အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄)

တစ်ခွန်းတည်းသောစကားဖြင့် အသက်ကို လေလွင့်စေခြင်း

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုစကားလုံးသုံးလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခန်းမအတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ် ချသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းမှာ ထိုအသံကြောင့် ကြက်သေသေသွားကြပြီး အလိုအလျောက်ပင် အသံလာရာဆီသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှု လိုက်ကြလေသည်။

လူအုပ်စု၏ အရှေ့ဆုံးတွင် တန်ဖိုးကြီးအဝတ်အစားများကို ဆင်မြန်းထားပြီး အနည်းငယ် ဝဖြိုးကာ မောက်မာ သော မျက်နှာပေးဖြင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏နေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက် လေသည်။

ဤသူမှာ နန်ယန်စီရင်စုအတွင်း အင်အားကြီးမားပြီး ဂုဏ်သရေရှိသည့် ‘ကျန်း’မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ကျန်းယွမ်ဝေ ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ကျန်းမိသားစု၏ အင်အားမှာ နန်ယန်စီရင်စု၌ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး မိသားစုဝင်အချို့မှာလည်း နန်းတွင်း ၌ အရာထမ်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နောက်ခံအင်အားမှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းလှပေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အရေး ကြီးသည်မှာ ကျန်းမိသားစုသည် မြောက်ပိုင်းတွင် စစ်သည်အင်အား အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ‘ကျင်းပေ’ မြို့စားနှင့် အိမ်ထောင်ဖက်ဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤဆက်ဆံရေးကြောင့်ပင် ကျန်းမိသားစုသည် နန်ယန်စီရင်စုတွင် မောက်မာစွာ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်းပင်လျှင် သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့ရဖူးလေ၏။

ယခုအခါ ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော မထီမဲ့မြင်ပြု ခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ သူ၏ တြိဂံပုံစံ မျက်ဝန်းများမှာ ခန်းမအလယ်ရှိ နန်ကုန်းယွင်ရှူးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေ၏။

“ဟားဟား... လင်ယောက်ျားအတွက် လက်စားချေတယ်ဆိုပြီး လူတွေကို ဖယ်ရှားပစ်တာတဲ့လား...”

သူသည် ကျယ်လောင်စွာမဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်းကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် အေးစက်စက် ရယ်မော လိုက်လေသည်။

“ငါ့အမြင်မှာတော့ ဒီ ‘နတ်ဘုရားမိုးကြိုး’ ဆိုတာ မင်းတို့မိစ္ဆာတွေ သုံးတဲ့ လှည့်ကွက်တွေသက်သက်ပဲ။ အသိ ဉာဏ်နည်းတဲ့ လူမိုက်တွေကို လှည့်စားတာတော့ တမျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုပါ လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ လား...”

သူ၏အကြည့်များမှာ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မရှက်မကြောက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏စကားလုံးများမှာလည်း အလွန်ပင် စော်ကားလွန်းလှပေသည်။

“သခင်မ နန်ကုန်း... မင်းရဲ့ခင်ပွန်း ရှန့်ကွမ်းရဲ့ အလောင်းတောင် မအေးသေးဘူး၊ အခုတော့ ဒီလူယုတ်မာဆီ အလွယ်တကူ လက်မြှောက်လိုက်ပြီပေါ့လေ။ ပြီးတော့ ဒီလူသတ်မှုနဲ့ လုယက်မှုကိုပါ အကြောင်းပြပြီး ဂုဏ်ယူနေသေးတယ်...”

“တကယ်ကို... ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ...”

“ဝေါ...”

ထိုစကားများကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့လေ၏။ ခင်ပွန်းကို နာခံရမည်ဟူသော ရှေးရိုးစွဲ ကျင့်ဝတ်များကို လိုက်နာသည့် ရှေးခေတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ‘ရှက်စရာကောင်းသည်’ ဟူသော စကား လုံးမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသော စော်ကားမှုပင်ဖြစ်ချေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာကာ စော်ကားခံရခြင်းကြောင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုင်ခုံအဓိကနေရာတွင် ရှိနေသော ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ် ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ သို့သော် ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာမူ ဤအချက်ကို သတိမပြုမိဘဲ နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ မျက်ရည်စက်လက်ဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာတို့ကို မြင်သော အခါ ပို၍ပင် မာန်တက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ဤ ‘လိမ်ညာနေသည့် စုံတွဲ’ ၏ အယောင်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို လူအများရှေ့တွင် ဆွဲခွာပြလိုနေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ကျင်းပေမြို့စားကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသဖြင့် မည်သူမှန်းမသိ ပေါ်လာသည့် ဖန်းဟန်ဆိုသူ ‘သက်ရှိအင်မော်တယ်’ ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ဖန်းဟန်မှာ လျူချန်းကို မှော်ပညာဖြင့် ကံစမ်းပြီး အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျင်းပေမြို့စား၏ မြင်းတပ်သား တစ်သိန်းကျော်ပါဝင်သည့် စစ်တပ် ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော မှော်ပညာများမှာ အသုံးမဝင်သည့် လှည့်ကွက်သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းနေသော ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေမည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အားလုံးပဲ... သူ့ကို မကြောက်ကြနဲ့။ ဒီမိစ္ဆာတွေဟာ နန်းတွင်းက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ ဒီမှာ အနှောင့်အယှက်ပေးနေတဲ့ လူရွှင်တော်တွေပဲ။ ငါဟာ ကျင်းပေမြို့စားဆီကို ဒီအကြောင်းအရာတွေကို အမြန်ဆုံး အစီရင်ခံဖို့ လူလွှတ်ပြီးပြီ။ ကျင်းပေမြို့စားရဲ့ စစ်တပ်က မကြာခင် တောင်ဘက်ကို ချီတက်လာတော့မှာပါ….” “အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီမိစ္ဆာတွေကို ဖုန်မှုန့်တွေဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပြီး အမှန်တရားကို ပြန်ဖော်ထုတ်ပေးမယ်။ အခု သူပုန်ထပြီး သူ့ဘက်က ပါဝင်မယ့်သူမှန်သမျှဟာ မြို့စားရဲ့စစ်တပ် ရောက်လာတဲ့အခါ မျိုးနွယ်စုလိုက် အသတ် ခံရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေ ခံရလိမ့်မယ်...”

ဤစကားများမှာ တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခန်းမအတွင်း၌ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့၏။

ကျင်းပေမြို့စား...။ သူသည် နယ်စပ်စစ်သည် တစ်သိန်းကို အုပ်ချုပ်နေသည့် ခေတ်ကာလ၏ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းကပင် သူ့ကို သတိထားရ၏။ အကယ်၍ သူသာ တောင်ဘက်သို့ တကယ်ချီတက်လာ ပါက... ဖန်းဟန်အနေဖြင့် တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်လော။

သစ္စာခံရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသော ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးများမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြပြီး အကျိုးအပြစ်များကို အချိန်ပေး ချိန်ဆနေကြလေသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ထိုင်ခုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လူငယ်လေးထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ဤမျှ စော်ကားမှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖန်းဟန်က မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သိလိုနေကြသည်။

ဒေါသထွက်မည်လော၊ ပြန်လည် ချေပမည်လော၊ သို့မဟုတ် ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်ကို အလျှော့ပေး လိုက်မည်လော။

သို့သော် လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် မတူညီစွာ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်း၌ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကစားသည့် အပြုံးတစ်ခုသာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ကျန်းမိသားစုခေါင်း ဆောင်ကို ပြဇာတ်တစ်ခုတွင် အစွမ်းကုန် သရုပ်ဆောင်နေသည့် လူရွှင်တော်တစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ တိတ် ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့ ကာ ခန်းမအလယ်ရှိ ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ခြေသံမှာ ပေါ့ပါးပြီး အသံပင် မထွက်ချေ။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်သော ခြေလှမ်းများမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ကို တူဖြင့် ထုလိုက် သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေ၏။

ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ဖန်းဟန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အမှားကို တောင်းပန်တော့ မည်ဟု ထင်ကာ လှောင်ပြောင်မှုများ ပိုမိုပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ... မင်းမှာ ဘာပြောစရာမှ မရှိတော့ဘူးလား။ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ရင် မြို့စားတပ် ရောက် လာတဲ့အခါ မင်းကို...”

သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ကြားအကွာအဝေးမှာ (၃) ပေခန့်သာ ရှိတော့၏။ ဖန်းဟန်သည် သူ့ကို သေလူတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ အေးစက် စက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

“မင်း...”

ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ ထိုအကြည့်ကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာပြီး ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...၊ ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်နှင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူရာပေါင်းများ စွာ၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင်...၊

သတိပေးချက်မရှိဘဲ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်လျှင်မြန်သည့် အရှိန်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။ ဤလက်သီးချက်တွင် မည်သည့် လှည့်ကွက်မျှ မပါသလို အတွင်းအား သို့မဟုတ် ချီစွမ်းအင်များလည်း မပါဝင်ပေ။

ဟုတ်ပေသည်။ ၎င်းသည် မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်ဖြင့် မြှင့်တင်ထားသော လူသားတို့၏ စွမ်းအားကန့် သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သည့် အစစ်မှန်ဆုံးနှင့် အင်အားအကောင်းဆုံး လက်သီးချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

တံတိုင်းကို တိုက်ခိုက်သည့် အသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ကျန်းမိသားစုခေါင်း ဆောင်၏ ရင်ဘတ်မှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင် ပြောင်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရ၏။

သူသည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ဆင်ရိုင်းကြီးတစ်ကောင်နှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ သူ၏ခြေထောက် များမှာ မြေပြင်နှင့် ကင်းကွာသွားပြီး ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်စင်းကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒုန်း...”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် လွင့်ပျံသွားပြီးနောက် မီတာအနည်းငယ် အကွာရှိ မာကျောသော ကျောက်တံတိုင်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားခဲ့၏။ တံတိုင်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တံတိုင်းထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် တံတိုင်းမှ သွေးများ ယိုစီးလျက် ထူးဆန်းသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီး လေထဲ တွင်ပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေတော့၏။