အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃)

ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ရေးညီလာခံနှင့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်များ

နောက်တစ်နေ့ နံနက် (နံနက် (၇) နာရီမှ (၉) နာရီကြား) အချိန် ဖြစ်လေသည်။

နန်ယန်ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

အရုဏ် တက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျယ်ဝန်းလှသော အစည်းအဝေးခန်းမမှာ လူတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နန်ယန်စီရင်စုရှိ ထင်ရှားသော လူကြီးလူကောင်းများ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများနှင့် ကုန်သည်ကြီးများ အသင်းမှ ဥက္ကဋ္ဌများအားလုံး တက်ရောက်စုဝေးနေကြလေသည်။ မူလက ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမသည် လူရာ ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သော်လည်း ဤမျှ လူများစုဝေးနေသည့်တိုင် ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိနှိပ်မှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ ဤလူတို့မှာ နန်ယန်မြို့၌ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆို သလို မိုးရွာစေနိုင်၊ လေတိုက်စေနိုင်သော အာဏာရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူတို့အားလုံးမှာ ကျောင်းတွင် ဆရာ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ခေါင်း ကို ငုံ့ထားလျက် အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေကြရလေသည်။ လူအချို့မှာ နဖူးပေါ် တွင် ချွေးစေးများ ပြန်နေပြီး ကျောပြင်မှာလည်း အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေကြလေသည်။

လွန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ရေပုံး (၁၅) ပုံးကို အပေါ်အောက် ဆွဲတင်နေရသကဲ့သို့ မငြိမ်သက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရလေသည်။

*ရာထူးတက်လာတဲ့ ဖန်းဟန်က ငါတို့ကို ဒီ 'ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ရေးညီလာခံ' ကို လာဖို့ ခေါ်တာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ။ အရင်ခေတ်က ဧကရာဇ်မင်းတွေလိုမျိုး 'ဝိုင်တစ်ခွက်နဲ့ စစ်အာဏာကို ပြန်သိမ်း' ချင်တာလား၊ ဒါမှမ ဟုတ် ရက်စက်တဲ့အရာရှိတွေလို ဒေသခံအာဏာရှင်တွေကို အမြစ်ဖြတ် သတ်ပစ်ချင်တာလား…*

တွေးထင်ချက်မျိုးစုံမှာ သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေကြလေသည်။ သူတို့မှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့်သူ၏ နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရပေသည်။

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ခန်းမပြင်ပရှိ ရေနာရီမှာ ချန်ရှစ်၏ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဓိကနေရာမှာမူ လစ်လပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖန်းဟန်မှာ ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤသည်မှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုဆိုးရွားလာစေခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ သခင်သစ်က သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြိုခွဲနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသော သူဌေးအချို့မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာများမှာ ပိုမိုဖျော့ တော့လာကာ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့ပေသည်။ သူတို့မှာ ညီလာခံတက်နေရသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ကွပ်မျက်ခံရမည့် အချိန်ကို စောင့်နေရသော အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရေနာရီက ချန်ရှစ်၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ ပြတ်သားပြီး အားမာန်ပါ သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရောက်လာပြီ။ ထိုအခိုက်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေတော့သည်။

အားလုံးက တံခါးဝသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။ အစောင့်တပ်မှူးများဖြစ်သော နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ ဝန်းရံထားစဉ် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက် လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

ထိုသူမှာ ဖန်းဟန် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏နောက်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ပါလာလေသည်။ တစ်ဦးမှာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ အေးဆေး တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသည့် အရင်က မိဖုရား ရှောင်ရူရွှီ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ အားလုံးနှင့် ရင်းနှီးသော ရှန့်ကွမ်း၏ မုဆိုးမ နန်ကုန်းယွင်ရှူ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ နဂါးတစ်ကောင်၊ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာ မှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာ တောင်ပမာ ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခန်းမရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးထားလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ ထိုင်ခုံသို့ မရောက်မီ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက် သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ထက်မြက်သော ဓားနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်သွား လေသည်။ သူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသူတိုင်းမှာ အဆိပ်ရှိမြွေနှင့် ကြုံတွေ့ရသော ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်ခဲ သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့ကြလေသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ လူရာပေါင်းများစွာထဲတွင် သူနှင့် တစ်စက္ကန့်ထက်ပို၍ အကြည့်ချင်းဆုံရဲသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့သွားမှသာ ဖန်းဟန်မှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူက တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ ထွက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ဖန်းဟန်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။ သူ စကား မပြောဘဲ ဘေးရှိ နန်ကုန်းယွင်ရှူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ နန်ကုန်းယွင်ရှူ နားလည်လိုက်ပေသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ခန်းမအလယ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေ သော်လည်း ရဲရင့်စွာဖြင့် လူများရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေးများနှင့် အိမ်နီးချင်းများရှင်..."

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဖန်းဟန်က ဘာကြောင့် သူယုတ်မာ လျူချန်းနဲ့ စစ်ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာကို ရှင်တို့ သိချင်နေကြ မှာပါ။ ဒီနေ့မှာတော့ ဒီကိစ္စကို ရှင်တို့အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပေးပါမယ်။"

သူမ၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်လာသည်။

"သူယုတ်မာ လျူချန်းဟာ သူအုပ်ချုပ်နေတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ တရားမဲ့စွာနဲ့ အခွန်အခတွေကို အလွန်အကျွံ ကောက်ခံခဲ့လို့ ကောင်းကင်ဘုံကရော လူထုကပါ ဒေါသထွက်နေကြတာ ကြာပါပြီ။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်း တာက ဒေသခံ အာဏာရှင်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စပါးတွေကို စုဆောင်းကာ ဈေးနှုန်းတွေကို အတုအယောင်ဖြစ် အောင် လုပ်ခဲ့လို့ ချင်းရှီးခရိုင်က ပြည်သူတွေ အိုးအိမ်မဲ့ပြီး လူချင်းပြန်စားတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ရှန့်ကွမ်းက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တာကို မကြည့်ရက်လို့ မူဝါဒသစ်တွေ ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့အတွက် လျူချန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ ဓားပြတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တာပါ..."

ဤနေရာတွင် နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။ ဤသို့ပြော သောအခါ ခန်းမရှိ လူများမှာ အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားကြသည်။ နန်ကုန်းယွင်ရှူက ဝမ်းနည်းမှုကို အတင်း ဖိနှိပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...၊

"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဖန်းဟန်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်သလို၊ ချင်းရှီး က ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကိုလည်း မကြည့်ရက်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား လူယုတ်မာတွေကို သုတ်သင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ သွေးကြွေးကို ဆပ်ပေးခဲ့တာပါ…."

"လျူချန်းကတော့ သူ့လူတွေ ပျက်စီးသွားတာကို သိတဲ့အခါ အရူးအမူးဖြစ်ပြီး စစ်သား (၂) သောင်းကို ဦးဆောင် ပြီး ကျွန်မတို့ ချင်းရှီးကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ဖန်းဟန်က ချင်းရှီးက ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက် ဝေါလုံတောင်ကြားမှာ စောင့်ကြိုတိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာပါ။ လျူချန်းရဲ့ မကောင်းမှုတွေကြောင့် ကောင်းကင် ဘုံက သူ့ကို စွန့်ပယ်လိုက်ပါပြီ…"

"ဒါကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးတွေ ကျလာပြီး သူ့ကို သေစေခဲ့တာပါ။ စစ်သား (၂) သောင်းလည်း ပြာပုံ ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပါပဲ...။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဖန်းဟန်က သူ့အတွက် လုပ် နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူတွေကို အမြစ်ဖြုတ်ဖို့ လုပ်နေတာပါ..."

သူမ၏ စကားများမှာ တရားမျှတမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။ ဖန်းဟန်၏ "ရက်စက်မှု" များမှာ "ခင်ပွန်း အတွက် သွေးကြွေးဆပ်ခြင်းနှင့် ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း" ဟူသော အခွံ့အောက်တွင် လှပစွာ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လူကြီးလူကောင်းအများစုမှာ စိတ်အေးသွားကြသည်။ ဤသဘောဆိုလျှင် ဖန်းဟန်မှာ တရားမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤငြိမ်းချမ်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ...။ လူအုပ်ထဲမှ အထင်သေးပြီး ရွဲ့စောင်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."