အခန်း ၆

အခန်း (၆) - ငါ့နာမည်က ရှင်မော့

ရှန်ရဲ့က သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အဆိုပါ မျက်ဝန်းများမှာ မသေဆုံးမီက ဦးလေးလင်း၏ မျက်ဝန်းများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏ — ကျယ်ပြန့်နေသော သူငယ်အိမ်များ နှင့် မျက်ကြည်လွှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော အလွန် ပါးလွှာသည့် အမြှေးပါးလေး။

"မင်းက ချန်မင် မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချန်မင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာ၏ အပြုံး၊ မသေဆုံးမီက လျိုယွီဝေ၏ အပြုံးတို့နှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

"ငါက ချန်မင် ပါ" ဟု ၎င်းက ဆို၏။ "ငါက ရှင်မော့ လည်း ဟုတ်တယ်၊ လင်းကျန့်ကော် လည်း ဟုတ်တယ်၊ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာ သေသွားတဲ့ သူတွေ အားလုံးက ငါချည်းပဲ။"

၎င်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ရှန်ရဲ့နှင့် နီးကပ်စွာ ထားလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ချန်မင် — သို့မဟုတ် အဆိုပါ အရာက — ပြုံးလျက်ပင် ဆက်ပြောလေသည်။

"မင်းလည်း ငါ ဖြစ်လာတော့မယ် လို့ ဆိုလိုတာပဲ။"

"အထပ်တိုင်းမှာ 'ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်။ ပထမဆုံး ညကို ရှင်သန် ဖြတ်သန်းနိုင်တာနဲ့ 'ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက် လှေကားအောက်မှာ သေသွားလိမ့်မယ်။ ဒုတိယမြောက် ညကို ဖြတ်သန်းနိုင်တာနဲ့ နောက်ထပ် 'ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက် အဲ့ဒီမှာ သေသွားလိမ့်မယ်။ သတ္တမမြောက် ညအထိ မင်း အသက်ရှင်နေနိုင်ပြီ ဆိုရင်တော့၊ မူလပထမ 'ရှန်ရဲ့' အစစ်နဲ့ သွားတွေ့လိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်။"

"အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ သူက 'ငါ' အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒီအခါကျရင် နောက်ထပ် 'ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက်ကို ဆက်ပြီး စောင့်နေရုံပဲ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ၎င်းက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ။"

ထိုအရာသည် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

"သူမက လှေကားအောက်ကို ပထမဆုံး ဆင်းလာခဲ့တဲ့ သူလေ" ဟု ၎င်းက ဖြေ၏။ "ဒါပေမဲ့ သူမက နောက်ထပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသတ်ခဲ့ဘူး။ သူမက... တခြား လမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။"

"ဘာလမ်းလဲ။"

"သူမကိုယ်သူမ အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်တာလေ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမလည်း အသက်ရှင်လျက်နဲ့ အပြင်မရောက်သွားပါဘူး။ အခုလက်ရှိ အခြေအနေလိုမျိုးပဲ။ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူလည်း မဟုတ်၊ သရဲလည်း မဟုတ်နဲ့။ အလယ်အလတ် အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီး ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့တာ။"

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်မှ အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာက သူ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်က ၎င်း၏ အကြည့်ကို ရှန်ရဲ့ ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။

ကြောက်ရွံ့မှု။

၎င်းက လှေကားအောက်ရှိ အရာကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူလည်း နောက်ထပ် "၎င်း" တစ်ကောင် ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒါတွေ ပြောပြနေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ထိုအရာက ခေါင်းလေး စောင်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အပြုံးများက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွား၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာခင် မင်းလည်း အဲ့ဒါကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာမို့လို့လေ။ အမှန်တရားကို သိသွားရင် မင်း ပိုပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်။ နာကျင်နေတဲ့ လူတွေက ရွေးချယ်မှု လုပ်တဲ့အခါ အမှားလုပ်မိဖို့ ပိုလွယ်တယ် မဟုတ်လား။"

၎င်းက တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လှေကားတွေက ပြန်ပွင့်နေပြီ။ အောက်ကို ဆင်းသွားလိုက်ပါ။ နောက်ထပ် မင်းက မင်းကို စောင့်နေတယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် ၎င်းညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တံခါးအပြင်ဘက်၊ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး ရှိနေသည်။

တံခါးကြီးမှာ ပွင့်နေလေပြီ။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မှတ်စုစာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းမော့၍ ထိုအရာကို ကြည့်လိုက်၏။

"နောက်ဆုံး မေးခွန်း တစ်ခု။"

"မေးလေ။"

"ဦးလေးလင်း ကို မင်း သတ်ခဲ့တာလား။"

ထိုအရာ၏ အပြုံးက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ဖြေလေသည်: "ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားတာပါ။ သူက မင်းကို အမှန်တရား ပြောပြချင်လွန်းအား ကြီးသွားတာကိုး။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်၏။

"သူ ဘာမြင်လိုက်လို့လဲ။"

ထိုအရာသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြေလေသည်။

"သူ ငါ့ကို မြင်သွားတာ။"

"ဘယ်မှာလဲ။"

"အဲ့ဒီ သစ်သားတံခါး အနောက်မှာလေ။ တံခါးကို သူ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ ငါ့ကို မြင်လိုက်တယ်။ နောက်ထပ် လင်းကျန့်ကော် တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

"ပြီးတော့ကော။"

"ပြီးတော့ သူ ပြန်လာပြီး မင်းတို့ကို ပြောပြချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းနံပါတ် ၈ ရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ စည်းမျဉ်းတွေက သူ့ကို တွေ့သွားတယ်။ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတာ စည်းမျဉ်းပဲလေ။"

"ဒါဆို မင်း သူ့ကို သတ်လိုက်တာပေါ့။"

"ငါ မဟုတ်ဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေလေ။ ငါက ဒီအတိုင်း... သူသေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံ သက်သက်ပါ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဆိုပါ အရာသည် လှည့်၍ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် ၎င်းက ရပ်တန့်ကာ ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်၏။

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ... သူမလည်း အရင်တုန်းက မင်းလိုပဲ အဲ့ဒီ မေးခွန်းကို မေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် သူမက တခြားလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာ အခု ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

"နေ့တိုင်း သူမ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သူမ မေ့သွားတယ်။ နေ့တိုင်း သူမသေဆုံးခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ နေ့တိုင်း စင်္ကြံလမ်းတွေထဲ လျှောက်သွားပြီး လူသစ်တိုင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို မသိရှာဘူးလေ။"

"သူမ လူတွေကို ကူညီနေတာလား၊ ဒုက္ခပေးနေတာလား ဘာလုပ်နေတာလို့ မင်း ထင်လဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ထိုအရာက ပြုံးပြပြီး တံခါးအပြင်ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်လျက် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အဆိုပါ သစ်သားတံခါးကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

လှေကားများက ရှိနေဆဲပင်။

သူ အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

လှေကားထစ် တစ်ထစ်ချင်းစီကို ဖြတ်ကျော်ဆင်းသွားရင်း အဆိုပါ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများကို သူ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည် — 'အောက်ကို မဆင်းနဲ့'၊ 'နောက်ပြန်လှည့်'၊ 'မင်း အနောက်မှာ သူမ ရှိနေတယ်'၊ 'သူ့ကို ယုံကြည်ပါ'... ပြီးတော့ ထွင်း၍ မပြီးဆုံးသေးသော 'လင်း' ဆိုသည့် စာလုံး။

၃၅ ထစ်မြောက်တွင် လှေကားများ ပြတ်တောက်မနေခဲ့ချေ။

သူ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့၏။

၄၀ ထစ်မြောက်တွင် နံရံပေါ်၌ စာသားအသစ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အမှောင်ထုထဲတွင် လူတစ်ယောက် အပေါ်သို့ တက်လာနေသည်။

တစ်ထစ်ချင်းစီ၊ အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်တက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုသူသည် အလင်းရောင် ရောက်ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုမျက်နှာ —

သူနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

နောက်ထပ် ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် လှေကားဆယ်ထစ်ခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထို "ရှန်ရဲ့" က စကားစပြောလာသည်။

အသံကလည်း သူနှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

အခြားသော သူက ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးတွင် အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆို၍ မရနိုင်သော အရာများ ပါဝင်နေ၏။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ စိတ်သက်သာရာ ရမှုနှင့် သနားကရုဏာ သက်မှု အနည်းငယ်။

"မင်းကို ငါ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု သူက ဆို၏။ "ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရပြီ လို့ ပြောရမလား။"

သူက လှေကားတစ်ထစ် အပေါ်သို့ တက်လာသည်။

"ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ရှန်ရဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အခြားသော သူက နောက်ထပ် လှေကားတစ်ထစ် ထပ်တက်လာသည်။

"ဒါဆို ငါ့ကို မင်း သတ်လိုက်ရင် မင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာကော သိလား။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

အခြားသော သူက သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်လေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် မှန်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြ၏။

"မင်း ငါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု အခြားသော သူက ဆိုလေသည်။ "မင်း ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် မင်းကို စောင့်နေရလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အခု စကားတွေကိုပဲ ထပ်ပြောပြရမယ်။ ပြီးရင် သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမယ်။ ပြီးရင် သံသရာ ပြန်လည်နေမယ်။ ထာဝရပေါ့။"

"ဒါဆို မင်းကို ငါ မသတ်ရင်ကော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အခြားသော သူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

"ငါ့ကို မသတ်ဘူး ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး။ မင်းလည်း ငါ့ကို မသတ်နဲ့။ ငါတို့ အတူတူ အပေါ်တက်ကြမယ်။"

အခြားသော သူ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်ပြောလာ၏။ အသံက အလွန် တိုးညင်းသွားသည်။

"ငါ အဲ့ဒီလို မကြိုးစားခဲ့ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

သူ လက်မြှောက်၍ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော သိုင်းကြိုးရာ တစ်ခု ရှိနေ၏။

"အရင်တုန်းက 'ငါ' က ငါ့ကို မသတ်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ အတူတူ အပေါ်တက်ချင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လှေကားထိပ်ကို ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ငါက အစကနေ ပြန်လည် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရပြီး ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ အာ့လိုနဲ့ နောက်ထပ် 'ငါ' တစ်ယောက်ကို ဆက်စောင့်နေခဲ့ရတာပဲ။"

သူက လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လာ၏။

"ဒီကစားပွဲမှာ ဟာကွက် မရှိဘူး။ ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာလည်း မရှိဘူး။ သတ်မလား၊ အသတ်ခံမလား၊ ဒါပဲ ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အခြားသော သူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကွဲပြားတယ်။"

"ငါက ဘာကွဲပြားလို့လဲ။"

"မင်း ပထမဆုံး ညကို ရှင်သန် ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပေမယ့် မင်းဆီမှာ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသား ရှိနေသေးတယ်လေ" ဟု အခြားသော သူက ရှန်ရဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ဆိုလေသည်။ "သူမ မင်းကို ဖမ်းဆွဲခဲ့တယ်။ သူမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာက မင်းကို တစ်ကြိမ် ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

"ဘာကို ကူညီပေးမှာလဲ။"

အခြားသော သူက ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းကို အကြောင်းအရာ တစ်ခု ပြောပြနိုင်ဖို့ ကူညီပေးတာ။"

ရှန်ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အခြားသော သူက ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒီကစားပွဲက၊ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် 'အစစ်အမှန်' တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတာ။"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

"ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ပဲ အစစ်။ ကျန်တဲ့ တစ်ယောက်က စည်းမျဉ်းတွေက ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ပွားပဲ။ ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက အတုလဲ ဆိုတာကို မင်း ခွဲခြားနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် အစစ်က အသက်ရှင်လျက် အပြင်ထွက်ခွင့် ရပြီး အတုက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

"ဒါဆို မင်းက အစစ်လား၊ အတုလား။"

အခြားသော သူက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။"

သူ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်၏။

"မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။"

ရှန်ရဲ့သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေတော့သည်။

အကယ်၍ ဤသူပြောသော စကားများက အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ မည်သူက အစစ်၊ မည်သူက အတု ဆိုသည်ကို သူ ခွဲခြားရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤသူပြောသော စကားများက အလိမ်အညာသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ မည်သို့ပင် ဆုံးဖြတ်စေကာမူ သူသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ နောက်ဆုံး ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

"မင်း မြင်နေရတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက တခြားသူတွေ မြင်ရတဲ့ အရာတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေလား ဆိုတာကို မင်း ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒါဆို ဒီစည်းမျဉ်းတွေကကော။

"တကယ့် 'အစစ်အမှန်' တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်" ဤစည်းမျဉ်းက အစစ်လား၊ အတုလား။

အခြားသော သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကာ စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်လေသည်။

အခြားသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

………