အခန်း ၄

အခန်း (၄) - လုံခြုံရေး သံတံခါး

ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းငယ်လေး အတွင်း၌ ရှန်ရဲ့၏ အသံမှာ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချန်မင် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး၊ အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"အထဲ... အထဲကို တွန်းဖွင့်ရတာ မလား။ ဒီလို ခေတ်ဟောင်း လုံခြုံရေး သံတံခါးမျိုးက အများအားဖြင့် အထဲကို တွန်းဖွင့်ရတာလေ..."

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

သူ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် အထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးက အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွား၏။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းကသာ "အပြင်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံသက်သက်" ဆိုပါက၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်လျက် တံခါးကို အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုစာမျှ ဟရုံသာ ဆွဲဖွင့်လိုက်လျှင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုပါက သူ၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံသည် တံခါးဘောင်နှင့် ငြိစရာ အကြောင်းမရှိသလို၊ တံခါးခုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်လည်း အဝတ်အမျှင်များ ကျန်ရစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ—

သူသည် "အပြင်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံသက်သက်" မဟုတ်ဘဲ၊ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တည်းမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တံခါးခုံ အပြင်ဘက်ရှိ အပြာရောင် အဝတ်အမျှင်လေးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အမျှင်၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဆွဲဆုတ်ထားသော လက္ခဏာများကို တွေ့ရ၏။

သဘာဝအလျောက် ပြုတ်ကျလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပြင်ပ အင်အား တစ်ခုခု၏ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တံခါးဘောင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိရုံသာ ဆိုပါက၊ အမျှင်မှာ ပွန်းပဲ့သွားပြီး ပြတ်ရှရာကလည်း ဖွာလန်ကြဲနေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအမျှင်၏ ပြတ်ရှရာမှာ အလွန် သပ်ရပ်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခု၏ ညှပ်၍ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်မင်ကို ကြည့်ကာ "ဦးလေးလင်း တံခါးဖွင့်တဲ့ အချိန်တုန်းက မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က ကုတင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် "ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး နေနေခဲ့တာပါ" ဟု ဖြေ၏။

"သူ တံခါးဖွင့်တာကို မင်း မြင်လိုက်လား။"

"မြင်ပါတယ်။ သူ တံခါးဆီ လျှောက်သွားပြီး၊ လက်ကိုင်ဖုကို လှည့်ပြီး အပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်—"

"ခဏနေဦး။" ရှန်ရဲ့က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူ 'တံခါး ဖွင့်လိုက်တယ်' လို့ မင်း ခုနက ပြောလိုက်တာလား။"

ချန်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "ဟုတ်တယ်၊ သူ တံခါး ဖွင့်ခဲ့တာ။"

"ဘယ်လောက် အကျယ်ထိ ဖွင့်လိုက်တာလဲ။"

"ဒီအတိုင်း... ပုံမှန် တံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်သလောက် အကျယ်ပါပဲ၊ လူတစ်ယောက် ဝင်ထွက်လို့ ရတဲ့ အနေအထားမျိုးလောက်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်လေသည်။

တကယ်လို့ တံခါးကို လူတစ်ယောက် ဝင်ထွက်သွားလာလို့ ရလောက်သည်အထိ ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်သည် ဆိုလျှင်၊ ဦးလေးလင်းက "တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံ" သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ချန်မင်က ခုနက "အပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်" ဟု ဆိုခဲ့၏။

ထိုဖော်ပြချက် နှစ်ခုမှာ အလွန် ကွာခြားနေလေသည်။

"သူ တံခါးကို အဲ့ဒီလောက် အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်တာ သေချာလား။"

ချန်မင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သေချာပါတယ်။ အပြင်မထွက်ဖို့တောင် သူ့ကို ကျွန်တော် လှမ်းအော်ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

"ဒါဆို သူ အပြင်ထွက်သွားခဲ့လား။"

"မထွက်ပါဘူး။ သူ တံခါးဝမှာပဲ ရပ်ပြီး အပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တယ်၊ ပြီးတာနဲ့ လဲကျသွားတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့က အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဦးလေးလင်း၏ ရုပ်အလောင်း ဘေးတွင် တံခါးကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်လိုက်သည်။

ဤနေရာမှနေ၍ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လျှင် ဘာကိုများ မြင်တွေ့နိုင်မည်နည်း။

တံခါးဝ၏ တည့်တည့်တွင် စင်္ကြံလမ်း တစ်ဖက်ရှိ နံရံတစ်ခု ရှိပြီး၊ အဆိုပါ နံရံ၌ ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက် ရှိသည် — သို့သော် လိုက်ကာများကို ချထား၏။ ဘယ်ဘက်သို့ ကြည့်လျှင် စင်္ကြံလမ်း ရှည်ထွက်သွားရာ အရပ်ဖြစ်ပြီး၊ အခန်းနံပါတ် ၇ ၏ တံခါးကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ညာဘက်သို့ ကြည့်လျှင် လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဖြစ်ပြီး၊ အဆိုပါ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီးကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းက ဤနေရာတွင် ရပ်လျက် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ခဲ့ပါက —

သူ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ရှန်ရဲ့က တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ တံခါးခုံ၏ အတွင်းဘက်တွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်လေသည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် မြင်ကွင်းက ပိုမို ကျယ်ဝန်းသွား၏။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နံရံ၊ နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ရှည်ထွက်သွားသော စင်္ကြံလမ်း၊ မျက်နှာကြက်နှင့် ကြမ်းပြင် စသည့် စင်္ကြံလမ်း၏ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

သွေးကွက်များက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အားချင်၏ ပစ္စည်းများလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေသေးသည်။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့် အတွက်ကြောင့် လဲကျသေဆုံးသွားခြင်း ဆိုပါက၊ အဆိုပါ အရာသည် ဤမြင်ကွင်း နယ်ပယ် အတွင်း၌ သေချာပေါက် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ အကြည့်များကို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နေရာအချို့ပေါ်၌ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ သစ်သားတံခါး၊ အခန်းနံပါတ် ၇ ၏ တံခါးဝ၊ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်နှင့် မျက်နှာကြက် တို့ပင်။

သစ်သားတံခါး — ပိတ်ထားလျက်သား။

အခန်းနံပါတ် ၇ ၏ တံခါးဝ — ဟာလာဟင်းလင်း။

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက် — ဟာလာဟင်းလင်း။

မျက်နှာကြက် — ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

ဒါဆို ဦးလေးလင်းက ဘာကို မြင်လိုက်ရသနည်း။

ရှန်ရဲ့ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဦးလေးလင်း၏ ရုပ်အလောင်းကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။

လည်ပင်းရှိ သွေးခြည်ဥ ဒဏ်ရာများ — လည်ပင်းညှစ်ခံရသော လက္ခဏာမျိုး မဟုတ်ဘဲ လိမ်ချိုးခံထားရသော ဒဏ်ရာမျိုး ဖြစ်၏။

မှုခင်းဆေးပညာ အရ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးမှာ လည်ပင်းကို ကြီးမားလှသော အားတစ်ရပ်ဖြင့် လိမ်ချိုးလိုက်ချိန်မျိုးတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ကြီးမားသော ခွန်အား လိုအပ်လေသည်။ သို့သော် ဦးလေးလင်း သေဆုံးသွားချိန်တွင် မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး၊ ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ထားသော လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိချေ။

သူက ဦးလေးလင်း၏ ညာဘက်လက်ကို ဖြဲဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

လက်သည်းများ အောက်တွင် အရေပြားစများနှင့် သွေးများ ရှိနေ၏။ သူ ကိုင်းညွတ်၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ — ထူးခြားသော အနံ့မျိုး မရှိဘဲ သာမန် လူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ရှူးစများသာ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သူ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြဲဖွင့်ကြည့်ပြန်သည်။

ဘယ်ဘက်လက်မှာ လက်သီးဆုပ်ထားပြီး အလွန် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အားစိုက်၍ ထိုလက်ကို ဖြဲဖွင့်လိုက်၏။

လက်ဖဝါးထဲတွင် အဝတ်စ သေးသေးလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

အနီရောင်။

ရှန်ရဲ့က အဆိုပါ အဝတ်စလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ် တင်လျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အနီရောင်။

ချီပေါင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏ အဝတ်အစားနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော အနီရောင်။

သူ အဝတ်စလေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးခုံ အပြင်ဘက်မှ တွေ့ရှိခဲ့ရသော အပြာရောင် အဝတ်အမျှင်နှင့် ဤအနီရောင် အဝတ်စလေးကို ဘေးချင်းယှဉ်၍ ချထားလိုက်လေသည်။

အပြာရောင် — ဦးလေးလင်း၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်သမား ဝတ်စုံ။

အနီရောင် — အဆိုပါ အရာ၏ အဝတ်အစား။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းသည် မသေဆုံးမီက အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရာအား လှမ်းဆွဲခဲ့ပါက သူ၏ လက်ပေါ်တွင် အနီရောင် အဝတ်စ ရှိနေသင့်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ထဲတွင် အနီရောင် အဝတ်စ သေးသေးလေး တစ်ခုသာ ရှိနေပြီး၊ အပြာရောင် အဝတ်အမျှင်ကိုမူ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်နည်း။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို စိတ်ထဲ၌ ပြန်လည် ပုံဖော်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဦးလေးလင်း ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးခုံ၏ အတွင်းဘက်တွင် ရပ်လျက် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် — ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိလေသည်။

ပထမ ဖြစ်နိုင်ခြေ: သူသည် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာအား မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှမ်းဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ အနီရောင် အဝတ်စ တစ်ပိုင်းကို ဆွဲဆုတ်မိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံမှာ တံခါးဘောင်နှင့် ငြိသွားသဖြင့် အပြာရောင် အဝတ်အမျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရပြီး အထဲသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသည် — သို့သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒရွတ်တိုက် ဆွဲငင်ထားသော လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေ: သူသည် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာအား မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာတွင် ရုပ်လုံးရုပ်ပေါက် မရှိသော်လည်း၊ သူက လှမ်းဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အနီရောင် အဝတ်စကို ဆွဲဆုတ်မိသွားခဲ့သည် — ထိုအဝတ်စမှာ တံခါးဝတွင် အသင့် ရှိနေခဲ့ခြင်းလော။ သို့တည်းမဟုတ် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းလော။

ဘယ်အချက်က ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသနည်း။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။

သူ ချန်မင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ "မနေ့ညက မင်း အသံတွေ ကြားခဲ့သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က ခေါင်းခါယမ်းပြလျက် "မကြားပါဘူး... အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာပါ" ဟု ဖြေလေသည်။

"ဦးလေးလင်း မနိုးလာခင်တုန်းကရော၊ အပြင်ဘက်ကနေ လှုပ်ရှားတဲ့ အသံတွေ ကြားရသေးလား။"

"မကြားပါဘူး။ ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ခဲ့လို့၊ အပြင်ဘက်မှာက တစ်ချိန်လုံး အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာပါ။"

ရှန်ရဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၈ ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အခန်းနံပါတ် ၇ ၏ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်၏။

လျိုယွီဝေ က တံခါးဖွင့်ပေးလာပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မနေ့ညက မင်း တစ်ခုခုများ ကြားခဲ့သေးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

လျိုယွီဝေ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြကာ "မ... မကြားပါဘူး" ဟု ဖြေလေသည်။

"သေချာလို့လား။"

"သေချာပါတယ်။ ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ချိန်လုံး လှဲနေခဲ့တာ၊ အပြင်ဘက်မှာ အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် မနေ့ညက သူက ခြေသံများနှင့် တံခါးခေါက်သံများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားခဲ့ရသည်လေ။

သူတို့တွေ လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ တကယ်ပဲ မကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဆိုပါ အရာက သီးခြား သတ်မှတ်ထားသော လူများကိုသာ ၎င်း၏ အသံများ ကြားနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ရှန်ရဲ့သည် အခန်းနံပါတ် ၈ ၏ တံခါးဝသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး တံခါးခုံပေါ်ရှိ အပြာရောင် အဝတ်အမျှင်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွား၏။

အမျှင်၏ တည်နေရာ — ၎င်းမှာ တံခါးခုံ၏ အလယ်ဗဟို၌ ရှိမနေဘဲ တံခါးပတ္တာနှင့် နီးစပ်သော ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဦးလေးလင်းသည် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဆိုပါက၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေ့သို့ ယိမ်းကျသွားမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံ တံခါးဘောင်နှင့် ငြိသွားမည့် နေရာမှာ ခါး သို့မဟုတ် ကျောဘက်တွင် ဖြစ်သင့်လေသည်။ ထိုသို့ဆိုပါက၊ အဝတ်အမျှင်မှာ တံခါးခုံ အပြင်ဘက်၏ အလယ်နားတစ်ဝိုက်တွင်သာ ကျရောက်နေသင့်ပြီး တံခါးပတ္တာ အနီးတွင် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခု အမျှင်မှာ တံခါးပတ္တာ အနီး၌ ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဆိုပါ အချိန်၌ ဦးလေးလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပြင်သို့ တည့်တည့် မျက်နှာမူနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စောင်း အနေအထား ဖြစ်နေခဲ့သည် ဆိုသည့် သဘောလော။

ရှန်ရဲ့သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ ဦးလေးလင်း၏ ရုပ်အလောင်း ဘေးတွင် ရပ်လျက် တံခါးကို မျက်နှာမူလိုက်ပြီးနောက်၊ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည့် အနေအထားကို တုပကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်လေသည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူ၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ တံခါးဘောင်နှင့် ငြိသွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ အဝတ်အမျှင်မှာ တံခါးပတ္တာ အနီးရှိ တံခါးခုံ အပြင်ဘက်တွင် ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့် ကိုက်ညီနေပေသည်။

ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဦးလေးလင်းက ဘယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့တာလဲ။

ဘယ်ဘက်သို့ ကိုယ်ကို စောင်းလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သော နေရာမှာ — လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ရဲ့က လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ရှိ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ပိတ်ထားလျက်သား။

သို့သော် မနေ့ညက အဆိုပါ အချိန်၌ ထိုတံခါးကြီးသာ ပွင့်နေခဲ့မည် ဆိုလျှင်ကော။

တကယ်လို့ ဦးလေးလင်းသာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အဆိုပါ သစ်သားတံခါးကြီး ပွင့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထိုဘက်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည် ဆိုပါက။

သူ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ရှန်ရဲ့က လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဆိုပါ သစ်သားတံခါးကြီး အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

တံခါးက ပိတ်ထား၏။ သူ လက်လှမ်း၍ တွန်းကြည့်လိုက်လေသည်။

တံခါးက တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ချေ။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တံခါးကြားရှိ အဟဟလေးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးကြားထဲတွင် အရာဝတ္ထု သေးသေးလေး တစ်ခု ရှိနေ၏။

သူ လက်နှိုက်၍ ၎င်းကို ညှပ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ အဝတ်စ သေးသေးလေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်။

ဦးလေးလင်း၏ အလုပ်သမား ဝတ်စုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီသော အပြာရောင်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုအဝတ်စလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

ဦးလေးလင်း၏ အပြာရောင် အဝတ်အမျှင်မှာ တံခါးခုံ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည် — တံခါးဘောင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး ကွာကျသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ဦးလေးလင်း၏ အပြာရောင် အဝတ်စလေးမှာ ဤတံခါးကြား အဟဟလေး ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည် — တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ငြိတွယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်လို့ ဦးလေးလင်းသာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့မည် ဆိုလျှင်၊ သူ၏ လက်ကို တံခါးကြား အဟဟလေး ထဲသို့ နှိုက်သွင်းခဲ့မည် ဆိုလျှင် — တံခါးကြားလေးက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ငြိတွယ်သွားစေပြီး၊ ဤအဝတ်စလေး ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော်၊ မနေ့ညက ဦးလေးလင်း တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် ဤသစ်သားတံခါးကြီး အနီးသို့ သူ လျှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဤတံခါးကြီးကို ထိတွေ့ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူ သေဆုံးသွားခဲ့၏။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အဆိုပါ သစ်သားတံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဘာများ ရှိနေသနည်း။

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်၏ နံရံပေါ်ရှိ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများကို သူ အမှတ်ရသွား၏။

"အောက်ကို မဆင်းနဲ့"၊ "နောက်ပြန်လှည့်"၊ "မင်း အနောက်မှာ သူမ ရှိနေတယ်"၊ "သူ့ကို ယုံကြည်ပါ"...

ပြီးတော့ ထွင်း၍ မပြီးဆုံးသေးသော အစက်သုံးစက်။

အကယ်၍ စာထွင်းနေသော သူသည် တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာချိန်တွင် အနှောင့်အယှက် ပေးခံလိုက်ရခြင်း ဆိုပါက —

သူတို့ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ အခန်းနံပါတ် ၈ ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ ဦးလေးလင်း၏ ရုပ်အလောင်း ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ညာဘက်လက်က အနီရောင် အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်ကတော့—

သူ ဦးလေးလင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

လက်ညိုးနှင့် လက်ခလယ်၏ ထိပ်ဖျားများတွင် သေးငယ်သော ခြစ်ရာလေးများ ရှိနေ၏။

တစ်စုံတစ်ခု၏ ရှရာများနှင့် တူနေသည်။

စက္ကူများလား။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများကို သတိရသွားသည်။

နံရံပေါ်တွင် စာသားများကို ထွင်းရန် ဓားတစ်လက် လိုအပ်လေသည်။ သို့သော် ဦးလေးလင်းထံတွင် မည်သည့် ဓားမျှ မရှိဘဲ ခြစ်ရာများသာ ရှိနေ၏။

……….