အခန်း ၃

အခန်း (၃) - စည်းမျဉ်းများ

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

၎င်းက သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေ၏။ အကြည့်များက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး — ထိုအကြည့်မျိုးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ထံတွင် ရှိသင့်သော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လူသား တစ်ဦးတည်း၌သာ ရှိနိုင်သော အကြည့်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြန်သည်။

"ဦးလေးလင်း မသေခင်တုန်းက ပြောခဲ့တယ်၊ စည်းမျဉ်းတွေ ဆိုတာ သရဲတွေက လူတွေကို လှည့်စားထားတဲ့ အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ တဲ့။ တကယ်လို့ မင်းကသာ အဲ့ဒါတွေကို ပြောခဲ့တာဆိုရင်၊ သူပြောသွားတဲ့ စကားက အစစ်လား အတုလား။"

နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာက စကားစပြောလာ၏။

၎င်း၏ အသံမှာ အလွန်တရာ ဝေးကွာသော နေရာဆီမှ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ အလွန် တိုးညင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ရှန်ရဲ့။"

"ရှန်ရဲ့။" ထိုနာမည်ကို ၎င်းက ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား။"

"ကြောက်တာပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ကြောက်နေလို့လည်း ပြဿနာက ပြေလည်သွားတာမှ မဟုတ်တာ။"

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းက ရဲလား" ဟု မေးလာသည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

"မှုခင်းစုံထောက်လား။"

"အဲ့ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာက သူ့ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "မင်းက အရမ်း ထူးခြားတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက လက်မြှောက်၍ စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်း သိချင်နေတဲ့ အဖြေက အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့က ၎င်း ညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော ထိုတံခါးကြီးမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ဟနေလေပြီ။

အခြား တစ်ခုခုကို ထပ်မေးရန် သူ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားသော စာရွက်နှင့် ဂဏန်းများ ပြောင်းလဲနေဆဲဖြစ်သော ဒစ်ဂျစ်တယ် နာရီသာ ကျန်ရစ်တော့၏ — ၀၈:၄၇။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ခုနက ပြောခဲ့သော စကားဝိုင်းတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေ၏။

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာက သူသည် ရဲလား၊ မှုခင်းစုံထောက်လားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ "အကဲခတ်-ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ-မေးခွန်းထုတ်" သော အပြုအမူ ပုံစံများကို ၎င်းက သတိပြုမိနေကြောင်းနှင့် ၎င်းအပြုအမူများက သီးခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်းကို ၎င်းက ကောင်းကောင်း သိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းက "မင်းက အရမ်း ထူးခြားတယ်" ဟုလည်း ဆိုခဲ့သေး၏။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ကစားသမား ပေါင်းများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် လူအမျိုးမျိုး အဖုံဖုံကို မြင်တွေ့ဖူးမည်သာ။ ဘာကြောင့် သူ့ကိုမှ သီးသန့် ထူးခြားသည်ဟု ထင်မြင်ရသနည်း။

တစ်ခုပဲ ရှိသည် —

၎င်း သူ့ကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်နိုင်ချေ။

ရှန်ရဲ့သည် အခန်းနံပါတ် ၈ ၏ တံခါးဝဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ချန်မင်က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ လျိုယွီဝေ ကတော့ အခန်းနံပါတ် ၇ ၏ တံခါးဝတွင် သွေးဆုတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေ၏။

"ဦးလေးလင်း မသေခင်တုန်းက တစ်ခုခု ပြောသွားသေးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ချန်မင်ကို မေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က ခေါင်းခါယမ်းပြလျက် "မ... မပြောပါဘူး။ သူ ကောင်းကောင်းကြီး အိပ်ပျော်နေတာကနေ ရုတ်တရက် ထိုင်ရက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူ စကားမပြောဘူး။ အဲ့ဒီနောက် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တံခါးဆီ လျှောက်သွားတယ်။ တံခါး မဖွင့်ဖို့ ကျွန်တော် အော်ပြောပေမယ့် သူ နားမထောင်ဘူး။ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့..."

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"ပြီးတော့ အသံကုန် အော်ဟစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတာပဲ။ အခန်းထဲကို သူ့ကို ကျွန်တော် ပြန်ဆွဲသွင်းလာတဲ့ အချိန်ကျတော့ သူက... သူက သေနေပြီလေ။"

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဦးလေးလင်း၏ ရုပ်အလောင်းကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ပိုမို သေချာစွာ အသေးစိတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

လည်ပင်းရှိ သွေးခြည်ဥ ဒဏ်ရာများ — အကယ်၍ သူက အပြင်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် လဲကျသွားခဲ့သည် ဆိုပါက၊ လည်ပင်းက ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာသနည်း။ ရိုးရိုး လဲကျရုံဖြင့် ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော လိမ်ချိုးခံရသည့် ဒဏ်ရာမျိုး ရရှိရန် အကြောင်းမရှိပေ။

လက်သည်းအောက်ရှိ အရေပြားစများနှင့် သွေးများ — အကယ်၍ သူ တစ်ခုခုကို ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် ဆိုပါက အခန်းထဲတွင် သဲလွန်စများ ကျန်ရှိနေရမည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၈ တစ်ခုလုံးကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်က ရှုပ်ပွနေသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အိပ်စက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပုံမှန် ရှုပ်ပွမှုမျိုးသာ ဖြစ်၏။ ကြမ်းပြင်က သန့်ရှင်းနေပြီး ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ထားသော လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိချေ။ ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ထားပြီး လိုက်ကာများကိုလည်း ချထားသည်။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းက တံခါးဝမှနေ၍ အပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် လဲကျသွားခဲ့သည် ဆိုလျှင်၊ သူ၏ လည်ပင်းမှ ဒဏ်ရာများမှာ—

သူ "လှမ်းကြည့်လိုက်သော" အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် သူ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်မသွားခဲ့ကြောင်း ချန်မင်က ဆိုထားသည်။

ရှန်ရဲ့က တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးဘောင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

တံခါးခုံ၏ အတွင်းဘက်တွင် အဝတ်အမျှင် အစအနလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ အရောင်မှာ အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ဦးလေးလင်း၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံ အရောင်နှင့် တူညီနေ၏။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုအမျှင်လေးကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

အမျှင်၏ အစွန်းများတွင် ဆွဲဆုတ်ထားသော လက္ခဏာများကို တွေ့ရ၏ — သဘာဝအလျောက် ပြုတ်ကျလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ခု၏ အတင်းအကျပ် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ ဦးလေးလင်းသာ အခန်းပြင်သို့ မထွက်ခဲ့ဘူး ဆိုလျှင်၊ ဤအမျှင်က တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေသနည်း။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ—

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ချန်မင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ချန်မင်က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မျက်မှန် နောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ အပြည့် ရှိနေသည်။

"မနေ့ညက တစ်ညလုံး မင်း နိုးနေခဲ့တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ဦးလေးလင်း တံခါးဖွင့်တဲ့ အချိန်တုန်းက မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး နေနေခဲ့တာ။"

"သူ တံခါးဖွင့်တာကို မင်း မြင်လိုက်လား။"

"မြင်ပါတယ်။ သူ တံခါးဆီ လျှောက်သွားပြီး၊ တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို လှည့်ဖွင့်တယ် ပြီးတော့ အပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်—"

"ခဏနေဦး။" ရှန်ရဲ့က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူက 'တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို လှည့်ဖွင့်တယ်' လို့ မင်း ပြောလိုက်တာလား။"

ချန်မင် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး၊ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ဟုတ်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တံခါးမဖွင့်ဖို့ မင်း အော်ပြောပေမယ့် သူ နားမထောင်ဘဲ တံခါးဖွင့်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တယ်လို့ မင်း ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ်လေ—"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ၊ သူ တံခါး ဖွင့်ခဲ့တာပါ..."

"တံခါးက အထဲကို တွန်းဖွင့်ရတာလား၊ အပြင်ကို ဆွဲဖွင့်ရတာလား။"

……….