အခန်း ၁၂၉

အခန်း (၁၂၉)

ဆောင်းတွင်းဟော့ပေါ့နှင့် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှု

ရာသီဥတုမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ အေးစက်လာပြီး မြောက်လေများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေကာ နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျရောက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် အနွေးဓာတ်ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နေအိမ်ကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် စံအိမ်တော်၌ပင် အနွေးဓာတ်အတွက် မီးသွေးခဲအနည်းငယ်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ထိ ရောက်မှု မရှိသည့်အပြင် အမြဲတမ်းပင် မီးခိုးငွေ့များကြောင့် အသက်ရှူရ ကြပ်စေတတ်လေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် ဆောင်းရာသီတွင် အအေးဒဏ်ကို ပို၍ ခံစားရလေ့ရှိပြီး သူတို့၏ လက်ဖျား၊ ခြေဖျားများမှာ အမြဲတမ်းပင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေတတ်ပေသည်။

ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေကာ အားငယ်စရာကောင်းနေသည့် အမျိုးသမီးများကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်မှာ စိတ်ကူး သစ်တစ်ခု ရရှိသွားပြီး ဤမိသားစုအတွက် နွေးထွေးမှုအပြည့်ရှိသော အဆင့်မြှင့်တင်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင် ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ပုံစံထုတ်လုပ်ရေးကို ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲပြီး စီရင်စုအတွင်းရှိ အတော်ဆုံး လက်သမားများကို ခေါ်ကာ ခေတ်သစ် မီးလင်းဖို ပုံစံဖြင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နေအိမ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် အနွေးဓာတ်ပေးသည့် စနစ်သစ်ကို တည်ဆောက်လိုက်လေသည်။

အုတ်ပြာများနှင့် အပူခံရွှံ့စေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးလင်းဖိုကြီးမှာ အိမ်ခေါင်မိုးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိ သွားသည့် မီးခိုးတိုင်မြင့်ကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လက်သမားများက မီးလင်းဖိုထဲတွင် ထင်းခြောက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မီးရှို့လိုက်သည့်အခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

မီးလျှံများမှာ မီးလင်းဖိုအတွင်းတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေသော်လည်း မီးခိုးငွေ့ တစ်စက်မျှပင် အခန်းထဲသို့ မထွက်လာဘဲ မြင့်မားလှသော မီးခိုးတိုင်ကြီးမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့သာ အားလုံး စုပ်ယူသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးလင်းဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးသည့် အပူလှိုင်းများမှာ ခန်းမဆောင်၏ ထောင့်တိုင်းသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

(၁၅) မိနစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် အေးစက်စိုစွတ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားကာ အရိုးထဲအထိ နွေးထွေးသွားစေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"အို ဘုရားသခင်... ဒါ... ဒါက တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ…"

လျူရူမေသည် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမဆီသို့ တိုးဝင်လာသော အနွေးဓာတ်ကို ခံစားရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နွေးနေတာပဲ…"

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ သူမ၏ လေးလံသော ဝတ်ရုံကို ချက်ချင်း ချွတ်လိုက်ကာ ပျော်ရွှင်နေသော သမင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည့် ခန်းမထဲတွင် ပြေးလွှားနေခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးနှင့် ရှောင်ရူရွှီတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ဤမျှ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနိုင်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

အမျိုးသမီးများ၏ အံ့အားသင့်ပြီး ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖန်းဟန်မှာလည်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

ထိုညနေခင်းတွင် ဖန်းဟန်က နတ်ဘုရားများသာ စားသုံးနိုင်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရသာရှိသော အစား အစာတစ်ခုဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံမည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

၎င်း၏ အမည်မှာ "ဟော့ပေါ့" ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အစေခံများမှာ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော စားပွဲခုံကို နွေးထွေးနေသည့် ခန်းမ ဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ကြလေသည်။

မကြာမီတွင် အလယ်တွင် မီးခိုးတိုင်ပါရှိပြီး အောက်တွင် မီးသွေးများ ထည့်ထားသည့် ထူးခြားသော ပုံစံရှိသည့် ကြေးနီအိုးကြီးကို စားပွဲ၏ အလယ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။

အိုးအတွင်းတွင်မူ ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင် စေ့စပ်သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းခတ်အနှစ်များ၊ ငရုတ်သီး၊ ငရုတ် ကောင်းနှင့် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် (၁၀) မျိုးကျော်ဖြင့် ပြုလုပ်ထား သော ပူပူစပ်စပ်ဟင်းရည်တစ်မျိုး ရှိနေလေသည်။

မီးသွေးမီးများ တောက်လောင်လာသည့်အခါ အိုးထဲမှ အနီရောင် ဟင်းရည်များမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး တစ်ခန်း လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် ပြင်းထန်ပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အနံ့သင်းသင်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

ထိုအနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးများမှာ တံတွေးများ မထိန်းနိုင်အောင်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ စားပွဲ ပေါ်တွင်မူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အစားအစာများမှာ ပြည့်နှက်လျှက်ရှိနေလေသည်။

ပုစဉ်းရင်ကွဲ တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် လှပစွာ စီထားသည့် "အမဲသားလိပ်" နှင့် "သိုးသားလိပ်" များလည်း ပါရှိလေသည်။

၎င်းကို ဝါးပြွန်များဖြင့် တည်ခင်းထားပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် အဖြူရောင် ဖြစ် ပေသည်။

ထို့အပြင် ဖန်းဟန်က "အမဲသားလုံး"၊ "ငါးလုံး" နှင့် "ဂဏန်းချောင်း" ဟု အမည်ပေးထားသည့် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အစားအစာများလည်း ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဤခေတ်ကာလတွင်ပင် သေချာစွာ ဆေးကြောထားသည့် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမျိုးမျိုးကိုလည်း တွေ့ရှိရပေသည်။

"ခဲအို…၊ ဒါ... ဒါတွေကို ဘယ်လို စားရမှာလဲ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ထူးဆန်းသော အစားအစာများ ပြည့်နေသည့် စားပွဲကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ရည်ယိုရင်း မေးလိုက် လေသည်။

"ကြည့်နေ..."

ဖန်းဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး တူကိုယူကာ အမဲသားလိပ်တစ်လွှာကို ယူ၍ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးထဲတွင် အသာအယာ နှစ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလိုမျိုး (၇) ကြိမ် (၈) ကြိမ်လောက် အပေါ်အောက် လုပ်လိုက်ရင် အသားအရောင် ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီး ရင် စားလို့ရပြီ..."

သူသည် အသားလိပ်ကို နှမ်းဆီ၊ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ပဲငံပြာရည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အနှစ်ရည်တွင် နှစ်လိုက် ပြီးနောက် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည့် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဝါး..."

စပ်စပ်စပ်စပ်နှင့် အရသာရှိသော ဟင်းရည်များ စိမ့်ဝင်နေသည့် အသားလိပ်မှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွား သည့်အခါ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးကျသွားခဲ့လေ၏။

*စပ်… လတ်… မွှေး…. နူး…*

ရှုပ်ထွေးလှသော အရသာများမှာ သူမ၏ လျှာပေါ်တွင် ပင်လယ်လှိုင်းပမာ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အလွန်အမင်း အရသာရှိသော အစားအစာ ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်း... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ…ခဲအို…. ဝါး... ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ…"

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားရင်း ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးများမှာလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ဖန်းဟန်လုပ်သကဲ့သို့ပင် အသား များကို ယူ၍ ဟင်းရည်အိုးထဲတွင် နှစ်စားလိုက်ကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျေနပ်နှစ်သက်သော အသံများနှင့် ချီးမွမ်းစကားများမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အင်း... ဒါကို ပုစွန်လုံးလို့ ခေါ်တယ်၊ အရမ်းနူးပြီး အရသာရှိတာပဲ…"

ပိုင်ကျီရိုမှာ အနည်းငယ်မျှ စားကြည့်ရင်း သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့၏။

"ဒီဟင်းရည်က စပ်ပေမဲ့ အရမ်းမပူဘူး၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေတယ်…"

လျူရူမေက သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေတတ်သော ရှောင်ရူရွှီပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ တော်ဝင်ဂုဏ်ပုဒ်ကို မေ့ထားလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အပူနှင့် အစပ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး အမဲသားလုံး တစ်ခုကို စားရင်း အရသာခံနေလေသည်။

အမြဲတမ်း ရှောင်ရူရွှီကို အရိပ်ပမာ စောင့်ရှောက်ပေးနေသည့် တည်ငြိမ်သော လူသတ်သမား ဇီယင်းမှာလည်း ဖန်းဟန်၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် စားပွဲဝိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့လေသည်။ သို့သော် ပူနွေးနေသည့် အစားအစာ ပထမဆုံးအလုတ် ကို စားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွဲကပ်နေသည့် အေးစက်မှုမှာ ပျောက်ကွယ် သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နူးညံ့သွားခဲ့လေသည်။

ဤဆန်းသစ်ပြီး နွေးထွေးသော စားသောက်မှုပုံစံမှာ အမျိုးသမီးအားလုံး၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားသွားခဲ့လေ သည်။

လူတိုင်းမှာ အတူတူ ထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အစားအစာများ ပေးကမ်းကာ ရယ်မောသံများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

အဆင့်အတန်း မရှိ၊ စည်းကမ်း မရှိဘဲ မိသားစုတစ်ခု၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုသာ ရှိနေလေသည်။ မျက်စိရှေ့ ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့ရသည်။

စားသောက်ပြီးနောက်တွင် လူတိုင်းမှာ မပြန်ကြသေးပေ။

ဖန်းဟန်က စားပွဲခုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော လက်ဖက်ရည်နှင့် သရေစာ များကို တည်ခင်းပေးလိုက်လေသည်။ မိသားစုမှာ နွေးထွေးနေသည့် မီးလင်းဖိုအနီးတွင် စုရုံးကာ ထိုင်နေကြရင်း ဤရှားပါးသည့် အချိန်ကို ခံစားနေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်က ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် ဇီယင်းကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ၏ ကမ္ဘာမှ "နတ်သမီး ပုံပြင်" များကို ပြောပြနေခဲ့လေသည်။

"ဟိုး…ရှေးရှေးတုန်းက... ဝေးကွာတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ လှပတဲ့ မင်းသမီးလေး တစ်ပါးရှိတယ်၊ သူမရဲ့ အသားအရေ က နှင်းလို ဖြူဖွေးနေလို့ လူတွေက သူမကို 'နှင်းဆီဖြူမင်းသမီးလေး' လို့ ခေါ်ကြတယ်..."

ဆန်းသစ်သော ပုံပြင်နှင့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်လမ်းမှာ အမျိုးသမီးများအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့မှာ ပုံပြင်ကို စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေခဲ့ကြလေသည်။

မီးလင်းဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထင်းလောင်သံများ၊ အခန်းတွင်းရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည့် လက်ဖက်ရည်နံ့တို့ကို ခံစားရင်း ဘေးနားရှိ ချစ်ရသူတို့၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေရသည်မှာ မည်မျှပင် သာယာလှပေ သနည်း။

ဧကရီ ၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် အမြဲတမ်း စိတ်ဖိစီးနေခဲ့ရသော ရှောင်ရူရွှီမှာ သူမ၏ အေးစက်နေသော နှလုံးသားမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် နူးညံ့သော ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီတွယ်ရင်း အမျိုးသမီးများ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်နေမိသည်။ ညီအစ်မများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော အပြုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များမှာ မသိလိုက်ဘဲ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

*ဒါဟာ... မိသားစုဆိုတာရဲ့ အရသာလား...*

*အရမ်းကောင်းတာပဲ…*