အခန်း ၂

အခန်း (၂) - လူသတ်သမား

သွေးအိုင်ဘေးတွင် ကျနေသော မှန်ကွဲနေသည့် ဖုန်းကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖုန်းကာဗာမှာ အကြည်ရောင်ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ညှပ်ထား၏ — မိန်းကလေး နှစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံ။ တစ်ဦးက ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဆံပင်တိုနှင့် ဖြစ်သည်။ မြင်းမြီးပုံစံနှင့် ကောင်မလေးမှာ အပြာရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးမှာ လျိုယွီဝေ ဖြစ်၏။

သူ နောက်လှည့်ကာ လျိုယွီဝေ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖားလျားချထားသော်လည်း မြင်းမြီးပုံစံ စည်းရန် လုံလောက်သော အရှည် ရှိနေလေသည်။

"စောစောက မင်းပြောတာ မင်းနဲ့ အားချင် အတူတူ လာခဲ့တာ ဆို။"

လျိုယွီဝေ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်းတို့ သိခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

"ကျွန်မတို့က တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်တွေပါ၊ ဘွဲ့ရပြီးကတည်းက တိုက်ခန်း တစ်ခန်းတည်း အတူတူ ငှားနေခဲ့ကြတာ..."

"အရမ်း ရင်းနှီးကြလား။"

"သူက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပါ။"

ရှန်ရဲ့က နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲ့ဒီ ဓာတ်ပုံထဲမှာ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျိုယွီဝေ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး "ဘာဓာတ်ပုံလဲ" ဟု မေးလေသည်။

"ဖုန်းကာဗာ အထဲက ဓာတ်ပုံလေ။"

လျိုယွီဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

ရှန်ရဲ့ ဆက်မမေးတော့ချေ။ သူ ချန်မင် ထံသို့ လျှောက်သွားကာ "မင်း ဒီကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော်က သုံးရက် ရှိပြီ၊ ဦးလေးလင်း က လေးရက်၊ လျိုယွီဝေ ကတော့ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ဖြေလေသည်။

"ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား။"

ချန်မင်က လျိုယွီဝေ ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ "သူ့သူငယ်ချင်း သေသွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ၊ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့က ထိုစကားကို မငြင်းခုံခဲ့ချေ။

သူ နောက်လှည့်ကာ စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ သစ်သားတံခါးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တံခါးပေါ်ရှိ ဒစ်ဂျစ်တယ် နာရီဆီသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။ အချိန်မှာ ၂၀:၅၅ ကို ပြသနေ၏။

"ဒီည အခန်းတွေကို ဘယ်လို ခွဲနေကြမလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးလင်း လျှောက်လာပြီး "ပုံမှန် အတိုင်းပါပဲ၊ လူနှစ်ယောက် တစ်ခန်း။ ချန်မင် နဲ့ ဦးက တစ်ခန်း၊ မင်းနဲ့ လျိုယွီဝေ က တစ်ခန်းပေါ့။ တစ်ယောက်တည်း နေရင် ပြဿနာ တက်ဖို့ လွယ်တယ်" ဟု ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ရပါတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု သဘောတူလိုက်၏။

သူ အခန်းနံပါတ် ၇ ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို လှည့်ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော အငှားအခန်းငယ် တစ်ခန်း ရှိသည်။ နံရံကပ်၍ တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံး၊ ၎င်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ခေတ်ဟောင်း သစ်သား ဗီရိုတစ်ခု ရှိပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ကို အထူစား လိုက်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် ညှိုးနွမ်းနေသော ကွမ်းဂမုန်းပင် တစ်ပင်ကို တင်ထား၏။ နံရံများကို အဝါရောင် သန်းနေပြီဖြစ်သော သတင်းစာဟောင်းများဖြင့် ကပ်ထားပြီး၊ အချို့နေရာများတွင် ကွာကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ အသေးစိတ် စတင် စစ်ဆေးလေတော့သည်။

ကုတင်အောက်တွင် — ဟာလာဟင်းလင်း။ ဖုန်မှုန့်များ ညီညာစွာ ရှိနေပြီး၊ ကုတင်ကို ရွှေ့ပြောင်းထားသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရချေ။

ဗီရို — ဟာလာဟင်းလင်း။ အတွင်း၌ ပရုတ်လုံးနံ့ ရနေသဖြင့် ပုံမှန် အသုံးပြုလေ့ ရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ပြတင်းပေါက် — အတွင်းမှ သော့ခတ်ထားပြီး ဖွင့်၍မရပေ။ လိုက်ကာ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ထူးခြားမှု မရှိချေ။

နံရံကပ် သတင်းစာများ — ကွာကျနေသော နေရာများကို သူ လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သတင်းစာ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်ပြီး သွေးကွက်များ သို့မဟုတ် စာရေးသားထားမှုများ မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။

လျိုယွီဝေ က သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။

"တံခါးပိတ်လိုက်ပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ကျောမှီလျက် ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ကုတင်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လျိုယွီဝေ ထံ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာလို့ ဝင်မထိုင်တာလဲ။"

လျိုယွီဝေ ပြန်မဖြေချေ။

ရှန်ရဲ့ကလည်း ဆက်လက် အတင်းအကျပ် မမေးတော့ဘဲ၊ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘက်ထရီ အားရှိနေသော်လည်း ဖုန်းလိုင်း မရှိပေ။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချိန်က ၂၀:၄၇ ကို ပြသနေသော်လည်း စက္ကန့်တံမှာ လည်ပတ်နေခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူ ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် အိပ်ပျော်နိုင်လို့လား" ဟု လျိုယွီဝေက အလွန် တိုးညင်းစွာ မေးလာသည်။

"မျက်စိ ခဏ မှိတ်ထားရုံတင်ပါ။"

"ရှင် မကြောက်ဘူးလား။"

"ကြောက်နေလို့ကော ထူးမှာမို့လို့လား။"

လျိုယွီဝေ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူမသည် ကုတင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူနှင့် အဝေးဆုံး တစ်ဖက်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"မနေ့ညက၊ အားချင် က အခုလိုမျိုးပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘေးမှာ လှဲနေခဲ့တာ။" သူမ၏ အသံများက တုန်ရီနေသည်။ "သူကလေ မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့၊ လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကလည်း အမြဲတမ်း ပြုံးနေခဲ့တာ..."

ရှန်ရဲ့က မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "သူမ ပြုံးနေတဲ့ အချိန်မှာ၊ မင်း ဘာကို မြင်လိုက်ရလဲ။"

"ရှင်"

"သူ့မျက်လုံးတွေလေ။ သူမ ပြုံးနေတဲ့ အချိန်မှာ မျက်လုံးတွေက ဘယ်လို အနေအထားမျိုးလဲ။"

လျိုယွီဝေ ကြက်သေသေသွားရသည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြကာ "ကျွန်မ... ကျွန်မ မမှတ်မိဘူး။ အရမ်း မှောင်နေတော့ ကျွန်မ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး..." ဟု ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ကိုးနာရီ ငါးဆယ်မိနစ်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ နားကပ်၍ နားထောင်ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူ ကုတင်ဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ၊ စောစောက ဦးလေးလင်း ထိုးပေးလိုက်သော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို သူ၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်လေသည်။

ဆယ်နာရီ တိတိ။

မီးများ ငြိမ်းသွားလေပြီ။

မီးများ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြိမ်းသွားပြီး စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုလုံး လုံးဝ အမှောင်အတိ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ခြေသံများကို စတင် ကြားလိုက်ရ၏။

ခြေသံများက အလွန်တိုးညင်းပြီး ဝေးကွာသော စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးဘက်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြေတစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း...

အသွားအလာမှာ သာမန်လူ တစ်ဦး လမ်းလျှောက်နေသည့် အတိုင်း ပုံမှန်ပင်။

ခြေသံများသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်…

တံခါးခေါက်သံ သုံးချက်။

"ရွှီရှောင် လား။ လျိုယွီဝေ လား။ တံခါးဖွင့်ပါဦး၊ ဦးလေးပါ။" ဦးလေးလင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေလိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒီဘက်မှာ အသံတွေ ကြားရလို့ ဦး လာကြည့်တာ။"

လျိုယွီဝေ က သူမ၏ ပါးစပ်ကို အတင်း ပိတ်ထားလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အသံ ပြောင်းလဲသွား၏။

စူးရှလာပြီး အသံပြဲကြီး ဖြစ်သွားကာ၊ သတ္တုနှင့် မှန်ကို ပွတ်တိုက်နေသည့် အသံမျိုးနှင့် ဆင်တူလာသည်။

"တံခါးဖွင့်စမ်း။"

"မင်းတို့ အထဲမှာ ရှိနေမှန်း ငါ သိတယ်။"

"တံခါးဖွင့်စမ်း—"

လျိုယွီဝေ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

ရှန်ရဲ့က လက်လှမ်း၍ သူမ၏ ပခုံးကို ဖိချလိုက်ပြီး၊ အသံမထွက်စေရန် သတိပေးသည့် အနေဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အသံကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခြင်းပင်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိနိုင်ချေ — မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နာရီနှင့်ချီ၍ ကြာသွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လည်ချောင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ညှစ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့ အလွန် တိုးညင်းလွန်းလှသော ရယ်သံကြီး။

ထို့နောက် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့က လျိုယွီဝေကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကုတင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း သွေးဆုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြူရော်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တံခါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

မိုးလင်းလာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေသည်။ အချို့သော အရာများကို အတည်ပြုနိုင်ရန် အတွက်။

မိုးလင်းလာလေပြီ။

တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများမှ အလင်းတန်းများ စတင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲရှိ မီးများ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင် အောက်တွင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

သူ အခန်းနံပါတ် ၈ ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်၏။

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

သူ ထပ်ခေါက်ကြည့်သည်။

တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပေ။

သူ တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို လှည့်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဦးလေးလင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေ၏။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး၊ တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ပါးစပ်ကြီး ဟလျက်သား ဖြစ်နေသည်။ လည်ပင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အနေအထားဖြင့် လိမ်ချိုးခံထားရပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကြီးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ချန်မင် က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေ၏။ ရှန်ရဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဦးလေးလင်းကိုသာ လက်ညှိုးထိုးပြနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဦးလေးလင်း၏ လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သွေးခုန်နှုန်း မရှိတော့ပေ။

အရေပြားက နွေးနေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ သေဆုံးချိန်မှာ နှစ်နာရီထက် မကျော်လွန်သေးကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။

ရုပ်အလောင်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ လည်ပင်းရှိ သွေးခြည်ဥ ဒဏ်ရာများမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ရပ်ဖြင့် လိမ်ချိုးခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

လက်သည်းများ အောက်တွင် အရေပြားစများနှင့် သွေးများ ရှိနေသဖြင့် သူ တစ်ခုခုကို ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံရ၏။

ပါးစပ်ထောင့်များတွင်မူ အဖြူရောင် အမြှုပ်ခြောက်များ ရှိနေပြီး—

"သူ မသေခင် တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ. ဘာကိုလဲ" ဟု ချန်မင်က တုန်ရီစွာဖြင့် မေးလာသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ အဆိုပါ စာရွက်ကို သွားကြည့်လိုက်၏။

စည်းမျဉ်းများ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

【၁။ ညမထွက်ရ အချိန်ကို ၂၀:၀၀ မှ နောက်တစ်နေ့ ၈:၀၀ အထိ ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်လိုက်သည်။】

【၂။ ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရန် သေချာစေပါ။】

【၃။ အခန်းတစ်ခန်းလျှင် အများဆုံး လူတစ်ဦးသာ နေထိုင်ခွင့် ရှိသည်။】

【၄။ အခန်းထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ထက် ပိုမနေပါနှင့်။】

【၅။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လမင်းကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ပါ။】

【၆။ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးကို တွေ့ပါက နောက်မှ လိုက်သွားပါ။ ၎င်းက သင့်ကို လမ်းပြ ခေါ်ဆောင်သွားပါလိမ့်မည်။】

【၇။ အထက်ပါ စည်းမျဉ်းများကို မပျက်မကွက် လိုက်နာပါရန်။】

ရှန်ရဲ့သည် ထိုစာရွက်ကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ယခင် စာရွက်အဟောင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း အပေါ်ရှိ စာသားများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စည်းမျဉ်းများ "အစားထိုး" ခံလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ "အသစ်ပြန်ရေး" ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် စာရွက်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

သူ လက်လှမ်း၍ စာရွက်ကို ထိကြည့်လိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့နေ၏။ မှင်စများ ပေကျံနေခြင်း မရှိချေ။

ထိုစဉ် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ လှေကားဝင်ပေါက် အနီးတွင် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်မကြည့်သေးချေ။ အချက်အလက်များကို တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းနိုင်ရန် သူ၏ အကြည့်များကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ဆင့် အရင်ဆုံး ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင် ဝတ်စုံ၊ ဒီဇိုင်းမှာ ခေတ်ဟောင်း ချီပေါင်း နှင့် ဆင်တူပြီး ဒူးအောက်အထိ ရှည်လျားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပါးပြီး အရပ်အမောင်း ၁.၆၅ မီတာခန့် ရှိသည်။ သူရှိရာဘက်သို့ ကျောခိုင်းလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

ထို့နောက်မှသာ သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ထိုသူကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအရာက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။

သွေးဆုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာ၊ မျက်နှာ အသွင်အပြင်များမှာ ရေစိမ်ခံထားရသော စက္ကူတစ်ရွက်လို ဝေဝါးနေသော်လည်း၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်တော့ ထင်ရှားသော အပြုံးတစ်ခု စွဲထင်နေ၏။

ပြုံးနေခြင်းပင်။

သူ့ကို ပြုံးပြနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ နောက်မဆုတ်ခဲ့သလို၊ ထွက်ပြေးခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။ အဲ့ဒီနေရာမှာပင် ရပ်လျက် ထိုမျက်နှာကို သေချာစွာ အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဝေဝါးနေသော မျက်နှာ အသွင်အပြင်များမှာ တကယ်တမ်း ဝေဝါးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်၏။

မျက်ခုံးပုံစံ၊ နှာတံ အနိမ့်အမြင့်၊ နှုတ်ခမ်း အထူအပါး — ထိုအသွင်အပြင်များက ဆလိုက်ရှိုး တစ်ခုလို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသမီး တစ်ဦး၊ တစ်ခါတစ်ရံ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးငယ် တစ်ဦး။

အပြုံး တစ်ခုတည်းသာ ပုံသေ ဖြစ်နေ၏။

ထိုအကွေးအကောက်၊ ထိုထောင့်ချိုးများက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

၎င်းက ရှန်ရဲ့ထံသို့ လက်မြှောက်ကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှန်ရဲ့ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေလိုက်၏။

လူနှင့် တစ္ဆေသည် မီတာ သုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ငါးစက္ကန့်။ ဆယ်စက္ကန့်။ ဆယ့်ငါးစက္ကန့်။

ထိုအပြုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲလာ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ — နားလည်ရခက်သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်လာခြင်းပင်။

ဤလူသားက မိမိအား ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်စိုက်ကြည့်နေမည်ကို ၎င်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပုံရသည်။

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွား၏။

အကယ်၍ ဆဋ္ဌမမြောက် စည်းမျဉ်းသာ အတုဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ၎င်း၏ လက်ယပ်ခေါ်ခြင်းမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဆဋ္ဌမမြောက် စည်းမျဉ်းသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ၎င်း၏ လက်ယပ်ခေါ်ခြင်းမှာ ရှင်သန်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မလိုက်သွားပါက အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ စည်းမျဉ်းများက ပြောင်းလဲတတ်ခြင်းပင်။

မနေ့က စည်းမျဉ်းများသည် ယနေ့တွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် ယနေ့ စည်းမျဉ်းများသည်လည်း မနက်ဖြန်တွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်ပေါ့။ ဆိုလိုသည်မှာ —

ဤနေရာရှိ အချိန်များသည် တကယ်ပဲ တည့်မတ်စွာ စီးဆင်းနေခြင်း ဟုတ်ရဲ့လား။

အကယ်၍ နေ့နှင့် ညဆိုသည်မှာ အာရုံလှည့်စားမှုများသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ "မနေ့က"၊ "ဒီနေ့"၊ "မနက်ဖြန်" ဆိုသည်မှာလည်း လှည့်ဖြားမှုများသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ စည်းမျဉ်းများ ပြောင်းလဲသွားခြင်းက "အသစ်ထပ်မံဖြည့်စွက်ခြင်း" မဟုတ်ဘဲ —

"မင်းက ဘာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ထိုအသံက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရာ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

တကယ့်ကို အံ့အားသင့်သွားခြင်းပင်။ ဤလူသားက ဤသို့သော မေးခွန်းမျိုး မေးလာမည်ကို ၎င်း လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သကဲ့သို့၊ ၎င်း၏ အပြုံးကြီးက အဲ့ဒီနေရာမှာပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်၏။

"မင်းကိုယ်တိုင်က စည်းမျဉ်းတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ရတဲ့ သူလား။"

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

"တကယ်လို့ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို အသစ်ပြန်ရေးနိုင်တယ် ဆိုရင်၊ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ရုံ သက်သက်ဆိုရင်တော့၊ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ ပေါ့။"

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

၎င်းက ရှန်ရဲ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေ၏။ အကြည့်များက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး —ထိုအကြည့်မျိုးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ထံတွင် ရှိသင့်သော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လူသား တစ်ဦးတည်း၌သာ ရှိနိုင်သော အကြည့်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြန်သည်။

"ဦးလေးလင်း မသေခင်တုန်းက ပြောခဲ့တယ်၊ စည်းမျဉ်းတွေ ဆိုတာ သရဲတွေက လူတွေကို လှည့်စားထားတဲ့ အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ တဲ့။ မင်း ပြောကြည့်ပါဦး၊ သူ့စကားက အစစ်လား အတုလား။”

……….