အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃) မုဆိုး (၁၂)ယောက်နှင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းဝံပုလွေ (၂၄)ကောင်

ထိုဝံပုလွေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားခုတ်ခံထားရသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

၎င်း၏ ဖြူလွှလွှအမွှေးများပေါ်တွင် တောက်ပသော သားရဲသွေးနီများ စွန်းထင်းနေ၏။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်၌ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှပင် မုဆိုးများသည် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ထိုဝံပုလွေထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးညှီနံ့နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် တောရိုင်းအငွေ့အသက်များမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသည်။

ဤအကောင်သည်ကား အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။

မြက်ခင်းပြင်တောင်ရှိ ဝံပုလွေအုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်၏။

လူသားစားဝံပုလွေဘုရင်၏ မျိုးဆက်လည်း ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်သည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝံပုလွေမျက်လုံးများဖြင့် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် မုဆိုးများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

၎င်း၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အေးစက်စူးရှနေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဝံပုလွေအိုကြီးထံမှ သွေးနံ့ကို ရသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ အဖော်မှာ ဝံပုလွေအသိုက်အနီးတွင် အသက်ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

"ဝူး....."

ဝံပုလွေဘုရင်သည် ကောင်းကင်ဆီသို့ မော်၍ အူလိုက်ရာ ၎င်း၏ အူသံမှာ သရဲတစ္ဆေများ ငိုကြွေးနေသည့်အလား ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားစေသည်။

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်၏ နောက်တွင်မူ အရွယ်အစားပိုသေးငယ်သော မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံပုတ်များကြားမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။

တစ်ကောင်…

နှစ်ကောင်…

သုံးကောင်…

ကိုးကောင်…

ဆယ်ကောင်…

ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေများ ချုံပုတ်များထဲမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုဆိုးများအားလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဆယ့်တစ်ကောင်။

ဆယ့်ရှစ်ကောင်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

မုဆိုးအိုကြီးတစ်ယောက်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူး၍ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

ဝံပုလွေအရေအတွက်မှာ တိုးလာနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဝံပုလွေဆယ်ကောင်ကျော်ခန့် ပါဝင်သော ဝံပုလွေအုပ်ဆိုသည်မှာ အလယ်အလတ်မှ အကြီးစားအဆင့်ရှိသော ကြီးမားသည့် အုပ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာဆဲဖြစ်သည်။

ဆယ့်ရှစ်ကောင်…

နှစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်…

ဝံပုလွေအရေအတွက်မှာ ဆက်လက်တိုးပွားနေဆဲပင်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်၏ အမူအရာသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူက အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော ဝံပုလွေအုပ်စုလေးဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ဝံပုလွေအရေအတွက်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် များပြားနေခဲ့သည်။

နှစ်ဆယ့်လေးကောင်…

နှစ်ဆယ့်လေးကောင်မြောက် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ ချုံပုတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်တော့ ဝံပုလွေအရေအတွက် တိုးလာခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဤမြက်ခင်းပြင်တောင်တွင် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင် ဦးဆောင်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝံပုလွေ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်လေးကောင် ပါဝင်သည့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ကျက်စားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်လေးကောင်။

လီလန်ကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် မုဆိုးအရေအတွက်မှာ ဆယ့်နှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

အမဲလိုက်ခွေးများဆိုလျှင်လည်း စုစုပေါင်း ရှစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကိုးကောင်ခန့်သာ ရှိလေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်၏ အရေအတွက်သည် မုဆိုးများထက် နှစ်ဆ ပိုများနေသည်။

နှစ်ဆတိတိဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြက်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ စုကျုံ့သွားတော့သည်။

ဤတောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် ခရီးစဉ်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝကို ကွဲလွဲနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သတင်းအချက်အလက်တွေ မှားနေတာများလား..."

လီလန်က စတင်၍ သံသယဝင်လာလေသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူက ခေါင်းယမ်း၍ အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ်က ရတဲ့ သတင်းက မှန်တယ်၊ ဒီမြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေအုပ်စုငယ်တစ်ခု တကယ်ရှိနေတာပဲ..."

ဝံပုလွေအုပ်စုငယ်ဆိုသည်မှာ အသိုက်ကို စောင့်နေသော ဝံပုလွေအိုကြီး ငါးကောင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင် ဦးဆောင်လာသည့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးမှာမူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များ၏ ပြင်ပတွင် လုံးလုံးလျားလျား ရှိနေခဲ့လေသည်။

မုဆိုးဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိနေလျှင်ပင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းဝံပုလွေ နှစ်ဆယ့်လေးကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက လီလန်တို့အဖွဲ့အတွက် တောင်ပေါ်တွင် အလွန်ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် လျူဇီတို့ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဉာဏ်ကောင်းကာ မျက်လုံးလျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လီလန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး လျူဇီနှင့်အတူ လီလန်အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာခဲ့သည်။

"ဟေးလုံ..ပိုင်လုံ... လာခဲ့ကြ..."

လီလန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည်လည်း ဝံပုလွေအုပ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးနံ့နှင့် ပြင်းထန်သည့် ဝံပုလွေအနံ့တို့ကို ရသွားပုံရပြီး အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိနေကြသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်အရ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဝေ့ကော်တို့၏ နောက်မှလိုက်ကာ သခင်၏ အနီးသို့ ကပ်လာကြလေသည်။

ပိုင်လုံမှာမူ သွေးဆာနေသော ၎င်း၏ ခွေးမျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ သွားများ ပေါ်နေသည့် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဂီး..ဝုတ်... ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

၎င်းတို့၏ ဟောင်သံများတွင်ပင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သတိထားနေသည့် အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင်မှာ အကောင်းဆုံးခွေးဖြစ်သော ပိုင်လုံထက်ပင် အရွယ်အစား ပိုကြီးမားနေပြီး ကြီးစိုးလိုကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ဟေးလုံသည် တိုက်ပွဲများကို စတင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အန္တရာယ်မခံဝံ့ပေ။

ဝံပုလွေဘုရင်၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အသွင်အပြင်မှာ အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။

သို့သော် ဟေးလုံသည် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ဝံပုလွေဘုရင်ကို ဆက်တိုက်ဟောင်နေပြီး တက်ကြွစွာ ရန်စနေလေသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ တားဆီးမှုသာမရှိပါက ဟေးလုံသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘုရင်ဆိုရင် ငါကလည်း ဘုရင်ပဲကွ..."

"ချလိုက်ကြရအောင်..."

သို့သော် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ လီလန်က စကားပြောခြင်း သို့မဟုတ် အမိန့်ပေးခြင်း မရှိပါက ၎င်းတို့သည် ရှေ့သို့ ရမ်းတမ်း ပြေးထွက်သွားကြမည် မဟုတ်ပေ။

သခင်၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ခြင်းက ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး သားကောင်များအတွက် မဟုတ်ပေ။

အမည်းတစ်ကောင်နှင့် အဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည် လီလန်နှင့် သူ၏အဖော်များကို ဝန်းရံထားပြီး ဝန်းကျင်ရှိ အရှေ့မြောက်ပိုင်းဝံပုလွေများကို သတိထားရင်း တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားကို ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အခု... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာနှင့် တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ အချိန်တိုလေးသာရှိသေးပြီး အဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခြင်းမှာလည်း ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤမျှများပြားသော မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများနှင့် ဤမျှကြီးမားသော မြင်ကွင်းမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော မုဆိုးအသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မကြောက်ရွံ့၊ မစိုးရိမ်ပါဘူးဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျပေမည်။ ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေရုံသာမက သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဝါးများတွင်လည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်နည်းတူ လျူဇီ၏ အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မထူးခြားလှပေ။ ဝံပုလွေအုပ်၏ ဖိနှိပ်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အန္တရာယ်များနေကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

အမှားတစ်ချက် လုပ်မိသည်နှင့် အသက်ပါသွားနိုင်သည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော် နောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ထိုးဖောက်ထွက်ကြမယ်ဗျာ..."

လျူဇီမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း အတော်အသင့် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မောင်းတင်၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

"မထိတ်လန့်ကြနဲ့၊ ငါ့နောက်ကနေသာ လိုက်ခဲ့ကြ..."

လီလန်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို မခံရသရွေ့ ပိုင်လုံ၊ ဟေးလုံနှင့် သူ၏ ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်တို့၏ အကူအညီဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာမက ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု လီလန် ယုံကြည်ထားလေသည်။

အခြားသူများအတွက်ကတော့...

လီလန်သည် မာလောင်တ၊ ရှီအာဟူနှင့် အခြားသူများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြောရခက်ပေသည်။

မုဆိုးအရေအတွက်ထက် နှစ်ဆပိုများသော ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေ နှစ်ဆယ့်လေးကောင်။

ဝံပုလွေအုပ်က စတင်တိုက်ခိုက်လာသည်နှင့် ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ မလွဲမသွေ ရှိလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

အကောင်းဆုံး ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်များ ရှိနေလျှင်ပင် ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမျိုးတွင် ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းထဲသို့ အမဲလိုက်ရန် ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ မူလကတည်းကပင် အလွန်အန္တရာယ်များလှသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ရာသီဥတုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထည့်မပြောလျှင်တောင် တောင်ပေါ်နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဝက်ဝံများ၊ အရှေ့ဖျားကျားသစ်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများကဲ့သို့သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရှိနေကြသည်။

တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ချိန်တွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ လက်သည်းများနှင့် အစွယ်များရန်မှ အသက်ရှင်နိုင်၊ မရှင်နိုင်ဆိုသည်မှာ ကိုယ့်ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေလေသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ ဘာ... ဘာ... ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

မာလောင်စန်းသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝံပုလွေအမြောက်အမြား ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် မူလက ပျောက်ဆုံးနေသော အမဲလိုက်ခွေးကို ရှာဖွေရန် လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခွေးကို ဖမ်းသွားသော ဝံပုလွေမှာ သန်မာနေလျှင်တောင် အများဆုံး ဝံပုလွေ ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင်ခန့်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်တော့ မာလောင်စန်း မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ ဝံပုလွေ ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဆယ့်လေးကောင်တောင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မာလောင်စန်းသည် သူ့ပတ်လည်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ခါးသီးသော မျက်နှာထား ဖြစ်လာကာ သူ့နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ပင် ခုန်ထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်က တကယ့်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီ။

မာလောင်တသည်လည်း အလွန်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အချစ်တော်ခွေးကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် ဤခရီးစဉ်က ဤမျှများပြားသော ဆိုက်ဘေးရီးယား ဝံပုလွေများကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ပင် ပါဝင်နေသေးသည်။

"ဒီမြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဝံပုလွေတွေ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာရတာလဲ... ငါတို့က တောင်တစ်ဝက်ပဲ ရောက်သေးတာကို..."

ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် သူ့ပတ်လည်ရှိ ပြည့်နှက်နေသော မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကိုကြည့်ရင်း သူ၏ အချစ်တော်ခွေး အဘယ်ကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံရသနည်းဆိုသည်ကို မာလောင်တ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

ဝံပုလွေများ အလွန်များပြားလွန်းနေပြီး အစားအစာက မလုံလောက်ပေ။

ဝံပုလွေများသည် အလွန်ဆာလောင်နေကြသဖြင့် ခွေးများကို အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မာလောင်တသည် သူ့ပတ်လည်ရှိ မုဆိုးများကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ ဖြူလျော့ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှများပြားသော ဝံပုလွေများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး ကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်းကို သူ သိလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လီလန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လီလန်အပေါ်တွင် ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အခု... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲဗျာ..."

မာလောင်တသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ချကြစမ်း..."

"ဝံပုလွေဘုရင်ကို အရင်သတ်..."

လီလန်သည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ အနီးဆုံးရှိ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ချိန်ရွယ်၍ မောင်းဖြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း..."