အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈)

ရှဲ့ကျန်း၏ သီချင်းသံနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် တွက်ချက်မှုစွမ်းအား

မူဝါဒသစ်များမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း စာမတတ်သည့် အောက်ခြေလူတန်းစားများ နားလည်သဘောပေါက် ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ထောက်ခံလာစေရန်မှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် အချက်အလက်များကို အော်ဟစ်ပြောဆိုခြင်းဖြင့်သာ ပျံ့နှံ့စေသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် ပို၍ပင် ခက်ခဲလှလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ 'ဝါဒဖြန့်ချိရေး' ၏ အရေးပါပုံကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထိုနေ့တွင် သူသည် ပိုင်ရှဲ့ကျန်းကို စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှဲ့ကျန်း၊ အစ်ကိုကြီး မင်းကို တာဝန်ကြီးတစ်ခု အပ်ချင်တယ်..."

ဖန်းဟန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာတာဝန်လဲ ခဲအို..."

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ သူမ၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများကို ပုတ်ခပ်ပုတ်ခပ် လုပ်လိုက်လေသည်။ နန်ယန်စီရင် စုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ညီအစ်မများ၊ လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့အားလုံးက ခဲအိုကို ကူညီနိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမမှာလည်း စွမ်းဆောင်ပြချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်သည် စာရေးထားသော စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ပေးလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုကြီး သီချင်းနည်းနည်း စပ်ထားတယ်၊ ဒီသီချင်းတွေကို မြို့ထဲက လမ်းမတွေနဲ့ လမ်းကြားတွေမှာ ပြည်သူ တွေကို သီဆိုပြဖို့ လူတွေကို စုစည်းပေးစေချင်တယ်..."

"သီချင်းဆိုရမှာလား..."

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ စာရွက်ကိုယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ဂီတသင်္ကေတများနှင့် စာသားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက် လေ သည်။ စာသားများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ရိုးရှင်းပြီး ဖြောင့်တန်းလှပေသည်။

"နေထွက်လာပြီ၊ နွေးထွေးပြီး တောက်ပတယ်၊ မူဝါဒအသစ်တွေက လင်းလက်နေတယ်… မှတ်တမ်းအရာရှိဖန်း က ပြည်သူတွေကို ချစ်တယ်၊ အလုပ်ပေါ်မူတည်ပြီး အခကြေးငွေပေးတာက လူတွေကို အိမ်ပြန်ရောက်စေတယ်၊ ပိုလုပ်လေ ပိုရလေ၊ လူတိုင်းက ချီးကျူးကြတယ်၊ တစ်နပ်စာ အဝစားနိုင်ပြီဟေ့၊ တစ်နပ်စာ အဝစားနိုင်ပြီ ဟေ့…"

နောက်တစ်ပုဒ်မှာ ပို၍ပင် တက်ကြွလှသည်။

"ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်ဟေ့… ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်… နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်၊ အဆောက်အအုံကြီးတွေ ဆောက်တယ်၊ လမ်းတွေပြင်တယ်၊ ရေမြောင်းတွေတူးတယ်၊ လယ်ကွင်းတွေကို ရေသွင်းတယ်… ငါတို့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီဟေ့… လူပီသတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်…"

ဤစာသားများမှာ စာပေအရည်အသွေး ကင်းမဲ့နေပြီး အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသယောင် ရှိနေသော်လည်း၊ ဖန်းဟန် ၏ အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ရိုးရှင်းပြီး စည်းချက်ကျသော တေးသွားများကြောင့် တစ်ခေါက်နားထောင်ရုံဖြင့် မေ့မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေလေသည်။

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ ဂီတသင်္ကေတများကို နားမလည်သော်လည်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်၏။ ဖန်းဟန်က တေးသွားကို နှစ်ခေါက်လောက် ညည်းပြလိုက်သည်နှင့် သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ရလိုက်ပြီး လိုက်ဆိုနိုင်သွားခဲ့ လေသည်။

"ဟေ့… ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်…"

သူမ သီဆိုလေ ပို၍ပင် မျက်ဝန်းများ တောက်ပလေ ဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သူမမှာ ခဲအို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။ ဤသီချင်းများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စား ဖို့ကောင်းပြီး စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ခဲအို၊ ကျွန်မ နားလည်ပြီ… ဒီတာဝန်ကို ကျွန်မဆီမှာ အပ်ထားလိုက်ပါ..."

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စနစ်စတိုးဆိုင်မှ ဖျော်ဖြေရေးသမားများ သုံးလေ့ရှိသော အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့် ဒရမ်တစ်လုံးနှင့် သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် အသံချဲ့စက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လဲလှယ်ပေးလိုက်၏။

"ဒီဒရမ်ကို တီးခိုင်းပြီး အရှိန်အဟုန်မြှင့်လို့ရတယ်။ ဒါကို 'အသံချဲ့စက်' လို့ခေါ်တယ်၊ သီချင်းဆိုရင်း ကိုင်ထားရင် မင်းအသံက အရမ်းဝေးတဲ့နေရာအထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ဤဆန်းသစ်သော 'မှော်ပစ္စည်း' နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့လေ သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နန်ယန်မြို့ လမ်းမများပေါ်တွင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေပြီး ဂီတကိရိယာများ တီးခတ်သီဆိုနေသည့် ဖျော်ဖြေရေး သမားအုပ်စုနောက်တွင် လိုက်ပါကာ 'မူဝါဒသစ် ဝါဒဖြန့် သီချင်းနှင့် အကအဖွဲ့' ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ချန်း… ဒုန်း ဒုန်း ချန်း…"

ကျယ်လောင်လှသော ဒရမ်သံများကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ချက်ချင်းပင် စုရုံးလာကြလေသည်။

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းသည် ယာယီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ရပ်တည်ကာ သတ္တုအသံချဲ့စက်ကို ကိုင်၍ သူမ၏ ကြည်လင်ပြီး စည်းချက်ကျသော အသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ သီဆိုလိုက်လေ၏။

"နေထွက်လာပြီ၊ နွေးထွေးပြီး တောက်ပတယ်၊ မူဝါဒအသစ်တွေက လင်းလက်နေတယ်..."

အစပိုင်းတွင် ပြည်သူများမှာ အနည်းငယ် တွေဝေနေကြသော်လည်း မကြာမီပင် စာသားများ၏ ရိုးရှင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြလေသည်။

"အလုပ်လုပ်ရင် အခကြေးငွေ ရမှာလား..."

"တစ်နပ်စာ အဝစားနိုင်မှာလား..."

ဤသီချင်းမှာ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်သောနေ့ရက်များအကြောင်း မဟုတ်ပါလား။

ပိုင်ရှဲ့ကျန်းက ဒုတိယသီချင်းဖြစ်သော "ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်" ကို သီဆိုလိုက်သည့်အခါ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်သွားခဲ့လေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဆင်းလာပြီး လုပ်ခလစာနှင့် အဝစားစရာများကို လက်ခံရရှိထားသော အလုပ် သမားများမှာ "ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ လူပီသစွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်" ဟူသော စာသားကို ကြား လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်သွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သူမှန်းမသိသော်လည်း တစ်ဦးက စည်းချက်နှင့်အညီ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ နောက်မှ လူအုပ် ကြီးကလည်း လိုက်ပါ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေ၏။

"ဟေ့… ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်…"

တစ်ဦး၏ အသံက လူအုပ်ကြီးကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် လမ်းမပေါ်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများသည် အသက်အရွယ်မရွေး၊ ကျားမမရွေး ပိုင်ရှဲ့ကျန်းနှင့်အတူ လိုက်ဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီဟေ့.. ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ လူပီသစွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်…"

သီချင်းသံများမှာ နန်ယန်မြို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြာရှည်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပေသည်။

ပြည်သူများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မမြင်ဖူးသော စစ်မှန်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အောက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးရွှင်နေကြသည့် မျက်နှာများကို ကြည့်ရှုကာ မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းထွက်နေသော သီချင်းသံများကို နားထောင်ရင်း ပိုင်ရှဲ့ကျန်းမှာ ယခင်က မခံစား ဖူးသော ကြီးမားသည့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် အောင်မြင်မှုတို့ကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ခဲအို၏ နောက်တွင်သာ ကပ်လိုက်ပြီး အချွဲအနွဲ့ လုပ်နေသော ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမ သိရှိသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည်လည်း သူမ၏ ခဲအိုနှင့် သူမတို့၏ ကမ္ဘာကြီး ပို၍ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် သူမ၏ နည်းလမ်းဖြင့် ပါဝင်ကူညီနေနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမမှာ တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေ၏။

...

စာကြည့်ခန်းအတွင်းတွင်။

ဖန်းဟန်သည် မြို့ထဲရှိ မြင်ကွင်းနှင့် ပတ်သက်၍ နျူအာ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်နှင့် ပေါင်းစည်းထားသော ဇာတ်လိုက်မ 'ပိုင်ရှဲ့ကျန်း' ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိသွားပြီး ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါသည်...]

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်၊ စွမ်းအင်အမှတ် (၅၀၀၀) ရရှိပါသည်...]

[ဒင်... ကြည်ညိုမှုနှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်လာသည်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ စွမ်းအင်များကို ပြောင်းလဲနေပါသည်...]

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်၊ စွမ်းအင်အမှတ် (၁၂၀၀၀) ရရှိပါသည်...]

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်များမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ သူ့အား အလွန်ပင် စိတ်ရွှင် လန်းစေခဲ့ပေ၏။

ရှဲ့ကျန်းမှာ မှန်ကန်သော 'သံတမန်' ဖြစ်လာမည့်သူပင်။

စိတ်ရွှင်လန်းစွာဖြင့် သူသည် စာကြည့်ခန်း အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပိုင်ကျီရိုသည် စားပွဲခုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေကာ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပေသီးကို အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသည်ကို မြင်လိုက် ရလေသည်။

သူမရှေ့တွင်မူ ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းများနှင့် အလုပ်ရုံများမှ ရရှိလာသော စာရင်းစာအုပ်များမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေခဲ့လေ၏။

မူဝါဒသစ်များ အပြည့်အဝ အကောင်အထည်ဖော်မှုကြောင့် နန်ယန်စီရင်စု၏ ဘဏ္ဍာရေး အသုံးစရိတ်နှင့် ဝင်ငွေ များမှာ မကြုံစဖူး များပြားပြီး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပေသည်။

အလုပ်လုပ်မှ အစာရ စီမံကိန်းများအတွက် လုပ်ခလစာပေးချေခြင်း၊ အလုပ်ပေါ်မူတည်၍ အခကြေးငွေတွက် ချက်ခြင်းနှင့် စီမံကိန်းအသီးသီးအတွက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း...၊

ဤအလုပ်များအားလုံးမှာ 'အိမ်တော်ထိန်းချုပ်' ဖြစ်သူ ပိုင်ကျီရို၏ တာဝန်များ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထူးချွန်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် သင်္ချာစွမ်းရည်များ ရှိသော်လည်း ဤမျှများပြားလှသော အချက်အလက်များကို ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတွင်မူ ခေါင်းမူးပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာခဲ့လေသည်။

"တပ်... တပ်..."

ပေသီးသံများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အထူးပင် ကျယ်လောင်နေခဲ့လေ၏။

"ဟင်း..."

ပိုင်ကျီရိုသည် အနည်းငယ် နာကျင်နေသော သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

မနေ့က မြို့ပြင် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် (၃) ခုမှ အလုပ်သမား (၁) သောင်းနီးပါး၏ လုပ်ခလစာကို တွက် ချက်ရုံနှင့်ပင် သူမမှာ တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူမရှေ့ရှိ စာရင်းစာအုပ်များမှာမူ အဆုံး မရှိသကဲ့သို့ ရှိနေဆဲပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် နွေးထွေးသော လက်ကြီးနှစ်ဖက်က သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကျုပ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းချုပ်၊ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား..."

ဖန်းဟန်၏ ညင်သာပြီး အရွှန်းဖောက်ထားသော အသံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းဟန်ကို မြင် လိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်သွားခဲ့လေသည်။ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်၊

"ခင်ပွန်း…၊ ကျွန်မ ကို မစပါနဲ့… ဒီစာရင်းတွေက တကယ်ကို... အရမ်း ရှုပ်လွန်းလို့ပါ..."

ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်မှာ သနားစိတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မှော်ဆန်သကဲ့သို့ သူ၏ နောက်ကျောမှ ထူးဆန်းသော ခလုတ်များနှင့် မျက်နှာပြင်ငယ် တစ်ခု ပါရှိသည့် လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိ အနက်ရောင်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ဒီကိုလာ၊ အစ်ကို မင်းကို ရတနာတစ်ခု ပြမယ်..."

"ဒါက ဘာလဲ..."

ပိုင်ကျီရိုမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အရာကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါကို 'ကွန်ကွန်းတွက်ချက်မှုစာလိပ်' လို့ခေါ်တယ်..."

ဖန်းဟန်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက အထက်ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ အောက်မြေအောက်ကမ္ဘာကို ချိတ်ဆက်ပေးတယ်၊ ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးရဲ့ ဂဏန်းတွေကို သိနိုင်တယ်၊ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကိုလည်း တွက်ချက်နိုင်တယ်…"

သူ၏ ချဲ့ကားပြောဆိုမှုကြောင့် ပိုင်ကျီရိုမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အား စိတ်ဆိုးသယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း ကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောပြန်ပြီ..."

"အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိဆိုတာ စမ်းကြည့်ရင် သိရလိမ့်မယ်..."

ဖန်းဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး အထူဆုံး စာရင်းစာအုပ်ကို ယူကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်၏။ ထို့နောက် အနက် ရောင်ပြားပေါ်တွင် သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် ဂဏန်းများကို ညွှန်ပြကာ လျင်မြန်စွာ နှိပ်လိုက်လေသည်။

"တစ်ထောင့်နှစ်ရာ သုံးဆယ့်ငါး၊ ရှစ်ရာ သုံးဆယ့်ခြောက်နဲ့ ပေါင်းမယ်၊ ပြီးရင် သုံးဆယ်နဲ့ မြှောက်မယ်..."

ပိုင်ကျီရို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် ဖန်းဟန်သည် ပြားပေါ်ရှိ ခလုတ်အချို့ကို နှိပ်လိုက်ရာ 'ကွန်ကွန်းတွက် ချက်မှု' ဟုခေါ်သည့် မှော်ပြားပေါ်တွင် ဂဏန်းများစွာ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ခြောက်သောင်း သုံးထောင် သုံးရာ သုံးဆယ်..."

ဖန်းဟန်က ရလဒ်ကို ဖတ်ပြလိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပေသီးကို အမြန်ယူကာ လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်လေ၏။ ခဏအကြာ တွင် သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ် သွားခဲ့လေသည်။

"ခြောက်... ခြောက်သောင်း သုံးထောင် သုံးရာ သုံးဆယ်…"

သူမ တွက်ချက်ရရှိသော ရလဒ်မှာ အနက်ရောင်ပြားပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ဂဏန်းများနှင့် အတိအကျပင် တူညီ နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်...သူမမှာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာမူ... အသက်ရှူ (၃) ကြိမ်ပင် မကြာခဲ့ပေ။

"ဒါ... ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ပိုင်ကျီရိုမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပေသည်။ သူမမှာ ထိုအနက်ရောင်ပြားငယ်ကို အံ့သြဖွယ် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"မင်း အခု ယုံပြီလား..."

ဖန်းဟန်မှာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ဂဏန်းတွက်စက်ကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေး လိုက်လေ၏။

"အခုကစပြီး ဒီ 'ကွန်ကွန်းတွက်ချက်မှု စာလိပ်' နဲ့ဆိုရင် စာရင်းစာအုပ် ဆယ်ဆလောက် များရင်တောင် မင်း လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီ..."

ပိုင်ကျီရိုမှာ သူမ၏ နုနယ်သော လက်များဖြင့် ဂဏန်းတွက်စက်ငယ်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ပင် စခရင်ပေါ်တွင် ဂဏန်းအချို့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် နှိပ်လိုက်၏။ ရလဒ်မှာ စခရင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ဖန်းဟန်အပေါ် အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်း လဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကိုးကွယ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ အမြဲတမ်းပင် ဤကဲ့သို့သော မယုံနိုင်စရာကောင်းပြီး အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရား ပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း… ရှင်က..."

သူမမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်နေ သော ပုံစံလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖန်းဟန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သူမ၏ နူးညံ့ လှပသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းချုပ်အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ..."

ခေတ်သစ်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ သူမအား အံ့အားသင့်ဖွယ် အတွေ့အကြုံများ ပေးအပ်ရင်း ဖန်းဟန်မှာ လုံးဝ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေခဲ့တော့သည်။