အခန်း ၅

အခန်း (၅) - အခြားသော ငါ

ဦးလေးလင်းက သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် နံရံပေါ်တွင် စာသားများကို ထွင်းခဲ့ခြင်းလော။

ရှန်ရဲ့က ဦးလေးလင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြဲဖွင့်ကာ လက်သည်းကြားများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

လက်သည်းကြားများတွင် အဖြူရောင် အမှုန့်လေးများ ရှိနေသည်။ နံရံမှ ကွာကျလာသော ထုံးမှုန့်များပင်။

ဦးလေးလင်းသည် နံရံပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို အမှန်တကယ် ထွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ။

မနေ့ညကလား။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၈ ထဲမှ အမြန် ထွက်လာကာ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်၏။

သစ်သားတံခါးကြီးကို သူ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

လှေကားများက အသင့် ရှိနေဆဲပင်။

သူ အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွား၏။

လှေကားထစ် တစ်ထစ်ချင်းစီကို ဖြတ်ကျော်ဆင်းသွားရင်း အဆိုပါ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများကို သူ ပြန်လည် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အောက်ကို မဆင်းနဲ့" — ရှိနေတုန်းပဲ။

"နောက်ပြန်လှည့်" — ရှိနေတုန်းပဲ။

"မင်း အနောက်မှာ သူမ ရှိနေတယ်" — ရှိနေတုန်းပဲ။

"သူ့ကို ယုံကြည်ပါ" — ရှိနေတုန်းပဲ။

အဆိုပါ အစက်သုံးစက် — ရှိနေတုန်းပဲ။

ရှန်ရဲ့က အဆိုပါ အစက်သုံးစက် အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

အစက်သုံးစက်၏ အနက်များမှာ မညီညာပေ။

ယခင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်၊ ယခင်က သူ သတိမထားမိခဲ့သော အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည် —

တတိယမြောက် အစက်ဖြစ်သော အလွန် ပါးလွှာစွာ ထွင်းထားသည့် ခြစ်ရာလေးမှာ အမှန်တကယ်တော့ "အစက်" တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တရုတ်စာလုံး တစ်လုံး၏ အစပြု မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

"သစ်ပင်" သို့မဟုတ် "သစ်သား" (Tree/Wood - 木) ဟူသော စာလုံး၏ အစပြု မျဉ်းကြောင်းလေး ဖြစ်သည်။

"သစ်သား ဟုတ်လား"

ဘာသစ်သားလဲ။

လင်း ဘာလဲ။

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

လင်းကျန့်ကော်။

ဦးလေးလင်းက "လင်း" ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းလော။

"လင်း" ဟူသော စာလုံးသည် "သစ်သား" စာလုံး နှစ်လုံး ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အစပြု မျဉ်းကြောင်းများမှာ အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက်၊ ဘယ်ယိမ်း နှင့် ညာယိမ်း မျဉ်းကြောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုပါးလွှာသော ခြစ်ရာလေးမှာ အလျားလိုက် မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ခု ဖြစ်နေသည် — အလျားလိုက် အစပြု မျဉ်းကြောင်းလေးပင်။

ဒါဆိုရင် ဦးလေးလင်းက "လင်း" ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ထွင်းဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလား။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် အနှောင့်အယှက် ပေးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာရဲ့ အနှောင့်အယှက် ပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလဲ။

ရှနါရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လှေကားအောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေလေသည်။

ခြေသံ မဟုတ်ဘဲ ပို၍ တိုးညင်းသော အသံမျိုး — အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်မိသည့် အသံမျိုးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ထိုအသံက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

ထို့နောက် အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အနီရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု။

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူသည် အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး၊ အလင်းရောင် ရောက်ရှိရာ နေရာသို့ အရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

၎င်းက သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ထိုနေရာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ တစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည် — ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေသော အမူအရာမျိုး။

၎င်းက လက်မြှောက်၍ ရှန်ရဲ့၏ အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လှေကား အထက်ပိုင်း၊ သူ ဆင်းလာခဲ့သော နေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။

ချန်မင်။

သူက အဲ့ဒီနေရာတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ တစ်ခု ရှိနေ၏ — ပြုံးနေသလိုလို၊ ငိုနေသလိုလို အမူအရာမျိုး။

ရှန်ရဲ့က နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

ချန်မင် တစ်ယောက်တည်းသာ လှေကားအထက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်ကျန်ရစ်တော့၏။

ရှန်ရဲ့က ချန်မင် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ အောက်ဆင်းလာတာလဲ။"

ချန်မင်က ဩရှရှ အသံဖြင့် "ခင်ဗျား အောက်ဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တွေ့လိုက်လို့..." ဟု အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြေလေသည်။

"ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျား နောက်ကနေ လိုက်ဆင်းလာတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ကွဲလွဲနေလေသည်။

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကို မင်း တွေ့လိုက်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ချန်မင် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး "ဘာ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူလဲ" ဟု ပြန်မေး၏။

"ခုနလေးတင် လှေကားအောက်မှာ ရပ်နေတာလေ။"

ချန်မင်က ခေါင်းခါယမ်းပြလျက် "ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ပါဘူး" ဟု ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် သူ လှည့်၍ လှေကားအောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ချန်မင်က အနောက်မှနေ၍ "ခင်ဗျား ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ဟု လှမ်းအော်မေးသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူ လှေကားထစ် ၃၅ ထစ်မြောက် သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

လှေကားမှာ ပြတ်တောက်နေခြင်း မရှိပေ။

သူ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားသည်။

၄၀ ထစ်မြောက်။

လှေကားအဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အထက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည် — အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး။

သူ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် စင်္ကြံလမ်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

အထက်က စင်္ကြံလမ်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် — တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ စီတန်းနေသော တံခါးချပ်များ၊ မျက်နှာကြက်ထက်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော မီးချောင်းများ၊ ပြီးတော့ မှိုစော်နှင့် ပိုးသတ်ဆေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော လေထု။

သို့သော် ဤစင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရုပ်အလောင်းများ မရှိချေ။

သွေးကွက်များ မရှိပေ။

စည်းမျဉ်းများ ရေးသားထားသော စာရွက်လည်း မရှိပေ။

အရာဝတ္ထု တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

စားပွဲ တစ်လုံး။

ထိုစားပွဲပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် တင်ထား၏။

ရှန်ရဲ့က လျှောက်သွားပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးမှာ အနက်ရောင် သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

【အကယ်၍ သင် ဤမှတ်စုစာအုပ်ကို မြင်တွေ့ရပြီ ဆိုပါက၊ သင်သည် ပထမဆုံး ညကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဆိုလိုပါသည်။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သို့သော် သတိပေးချင်သည်မှာ: တကယ့် ကစားပွဲ အစစ်အမှန်က ယခုမှ စတင်မည် ဖြစ်သည်။】

၎င်း၏ အောက်တွင် သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေသော လက်ရေးစာကြောင်းများစွာ ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာချင်းစီကို လှန်လှောဖတ်ရှုလိုက်၏။

ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဒိုင်ယာရီ တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။ ရက်စွဲများအရ ဤသူသည် ဤနေရာတွင် အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ဟန်တူသည်။

ပထမ ရက်အနည်းငယ်က မှတ်တမ်းများမှာ စည်းမျဉ်းများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းနှင့် အဖော်များ သေဆုံးသွားခြင်း အကြောင်းများ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ဆင်တူနေ၏။ သို့သော် ပဉ္စမမြောက် နေ့မှ စတင်၍ မှတ်တမ်းများ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

【၅ရက်မြောက်နေ့။ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ။ စည်းမျဉ်းတွေက ပြောင်းလဲတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ် ပြောင်းလဲသွားတာက စည်းမျဉ်းတွေ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူး၊ စည်းမျဉ်းတွေ အပေါ် ငါတို့ရဲ့ နားလည် သိမြင်နိုင်စွမ်း တွေပဲ ပြောင်းလဲသွားတာ။ တူညီတဲ့ စည်းမျဉ်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ လူမတူရင် မြင်ရတဲ့ အကြောင်းအရာက ကွဲလွဲနေတယ်။】

【၅‌ရက်မြောက်နေ့ ည။ ငါ့ရဲ့ သီအိုရီကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။ စာရွက်တစ်ရွက်တည်း အရှေ့မှာ တခြားလူ တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ငါ ရပ်နေခဲ့တယ်။ သူက စည်းမျဉ်း ၃ ချက်ကို မြင်ရပြီး၊ ငါကတော့ ၇ ချက်ကို မြင်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ပြောင်းလဲသွားတာက စည်းမျဉ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်က အသစ်ပြန်ရေး ခံနေရတာ။】

【၆ရက်မြောက်နေ့။ အဲ့ဒီ အရာကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ။ အဲ့ဒါက လှေကားအောက်က အခန်းထဲမှာ နေတယ်။ အဲ့ဒါက လူတွေကို တိုက်ရိုက် မသတ်နိုင်ဘူး၊ စည်းမျဉ်းတွေကနေ တစ်ဆင့်ပဲ သတ်နိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကသာ စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်မိရင်၊ အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားရမ်း အသုံးပြုနိုင်တယ်။】

【၆ရက်မြောက်နေ့ ည။ အဲ့ဒါက ငါ့ကို တွေ့သွားပြီ။ ငါ့ကို အသစ်ပြန်ရေးချင်နေတာ။ ဒီအခန်းထဲကို ငါ ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ ဒီအခန်းက လုံခြုံတယ်၊ အဲ့ဒါက အထဲဝင်လာလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အပြင်ကို ထွက်လို့ မရတော့ဘူး။】

【၇ရက်မြောက်နေ့။ ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲ ဆိုတာကို ငါ မသိတော့ဘူး။ ဒီမှာ အချိန်ဆိုတာ မရှိဘူး။ စိတ်မလွတ်သွားအောင် ဒီဒိုင်ယာရီ ရေးဖို့ပဲ ငါ အားကိုးနိုင်တော့တယ်။ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ လူအတွက် ငါသိသမျှ အရာအားလုံးကို ရေးချန်ထားခဲ့ချင်တယ်။ သေချာ နားထောင်ပါ:】

၎င်းနောက်မှ ရေးသားထားသော လက်ရေးများမှာ အလွန် ဖိနှိပ်ရေးသားထားသဖြင့် ထွင်းထားသည့်အလား ပြောင်းလဲသွားလေသည် —

【စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံးက အစစ်အမှန် တွေချည်းပဲ၊ ပြီးတော့ အားလုံးက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ။ အစစ်အမှန် ဆိုတဲ့ ဖက်က အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတွေ အတွက်၊ အလိမ်အညာ ဆိုတဲ့ ဖက်က သေသွားတဲ့ သူတွေ အတွက်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက စည်းမျဉ်း နှစ်ခုကို မြင်နေရတယ် ဆိုရင် မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ မြင်ရတော့တယ် ဆိုရင် မင်း သေသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။】

【အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာက သရဲ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ အဲ့ဒါက အသစ်ပြန်ရေး ခံထားရပေမယ့် လုံးဝ သေဆုံးသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက ငါတို့ကို ကူညီနေသလို၊ ဒုက္ခလည်း ပေးနေတယ်။ အဲ့ဒါကိုယ်တိုင်က သူ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိရှာဘူး။】

【အရေးအကြီးဆုံး အချက်: ဒီနေရာမှာ ဟာကွက်တစ်ခု ရှိတယ်။ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင် လှေကားတစ်ခု တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကနေ အောက်ဆင်းသွားလိုက်ရင် နောက်ထပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရွေးချယ်မှု တစ်ခုတော့ လုပ်ရမယ် — အဲ့ဒီ နောက်ထပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ပစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံမလား။ တတိယမြောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ဆိုတာ မရှိဘူး။】

ရှန်ရဲ့က နောက်ဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး စာကြောင်းလေး —

【ငါ့နာမည်က ရှင်မော့။ တကယ်လို့ မင်းကသာ ငါစောင့်နေတဲ့ လူဆိုရင် မှတ်ထားပါ: ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံပါနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပါအဝင်ပေါ့။】

ရှန်ရဲ့ ထိုနာမည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ရှန်မော့။

မျိုးရိုးနာမည် ရှန်။

သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်နှင့် အတူတူပင်။

သူ အောက်သို့ ဆက်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာ၏ ကျောဘက်တွင် နောင်မှ ထပ်ဖြည့်ရေးထားသည့်အလား သေးငယ်သော စာကြောင်းလေး တစ်ကြောင်း ရှိနေသေး၏။

【အကယ်၍ မင်း ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို မြင်တွေ့ရပြီ ဆိုရင်၊ ငါ သေသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ငါ့ကို သတ်သွားတဲ့ သူက ငါ့နာမည်ကို ယူပြီး ဆက်လက် အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လာမယ် ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ သူ ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်။】

မှတ်စုစာအုပ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရှင်မော့၊ အခြားသော ငါ၊ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်။

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်၏ နံရံပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထွင်းထားခဲ့သော "လင်း" ဆိုသည့် စာလုံးကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

ဒါက ဦးလေးလင်း သူ့ကို ပြောချင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာလား။

ဦးလေးလင်း လည်း ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို ဖတ်ခဲ့ရတာလား။

ဦးလေးလင်းက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့ကို အသိပေးချင်လို့ "လင်း" လို့ ထွင်းဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလား၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်လောက် အရောက်မှာ—

အနှောင့်အယှက် ပေးခံလိုက်ရတယ်။

ဘယ်သူ အနှောင့်အယှက် ပေးတာကို ခံလိုက်ရတာလဲ။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းမော့၍ တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မင်က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

"ခင်ဗျား ဘာတွေ မြင်လိုက်ရလို့လဲ" ဟု ချန်မင်က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ချန်မင်က အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာပြီး၊ စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားကာ စားပွဲကို ခြားလျက် ရှန်ရဲ့၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ပါ" ဟု သူက ဆို၏။ "ကျွန်တော့် နာမည်က ရှင်မော့ ပါ။"

…..