အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) ဝံပုလွေဂူထဲမှ ရတနာ

"မာလောင်တ၊ စွတ်ဖားလှည်းလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ သားကောင်တွေလည်း အကုန်ထုပ်ပိုးပြီးပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်က မြန်မြန်ဆင်းကြရအောင်..."

ထိုအချိန်တွင် မုဆိုးတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး မာလောင်တအား ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက် ပျောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

"မာလောင်တ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

"ဝမ်ချိုက်ကို မြေမြှုပ်ပေးနေတယ်..."

မာလောင်တက အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး…အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး သစ္စာစောင့်သိတဲ့လူပဲ၊ ဝမ်ချိုက်လို ခွေးကောင်းလေးက သခင်မှားရွေးမိတာ နှမြောစရာပဲ..."

မာလောင်တသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှီအာဟူမှာ သတိပြန်လည်လာပြီး ပတ်တီးစည်းထားသော ပြတ်ထွက်နေသည့် လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှိုင်တွေစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝမ်ချိုက်သာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်..."

မာလောင်တသည် ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝံပုလွေအုပ်ကို အလွန်ပြင်းထန်အားပါစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး အသားများများစားထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည့် အံ့မခန်းခံနိုင်ရည်များကို ပြသခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ လီလန်သည် သူ၏ခွေးများကို ကောင်းစွာမွေးမြူထားကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြသနေပြီး အာဟာရချို့တဲ့သော ပြောင်းဖူးယာဂုအစား အသားများကိုသာ တိုက်ကျွေးလိုကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် မုဆိုးများကို အသားကျွေးရန် ဝန်မလေးခြင်းက သူသည် သခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

၎င်းတို့သည် အမဲလိုက်ခွေးများကို သူတို့၏ ဘဝလက်တွဲဖော်များအဖြစ် တကယ့်ကို သဘောထားကြသည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချိုက်သာ တိုက်ပွဲတွင် မသေဆုံးခဲ့ပါက လီလန်နောက်သို့လိုက်ကာ နာမည်တစ်လုံးဖြင့် ထိပ်တန်းအမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"မာလောင်တ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က..."

"တောင်အောက်ကို ဆင်းကြစို့၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက သူ့ကို စောင့်မနေဖို့ ပြောထားတယ်..."

"ဟင်…တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက် အန္တရာယ်များတာကို မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို စောင့်နေသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"မလိုပါဘူး သူ ဝမ်ချိုက်ကို မြေမြှုပ်ပြီးရင် ငါတို့ကိုမီဖို့ သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တောင်အောက် ဆင်းကြမယ်..."

မာလောင်တ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူသည် မုဆိုးများကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ဆုလာဘ်များ အပြည့်တင်ဆောင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

မြက်ခင်းပြင်တောင်နှင့် ဝူဝေကျီတောအုပ် တစ်ဝိုက်တွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ နှင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသံသာ ကြားရလေသည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးကွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွေးနံ့များမှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

လီလန်သည် အရှေ့မြောက်ပိုင်း အမဲလိုက်ခွေး ဝမ်ချိုက်၏ အလောင်းကို ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ချောင်တျန်းကျီရွာကို စီးမိုးမြင်ရသော ကုန်းမြင့်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ နှင်းများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်၊ လျူဇီတို့နှင့်အတူ တွင်းစတူးကြလေသည်။

လူသုံးယောက် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သောအခါ အလုပ်တွင်ကျယ်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။

ခဏအကြာတွင်ပင် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် တွင်းတစ်တွင်းကို တူးဖော်ပြီးစီးသွားသည်။

လီလန်သည် ဝမ်ချိုက်၏ အလောင်းပါသော ဂုန်နီအိတ်ကို တွင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

"အေးချမ်းစွာ အနားယူပါတော့ ဝမ်ချိုက်၊ နောက်ဘဝကျရင် သခင်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီး သူက မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

လီလန်နှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်သည် တွင်းကို မြေစိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ခဲအချို့ကို ရှာဖွေကာ မြေပုံရှေ့တွင် ချထားလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူသည် မတ်တပ်ရပ်၍ တောင်အောက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ရွာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်မှ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေတစ်ချပ်၊ သာမန်ဝံပုလွေသားရေ ဆယ်ချပ်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်းတို့အပြင် မာလောင်တ ကတိပေးထားသော ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက် ငါးကျင်း၊ လင်ဇီးမှိုအသိုက်တစ်ခု၊ သမင်ဂျိုအရက် တစ်ကျင်းနှင့် တရုတ်ဆေးမြစ်အရက် တစ်ကျင်းတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တက်ရတာ တကယ့်ကို တွက်ခြေကိုက်တာပဲ..."

လီလန်သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့လိုက်ပါမည့် မာလောင်စန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သူချမှတ်ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။

ဤသည်မှာ လီလန် အမဲစလိုက်ကတည်းက သူရရှိခဲ့ဖူးသမျှ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေတစ်ချပ်တည်း၏ တန်ဖိုးကပင် အလေးချိန် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်ရှိသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးထက် ပို၍တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။

"ဝံပုလွေဂူထဲကို သွားကြည့်ရအောင်..."

လီလန်သည် မာလောင်တနှင့် အခြားမုဆိုးများကို တမင်သက်သက် လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝံပုလွေဂူကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ထိုဝံပုလွေအိုကြီး ငါးကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ထိုဝံပုလွေအိုများ၊ အထူးသဖြင့် ဝံပုလွေမများသည် မသေဆုံးမီ ဝံပုလွေဂူဘက်သို့သာ မျက်နှာမူထားခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ ဝံပုလွေဂူထဲတွင် အခြားတစ်စုံတစ်ရာ ပုန်းကွယ်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်မှရမယ် ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

ဝူဝေကျီတောအုပ်အတွင်း၌ ဝံပုလွေသွေးနံ့များ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ပျံနေပြီး အနီးနားရှိ တောင်ကုန်းများဆီမှ သားရဲများ၏ ခပ်သဲ့သဲ့ ဟိန်းဟောက်သံများကိုပါ ကြားနေရလေသည်။

သွေးနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရောက်လာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့ ဝံပုလွေဂူဆီ သွားကြမယ်..."

လီလန်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ လီလန်နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

၎င်းတို့သည်လည်း အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်၏ ဂူထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေမည်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။

"ပိုင်လုံ… ဟေးလုံ…မင်းတို့နှစ်ကောင် အပေါက်ဝကနေ စောင့်ကြည့်ပေးထား..."

"တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားတာရှိရင် ချက်ချင်း အသိပေး..."

လီလန်သည် အမည်းတစ်ကောင်၊ အဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ဝံပုလွေဂူအပေါက်ဝတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

“ဝုတ်…”

“ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်…”

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့သည် ၎င်းတို့၏ သခင်အား တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် တစ်ကောင်စီ အသံပြုလိုက်ကြသည်။

ဤခီတန်အမဲလိုက်ခွေးနှင့် အာဂျင်တီးနားဒိုဂိုတို့မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး ၎င်းတို့၏ သခင်အပေါ်၌လည်း အလွန်နာခံမှုရှိကြသည်။

"ဝေ့ကော်… လျူဇီ…ကျည်ဆန်တွေ ထည့်ထားကြ..."

ဝံပုလွေဂူဆိုသည်မှာ လိုဏ်ဂူတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လီလန်က ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို ဘေးကင်းလုံခြုံရေး မောင်းတံကိုဖြုတ်ကာ သေနတ်များကို အသင့်ချိန်ရွယ်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဂူထဲတွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော မိမိ၏လက်ကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေသည်။ လီလန်က ရှေ့မှဦးဆောင်သွားပြီး ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့က သေနတ်များကို ချိန်ရွယ်လျက် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြကာ သူတို့သုံးယောက်သား သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြလေသည်။

ဂူထဲတွင် အေးစက်စိုစွတ်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေများကြောင့် ကျောချမ်းသွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထလာစေသည်။

(၇)မီတာ၊ (၈)မီတာခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ခြောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အသိုက်တစ်ခုမှာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

အဆိုပါအသိုက်မှာ သိပ်မကြီးမားလှဘဲ တစ်မီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်း၏ပတ်ပတ်လည်တွင် အဝါရောင်မြက်ခြောက်များ၊ သစ်ရွက်များနှင့် နွယ်ပင်များက ဝန်းရံထားသည်။

အေးစက်စိုစွတ်နေသော ဂူထဲတွင်ရှိသည့် ဤအသိုက်မှာ စိုထိုင်းနေသော မြေပြင်နှင့် ခြားနားပေးထားသည့် မြက်ခြောက်အပုံကြီးများကြောင့် အတော်လေး နွေးထွေးမည့်ပုံပေါ်လေသည်။

"ဟင် ဘုရားရေ..."

ဂူထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒါဖြစ်နေရတာလဲ..."

လျူဇီမှာလည်း စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"အစ်ကိုလန် ဒါက...ဒါက..."

"ဝံပုလွေဂူထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ..."