အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) လီလန်သည် နတ်ဆေးသမားတော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော မိခင်သားရဲကို ကယ်တင်ခြင်း

ထိုဝံပုလွေ၏ ဟိန်းသံသည် ဝံပုလွေအိုကြီး၏ အသံထက် ပို၍ ကျယ်လောင်ကာ ပို၍ ဩဇာတိက္ကမ ရှိလေသည်။

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှ၏။

ထိုအသံကား ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဟိန်းဟောက်သံပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဝံပုလွေဘုရင်ပဲ..."

"ဝံပုလွေဘုရင်က သူ့အုပ်စုနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

ဤဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မုဆိုးများမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

တွင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော အိုမင်းသည့် ဝံပုလွေငါးကောင်မှာ ဝံပုလွေအုပ်စုငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဦးဆောင်လာသော ဝံပုလွေအုပ်စုကြီးက ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ ငါတို့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲရတော့မယ်..."

လီလန်သည် သေနတ်အနည်းငယ်ပစ်ကာ အိုမင်းသော ဝံပုလွေများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် မာလောင်တနှင့် သူ၏လူများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ယခုလေးတင် လီလန်သည် သေနတ်တစ်ချက် ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် အိုမင်းသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်စီ၏ အဓိက သေကွင်းသေကွက်များဆီသို့ထိပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် လဲကျစေခဲ့သည်။

ဤအံ့မခန်း သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က မာလောင်တနှင့် သူ၏လူများကို လုံးဝ အံ့သြမှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

မုဆိုးများ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာတွင် တိကျသော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ရှိပြီး သားကောင်ကို ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ပါက ထိုအရာသည် ကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ခွန်အားဟူသည် စကားပြောနိုင်သော စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

မာလောင်တနှင့် သူ၏လူများမှာ သဘာဝအားဖြင့် လီလန်၏ စကားများကို မလွန်ဆန်ရဲကြချေ။ သူတို့သည် အထူးသတိထားနေကြပြီး မိမိတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို စစ်ဆေးကာ ကျည်ဆန်များ ဖြည့်တင်းလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ စတင်တော့မည့် ဝံပုလွေအုပ်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီလန်သည် ချုံပုတ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝံပုလွေတွင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မာလောင်စန်းသည် အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခဏနေပြန်လာခဲ့မယ်..."

လီလန်က ဩရှရှအသံဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပုလင်းငယ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအံ့ဖွယ်ကုသရေးဆေးက... သူ့အသက်ကို ကယ်နိုင်မလား မသိဘူး..."

လီလန်သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသော မိခင်သားရဲဆီသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ တိုးသွားလေသည်။

အထီးတောကြောင်ရိုင်းသည် မူလက အမဖြစ်သူအား လျှာဖြင့်လျက်ကာ နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ၎င်း၏ နားရွက်များ ထောင်လာပြီး အမွှေးများ ထောင်မတ်သွားတော့သည်။

"ဂီး..."

၎င်းသည် လီလန်၏ အနံ့ကို ရသွားကာ သူ၏ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လာပြီး အေးစက်သော သားရဲမျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ရှိ လူသားကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများလည်း ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤလူသားက မည်သို့လုပ်၍ ၎င်း၏ကလေးအနံ့ ရနေရသနည်း။

"ငါ သူ့ကိုကယ်မယ်..."

လီလန်သည် မုဆိုးများကို ကျောခိုင်းထားရင်း ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကိုထုတ်ကာ အထီး တောကြောင်ရိုင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ငါ မင်းရဲ့သားကိုလည်း ကယ်ခဲ့တယ်..."

လီလန်သည် အထီး တောကြောင်ရိုင်း နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းသည် သွားများကို ဖော်ကာ တဂီးဂီးအော်ရင်း လီလန်ကို သတိထားနေလေသည်။

ချုံပုတ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် မာလောင်တနှင့် သူ၏ မုဆိုးတစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"သူ ရူးနေပြီ အဲဒါကတောကြောင်ရိုင်းပဲ..."

"ဘုရားရေ သူက သေနတ်တောင် မယူသွားဘဲ အရွယ်ရောက်ပြီးသား တောကြောင်ရိုင်းနားကို အဲဒီလောက်နီးနီး ကပ်သွားတယ် အရမ်း အန္တရာယ်များတာပဲ..."

"အဲဒါတွေက မြက်ခင်းပြင်တောင်က သားရဲတွေ အသားစားသတ္တဝါတွေလေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ် ရဲတင်းတာပဲ..."

"..."

မာလောင်တ၏ မျက်နှာမှာလည်း လေးနက်တည်ကြည်နေ၏။ လီလန်သည် ဒဏ်ရာရနေသော အမတောကြောင်ရိုင်းထံသို့ အဘယ်ကြောင့် အသက်စွန့်ကာ ချဉ်းကပ်သွားရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

အမတောကြောင်ရိုင်းသည် ဒဏ်ရာရနေပြီး အထီးတောကြောင်ရိုင်းမှာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ချဉ်းကပ်ရဲပါမည်လော။

အမဲလိုက်သေနတ်ပင် မယူဆောင်သွားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် တူနေလေပြီ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလွန်းသော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့လေပြီ။

ဤအချိန်တွင် မာလောင်တသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

အကယ်၍ ထိုအထီး တောကြောင်ရိုင်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ဒုက္ခပင်။

မာလောင်တသည် သူ၏သေနတ်ကို အထီး တောကြောင်ရိုင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ချင်သော်လည်း သူ၏သေနတ်မှာ ပြောင်းတစ်ခုတပ် အမဲလိုက်သေနတ် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းကို ပစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းရှိ သံမဏိဘောလုံးငယ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ထိမှန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သေနတ်ပစ်လိုက်လျှင်လည်း မှားမည်ဖြစ်ပြီး မပစ်လျှင်လည်း မှားမည်ဖြစ်သည်။

မာလောင်တသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသဖြင့် ဒေါသပင် ထွက်လာတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"အကယ်၍ ဟိုသားရဲကသာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ဒါက ဒါက..."

မာလောင်တက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး သူ ခုလိုလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှိမှာပါ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြရအောင် မလောပါနဲ့..."

မာလောင်စန်းက သူ့ဘေးမှ နေ၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟူး..အဲ့ဒါပဲ ငါတို့ လုပ်နိုင်တော့တာပေါ့..."

မာလောင်တက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်သည် အမတောကြောင်ရိုင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် အထီးတောကြောင်ရိုင်းမှာ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ မာန်ဖီနေပြီး ၎င်း၏ အသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

၎င်းသည် ရန်လိုသော အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် အချိန်မရွေး အစွယ်များကို ဖော်ကာ ရှေ့ရှိ လူသားအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"မြောင်..."

ထိုအချိန်တွင် သေနတ်မှန်ကာ သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲကျနေပြီး အသက်ရှူအားနည်းနေသော မိခင်သားရဲသည် တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် အော်မြည်လိုက်သည်။

အမ တောကြောင်ရိုင်း အော်မြည်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြမ်းကြုတ်နေသော အထီး တောကြောင်ရိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် မိခင်နှင့် သားငယ်များထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ တောင့်တင်းသော ခြေလက်များဖြင့် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ သားရဲမျက်လုံးများမှာ လီလန်ထံတွင်သာ စူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

လီလန်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သက်သာရာရသွားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မှတ်မိပုံရတယ်..."

မှန်ပေသည်။ ဤအမ တောကြောင်ရိုင်းသည် ဝက်ဝံနက်တောင်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးအနီးတွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဒဏ်ရာရနေသည့် အမသားရဲပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့သော တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ ၎င်း၏ သားငယ်ပင်ဖြစ်သည်။

"မြောင်.."

မိခင်သားရဲသည် တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူမ၏ သားငယ်များအား ကြင်နာယုယစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ လှည့်လိုက်ပြီး လီလန်အား ကြင်နာသော အကြည့်မျိုးဖြင့်ပင် ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကောင်လေးက အဆင်ပြေပါတယ် သူက ငါနဲ့အတူ ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းသောက်နေပြီး ဆယ်ပေါင်ကျော်တောင် ဝလာသေးတယ်..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မြောင်..."

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးသည် မိခင်၏ အသက်ငွေ့ငွေ့ မှေးမှိန်လာသည်ကို ခံစားမိသွားသဖြင့် လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူ၏ဘောင်းဘီစကို သွားဖြင့် ကိုက်ဆွဲလေသည်။

၎င်းသည် လီလန်အား မိခင်သားရဲကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်..."

ကုသရေးဆေးရည်က သေနတ်ဒဏ်ရာများကို ကုသနိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိကို လီလန် သေချာ မသိပေ။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး မိခင်သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာထဲတွင် သွေးထွက်နေသော အပေါက်တစ်ခုရှိနေပြီး သွေးများ စီးကျကာ နေရာအနှံ့ သွေးများ စွန်းပေနေလေသည်။

ရှီအာဟူသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ပြီး ဒေါသကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ အတော်လေး တိကျလှသည်။

ထိုကျည်ဆန်သည် အမ တောကြောင်ရိုင်း၏ နှလုံးအနီးသို့ တည့်မတ်စွာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ တည့်တည့်မမှန်တာ အကယ်၍ နှလုံးကိုသာ ထိသွားရင် ပြည်နယ်ထဲက အကောင်းဆုံး တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မြောင်..."

"မြောင် မြောင် မြောင်..."

အမ တောကြောင်ရိုင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမို အားနည်းလာပြီး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေး၏ ငိုသံများမှာလည်း ပို၍ အရေးတကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းရဲ့အမေကို ငါ အခုချက်ချင်း ကယ်ပေးမယ်..."

သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ဝံပုလွေတွင်းအနီး၊ တောင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး အရင်းအမြစ်များမှာလည်း အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် လီလန်သည် သူ၏ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ထုတ်ယူရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဤဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ရန်သူ့သူလျှို စွန်းရှန်ရီထံမှ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်က သူ၏ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောကြောင်ရိုင်းသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးဝင်လာပြီး လီလန်ကို သွားများ ဖော်ပြလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းက သွားများကို ဖော်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အမ တောကြောင်ရိုင်းသည် ညည်းတွားသံတစ်ခု ထုတ်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ရာ အထီး တောကြောင်ရိုင်း၏ နားရွက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သွားများကို ထပ်မဖော်ရဲတော့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို တစ်ချက် မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအထီး တောကြောင်ရိုင်းသည် ၎င်း၏ ဇနီးကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သည့် အရက်ပျံမှမရှိဘဲ အရင်းအမြစ် အကန့်အသတ်များဖြင့်သာ လီလန်သည် သူ၏ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားသွားထိပ်ကို မိခင်သားရဲ၏ ဒဏ်ရာဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

မိခင်သားရဲသည် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိုသည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

ထို့နောက် လီလန်သည် သူ၏ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ယူကာ မိခင်သားရဲ၏ ဒဏ်ရာထဲတွင် ကျည်ဆန်များကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

"တွေ့ပြီ..."

လီလန်သည် ဓားသွားထိပ်၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားရသောအခါ ဝမ်းမြောက်မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားကို အသုံးပြု၍ သွေးစွန်းနေသော အနက်ရောင် သံမဏိဘောလုံးငယ်တစ်ခုကို ကလော်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် ပုလင်းကို ထပ်ဖွင့်လိုက်ကာ မိခင်သားရဲ၏ ဒဏ်ရာထဲသို့ ကုသရေးဆေးအချို့ကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဝတ်စတစ်စကို ဆုတ်ဖြဲ၍ ရိုးရှင်းစွာ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် မာလောင်တနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ လီလန်က ကျည်ဆန်ကို ဖယ်ရှားရန် ဓားတစ်လက်ကို အသုံးပြုသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး မှင်သက်သွားကြတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ သူ သူ..."

"သူက ဟိုအမတောကြောင်ရိုင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နေတာပဲ..."