အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) ပြတ်ထွက်နေသော လက်တစ်ဖက်နှင့် ဝံပုလွေဘုရင်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ရွှေလက်စွပ်

ဓားသွားမှာ အလွန်ထက်မြက်လှပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုတ်ပြဲသွားသော အသံနှင့်အတူ ဝံပုလွေ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ကွဲဟသွားတော့သည်။ အလွန်ချောမွေ့လှပေ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ လီလန်သည် အံ့မခန်း မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားသွားပြီး ပြေးဝင်လာသော ဝံပုလွေဘုရင်အား တိုက်ခိုက်ရန် လျှောတိုက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

တစ်ချက်တည်း…ဓားတစ်ချက်တည်းသာဖြစ်သည်။ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ အသက်ရှင်လျက်နှင့်ပင် ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး သွေးသံရဲရဲ အူများမှာ အပြင်သို့ ထွက်ကျလာတော့သည်။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်သည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးကို ငုံ့၍ မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အူလိုက်ကာ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့်အတူ လဲကျသွားလေတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားလေသည်။

လီလန်သည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသော အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"ဒါက..."

"ဝံပုလွေဘုရင်ကြီး သေ... သေသွားပြီလား..."

"..."

ကြည့်ရှုနေကြသော မုဆိုးများမှာ မိမိတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့သြမှင်တက်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

မာလောင်တမှာမူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်လိုက်တာလား..."

"တစ်ချက်တည်းနဲ့လား..."

ဤသည်မှာ လွန်ကဲလှပေသည်။ မာလောင်တတစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်သည်မှာလည်း အံ့သြစရာမရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မတွေ့ခဲ့ရလျှင် မည်သို့ပြောပြော ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

အမဲလိုက်သေနတ် မသုံးဘဲ ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်။ သူသည် ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝံပုလွေဘုရင်က ရုတ်တရက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်တိုင်အောင်ပင်။

လူတိုင်းက လီလန်တစ်ယောက် ဝံပုလွေဘုရင်၏ လက်သည်းများအောက်တွင် သားကောင်ဖြစ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် လီလန်သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပြောင်းလဲနေသော အခြေအနေများအပေါ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် တုံ့ပြန်နိုင်သည့် စွမ်းရည်၊ ဤစိတ်ဓာတ်... တကယ့်ကို အထင်ကြီးလေးစားစရာပင်။ သံသယဖြစ်စရာ မရှိချေ။ လုံးဝကို သံသယဖြစ်စရာကို မရှိချေ။

မာလောင်တက မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေပြီး သေနတ်ထဲတွင် ကျည်ဆန်မရှိဘဲ ဓားတစ်လက်တည်းသာ ရှိနေပါက လီလန်လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး လုံးဝ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝံပုလွေဘုရင်ကြီး ပြေးဝင်လာချိန်တွင် အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး လည်ပင်းကို အကိုက်ခံလိုက်ရနိုင်ခြေသာ ရှိလေသည်။

လီလန်သည် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် မုဆိုးများအားလုံး အံ့သြမှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

"သူ… သူ ထပ်ပြီး ပိုသန်မာလာပြန်ပြီ..."

လီညီအစ်ကိုများဖြစ်သော လီလုံနှင့် လီဟူတို့မှာ ကျောချမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကြီးကဲ့သို့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် သတ္တဝါကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သူနှင့် သူတို့ လုံးဝ ရန်မဖြစ်ဝံ့ချေ။

"သူက... ဝံပုလွေဘုရင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာလား..."

ရှန်းဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"လီလန်က အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်၊ ရက်စက်တဲ့လူပဲ... နောက်ဆို သူ့ကို လုံးဝ သွားမရှုပ်တော့ဘူး..."

"ငါ့အဖေ စကားကို နားထောင်ပြီး အိမ်မှာပဲ အကျယ်ချုပ်ခံနေတော့မယ်..."

"လီလန်ရဲ့ အိမ်ကိုလည်း မသွားတော့ဘူး၊ ရွာအနောက်ဘက်ကိုလည်း မသွားဘူး၊ ဘယ်မှကို မသွားတော့ဘူး..."

လီလန်၏ အိမ်မှာ ရွာအနောက်ဘက်အစွန်တွင်ရှိပြီး ၎င်းမှာ လီလန်၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ ရှန်းဝူသည် လီလန်က ဝံပုလွေဘုရင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး နောင်တွင် သူ့ကိုမြင်ပါက လမ်းလွှဲသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဤဘက်တွင်မူကား...

“ဟူး…”

တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ဝံပုလွေဘုရင်၏ အလောင်းကို ပြန်ကြည့်ရင်း လီလန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင် ခုန်အုပ်လာချိန်တွင် အကယ်၍ သူသာ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပါက အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်လွန်းသဖြင့် သေနတ်ကျည်ပြန်ထည့်ကာ ပစ်ရန် အချိန်ရမည် မဟုတ်ပေ။ သူ သေချာပေါက် အကိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွယ်များက လက်တစ်ဖက်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်ပစ်နိုင်လေသည်။

"ဒီဓးက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..."

တောင်ပေါ်သို့ မတက်မီ ညက သူ၏ အဖေသည် ဓားကို သွေးကျောက်ပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် သွေးပေးခဲ့သဖြင့် အလွန်ထက်မြက်နေကာ သံကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ဓားကို ကြိုတင်သွေးထားခဲ့ခြင်းကြောင့် လီလန်အနေဖြင့် ဝံပုလွေဘုရင်၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို အလွယ်တကူ ခွဲထုတ်ရန် အားများစွာ စိုက်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကြီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ ဝံပုလွေအုပ်ကြီးလည်း မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

မြက်ခင်းပြင်တောင်မှ ဝံပုလွေအုပ်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရသော အကျပ်အတည်းမှာ ဤသို့ဖြင့် ပြေလည်သွားတော့သည်။

"ကဲ အားလုံး ပြီးသွားပြီ..."

လီလန်သည် ဓားကို နှင်းထဲသို့ စိုက်လိုက်ပြီး ဓားသွားပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင် ဝံပုလွေသွေးများကို သုတ်သင်ကာ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်လေသည်။

"ငါတော့ တော်တော်လန့်သွားတာပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဝံပုလွေအုပ်ကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ သူသာ ဝံပုလွေဘုရင်ကြီးကို မရှင်းပေးခဲ့ရင်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဒီမြက်ခင်းပြင်တောင် ခရီးစဉ်မှာ အကြီးမားဆုံး အကျိုးပြုခဲ့တာပဲ... သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဝံပုလွေဘုရင် အပါအဝင် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ ဆယ်ကောင်ကျော်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကလည်း အသေးအဖွဲ မဟုတ်ဘူး... သူတို့လည်း ဝံပုလွေတော်တော်များများကို သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝံပုလွေတွေထက်တောင် ပိုကြမ်းသေးတယ်..."

"ဟူး... တာ့မန်ဇီအတွက်တော့ တကယ် နှမြောစရာပဲ..."

"..."

မုဆိုးများသည် ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အမည်ရင်း လီမန် ဟုခေါ်သော တာ့မန်ဇီသည် ချောင်တျန်းကျီရွာမှဖြစ်ပြီး မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ဝင်ရောက်လာသည်မှာ သုံးနှစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။

"တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားရင် မန်ဇီရဲ့ မိန်းမကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ..."

မုဆိုးတစ်ဦးက မျက်ရည်များဝဲကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တာ့မန်ဇီသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး ယခုနှစ်အစပိုင်းတွင် သမီးလေးတစ်ယောက် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုသမီးလေးမှာ အသက်တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။

သူတို့ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မန်ဇီ၏ ဇနီးသည်ကို မည်သို့ ရှင်းပြကြမည်နည်း။

မုဆိုးများ၊ အထူးသဖြင့် လီမန်နှင့် ရင်းနှီးသူများမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီး ဝံပုလွေအုပ်ကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည့် အောင်ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသနိုင်ကြတော့ပေ။

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်တွင် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

တာ့မန်ဇီသည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရရုံသာမက အချို့သော မုဆိုးများမှာလည်း ပေါင်များနှင့် နားရွက်များကို အကိုက်ခံခဲ့ရပြီး ရှီအာဟူဆိုလျှင် လက်တစ်ဖက်ပင် အကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

လီလန် မွေးမြူထားသော ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှလွဲ၍ တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အခြား အမဲလိုက်ခွေးများ အားလုံးမှာလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သစ္စာရှိလှသော ထိုအရှေ့မြောက်ပိုင်း အမဲလိုက်ခွေးများသည် ဝံပုလွေ လေးကောင်ကိုပင် တစ်ကောင်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူရဲကောင်းပီသစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်က တောင်ပေါင်းတစ်သိန်း

၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ဝံပုလွေအုပ်များ၏ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့ခြင်းကိုလည်း သက်သေပြနေလေသည်။

ကြမ်းကြုတ်သော ဝံပုလွေ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်လေးကောင်ရှိပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်နှင့်ပါဆိုလျှင် စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးကောင် ရှိလေသည်။

ထိုအထဲသို့ ဝံပုလွေအို ငါးကောင်ကိုပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် ဝံပုလွေ အကောင်သုံးဆယ်တိတိ ရှိလေသည်။

ဝံပုလွေတစ်အုပ်။ ဝံပုလွေ အကောင်သုံးဆယ် အပြည့်ပင်။

ဤမျှကြီးမားသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကို မုဆိုး ဆယ်ဂဏန်းကျော်နှင့် အမဲလိုက်ခွေး ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်ဖြင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ကြခြင်းမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလွန်းလှပေသည်။

"အိုး... တာ့မန်ဇီကို ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ သူက အရမ်းငယ်သေးတာကို၊ ငါ သူ့ကို တောင်ပေါ် မခေါ်လာခဲ့သင့်ဘူး..."

မာလောင်တမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် အလွန်

ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မပူပါနဲ့၊ တာ့မန်ဇီရဲ့ မိသားစုကို လျော်ကြေးပေးဖို့ ငါ့ဆီမှာရှိသမျှ အကုန်ရောင်းချပေးပါ့မယ်..."

"ငါ သူ့ကို တောင်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့မှာတာဝန်ရှိတယ်..."

ထို့နောက် မာလောင်တက ထပ်မံ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မာလောင်တ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီသဘောမျိုး ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မာလောင်တ ခင်ဗျားက သဘောကောင်းတဲ့သူပါ။ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားနောက်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် တောင်ပေါ် လိုက်လာကြတာပါ။ တာ့မန်ဇီက... သူက ကံမကောင်းခဲ့လို့ပါ..."

"..."

"ကဲ... တော်ကြတော့။ ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး လူကြီးတွေဖြစ်နေပြီး မိန်းမတစ်ယောက်လို ဘာလို့ ငိုနေကြတာလဲ... ဘာတွေများ ငိုစရာရှိလို့လဲ..."

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လီလန်က ရုတ်တရက် စကားထပြောလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာက တောင်ပေါင်းတစ်သိန်း တောနက်ကြီးထဲမှာ၊ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်လို သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝက်ဝံတွေ၊ ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားတွေကလည်း နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မုဆိုးတွေ၊ တောတောင်ရေမြေကို အမှီပြုပြီး အသက်ရှင်နေရသူတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းတွေကို ခါးမှာ ချည်ထားပြီးသားပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ကလေးတွေလို အိမ်ဆောက်တမ်း ကစားနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား..."

"တာ့မန်ဇီက ဝံပုလွေတွေ ကိုက်လို့ သေသွားပြီ၊ ဒါက ပြီးသွားတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ညီအစ်ကိုတွေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာကို မမြင်ချင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်က သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေဆိုတာ အိမ်မွေးကြောင်ပေါက်လေးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေပဲ... သူတို့က အသားစားတယ်... လူကို စားတယ်..."

"အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်က အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားတာ ကြာလှပြီ။ တောင်ပေါ်ကို ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဝံပုလွေဘုရင် ဒါမှမဟုတ် ဝက်ဝံကို မင်းက သတ်ရင်သတ်၊ မသတ်ရင် အဲဒီသားရဲတွေက မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်..."

"..."

မိုးကြိုးသံအလား လီလန်၏ အသံသည် မုဆိုးများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အစက မှုန်ဝါးနေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

မာလောင်တက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် လီလန်အား ယခင်ကထက် ပို၍ပင် အထင်ကြီးလေးစားသွားမိတော့သည်။

လီလန်သည် အသက် (၂၀)အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှလောက် အသိဉာဏ်အမြင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အချိန်ပေးလိုက်ပါက သူသည် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိလာမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ကဲ... နေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြ၊ ဝံပုလွေတွေကို အရေခွံဆုတ်ပြီး ဝံပုလွေသားကို ခွဲဝေလိုက်ကြ..."

လီလန်က ဩရှသောအသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေသားကို အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဝံပုလွေအရေခွံကိုမူ နွေးထွေးသော အင်္ကျီများ ချုပ်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် သားရေကုန်သည်များထံသို့ ရောင်းချရန် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ဝံပုလွေအရေခွံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပါက အတွင်းမှအပြင်သို့တိုင်အောင် နွေးထွေးနေစေမည် ဖြစ်သည်။

လီလန် စကားပြောအပြီးတွင် မုဆိုးများသည် သူတို့၏ ဓားမကြီးများကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ဝံပုလွေများကို အရေခွံ စတင်ဆုတ်ကြလေတော့သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ အလောင်းဆီသို့ သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ အူများ၊ အသည်း၊ အစာအိမ်နှင့် နှလုံးတို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

"ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ ဒီဟာက မင်းတို့စားဖို့ပဲ..."

လီလန်သည် ဝံပုလွေနှလုံးနှင့် ဝံပုလွေအူများကို အမည်းရောင်တစ်ကောင်၊ အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ခွေးနှစ်ကောင်ထံသို့ ပစ်ကျွေးလိုက်လေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် ဝံပုလွေအုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အားအင်များစွာ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ခွန်အားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အသားအချို့ ကျွေးမွေးသင့်လှပေသည်။

လီလန် ကိုယ်တိုင်မူကား ဝံပုလွေ၏ အစာအိမ်ကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ဝံပုလွေအစာအိမ်ဆီသို့ ဓားဖျားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ဝံပုလွေ၏ အစာအိမ်မှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး အဝတ်အစားတစ်ခု ထွက်ကျလာလေတော့သည်။