ မိမိတို့၏ သခင်အလွန်မြတ်နိုးသည့် မစ္စနန်ကုန်းကို မည်သို့ ချော့မော့ရမည်ကို စတင်စီစဉ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

စံအိမ်တော်အတွင်းတွင်မူ ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ စတင်ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သတင်း ကြား၍ အလောတကြီး ရောက်ရှိလာကြသော အိမ်တော်ထိန်းများ၊ ကျွန်များ၊ အစေခံများအားလုံးမှာ အသံပင် မထွက်ရဲကြဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အစေခံများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အာဏာ၏ဗဟိုချက်ဖြစ်သော အစည်းအဝေးခန်းမ တည်ရှိရာ စံအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ သူ၏အကြည့်ကို ပို့လိုက်လေသည်။

သူသည် နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ အစည်း အဝေးခန်းမမှာ လျူချန်း နေထိုင်စဉ်ကတည်းက အသုံးပြုခဲ့သော ဇိမ်ခံပရိဘောဂများ ရှိနေဆဲပင်။

ဖန်းဟန်သည် ခန်းမ၏ ဗဟိုချက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရွှေရောင်နန်မူးသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ကျား သားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ဤခုံမှာ တစ်ချိန်က တရားမျှတပြီး ကြင်နာတတ်သူ ရှန့်ကွမ်းပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ခုံဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူယုတ်မာနှင့် ရက်စက်သူ လျူချန်းက သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ယခုမူ ထိုအရာသည် ဖန်းဟန်၏ ပစ္စည်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ချေ၏။

မည်သည့်တွန့်ဆုတ်ခြင်းမျှမရှိဘဲ သူသည် အာဏာပါဝါအပြည့်ဖြင့် ထိုခုံပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထိုကြီး မားသော လက်တင်ခုံမှာ သူ့အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အာဏာဆန်သော ပုံရိပ်နှင့် အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုခုံမှာ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပေသည်။

လျူရူမေ၊ ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများမှာ သူ့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြလေသည်။ တံခါးဝမှ ခန်းမအထိ ဒူးထောက်နေကြသော၊ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အာဏာပါဝါရှိစွာဖြင့် စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်...”

“မနက်ဖြန် ချန်ရှစ် (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) တွင် 'နန်ယန် ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ရေးညီလာခံ' ကို ဤနေရာတွင် ကျင်းပမည်။”

“မြို့တွင်းရှိ ထင်ရှားသော မိသားစု သို့မဟုတ် ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်တိုင်း မဖြစ်မနေ တက် ရောက်ရမည်။”

သူ၏အသံမှာ ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ၏လေသံမှာ ငြင်းမရနိုင်သော အေးစက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“နောက်ကျသူတွေဟာ အကျိုးဆက်ကို ခံစားကြရလိမ့်မယ်...”

ထိုအမိန့်မှာ မိုးကြိုးပမာ နန်ယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။ သတင်းကို ရရှိလိုက်သော လူကြီးလူကောင်းများနှင့် ချမ်းသာသော မိသားစုအားလုံးမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်တော့မည့်အလား ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

*ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ရေးညီလာခံ ဟုတ်လား...*

ဤသခင်သစ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဘာကို ရည်ရွယ်နေပါသနည်း ။ ထိုညတွင် နန်ယန်ခရိုင်ရှိ အထက်တန်းလွှာ များထဲမှ မည်သူမျှ အိပ်စက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မုန်တိုင်းမတိုင်မီ အချိန်တွင် စံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်တွင် ထူးခြားသော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အစိုးရလုပ်ငန်းများကို မလုပ်ဆောင်ဘဲ နန်ကုန်းယွင်ရှူးနှင့်အတူ ပလုတ်ပန်းတောရှိ လမ်းကြောင်း အတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့လေသည်။

လရောင်မှာ ရေကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ဖြာကျနေပေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ဖန်းဟန်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက်ရှိနေပြီး အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ဤနေရာရှိ အပင်တိုင်း၊ သစ်ပင်တိုင်းနှင့် ရှန့်ကွမ်းတို့၏ အတိတ်အကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းကာ ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း အဓိကအားဖြင့် စိတ်သက်သာရာရ မှုများပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူမ၏ အတိတ်ကသူမနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ အဝေးသို့ ရောက်သွားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များစွာနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပေးခဲ့လေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူသည် သူမ၏ နားနောက်သို့ လေကြောင့် ဝဲကျနေသော ဆံစများကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးနေခဲ့လေသည်။