အခန်း ၇

အခန်း (၇) - မင်းက ငါ မဟုတ်ဘူး။

ရှန်ရဲ့က သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါမဟုတ်ဘူး။"

အခြားသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာမျိုး ဖြစ်မလာသကဲ့သို့၊ ကြောက်ရွံ့သွားသည့် ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။ အဲ့ဒီအစား ရှုပ်ထွေးမှု၊ အံ့ဩမှု၊ သတိထားမှုနှင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက် တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ လက်မြှောက်၍ သူ၏ ညာဘက် ပခုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ ငါ့မှာ အမာရွတ် တစ်ခု ရှိတယ်။"

အခြားသော သူက သူ၏ ညာဘက် ပခုံးကို အလိုအလျောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဟာလာဟင်းလင်း။ အဝတ်အစားများမှာ ကောင်းမွန်နေပြီး မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်။ "အသက် ခုနစ်နှစ် အရွယ်တုန်းက ချော်လဲလို့ ငါးချက် ချုပ်ခဲ့ရတာ။ အမာရွတ်က မရှည်ပေမယ့် နက်တယ်၊ တစ်သက်လုံး ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အခြားသော သူ၏ အကြည့်များက လှုပ်ခတ်သွား၏။

"မင်း ဒီကို မဝင်လာခင်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးကြည့်သေးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။ "ပခုံးပေါ်မှာ အမာရွတ် ရှိမရှိ အတည်ပြုဖို့ မင်း စမ်းကြည့်ခဲ့သေးလား။"

အခြားသော သူ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်းသာ တကယ့် ငါ အစစ်ဖြစ်ခဲ့ရင် စစ်ဆေးကြည့်နေဖို့ မလိုဘူး။ မင်း အသက်ရှူနေမှန်း မင်း သိနေသလိုမျိုးပဲ၊ အမာရွတ် ရှိနေမှန်း မင်း အလိုလို သိနေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက 'စစ်ဆေး' ဖို့ ကြည့်လိုက်တာပဲ၊ 'စဉ်းစား' တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဆီမှာ အဲ့ဒီ အမာရွတ် ရှိမရှိ မင်း အတည်ပြုနေခဲ့တာ — ဒါက မင်းက ငါဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင်တောင် သေချာ မသိဘူး ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။"

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အခြားသော သူက ရယ်မောလိုက်၏။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ အလွန် တိုးညင်းပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာ ရမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေသည်။

"တော်တယ်" ဟု သူက ဆို၏။ "တွေ့တွေ့ချင်းမှာတင် မင်းက ငါက အစစ်မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ရိပ်မိတဲ့ ပထမဆုံး လူပဲ။"

သူ၏ မျက်နှာက စတင် ပြောင်းလဲလာလေသည်။

မျက်နှာ အသွင်အပြင်များက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် နေရာချထားကာ နောက်ဆုံးတွင် အခြား မျက်နှာတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု။

အသက် သုံးဆယ် ဝန်းကျင် အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး။ သာမန် ရုပ်ရည်၊ သာမန် မျက်နှာ အသွင်အပြင်များနှင့် လူအုပ်ထဲ ရောနှောသွားပါက ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်လောက်အောင် သာမန် ဆန်လွန်းလှသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ သာမန် မဟုတ်ချေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံထားရမှုနှင့် ရူးသွပ်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေ၏။

"ငါ့နာမည်က ကျိုးယွမ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာ။"

ရှန်ရဲ့ သတိမလျှော့သေးဘဲ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒီလို ငရဲခန်း နေရာမျိုးမှာ အချိန်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး။ သုံးနှစ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သုံးနှစ် ပြီးတော့ နောက်ထပ် သုံးနှစ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သုံးရက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် အချိန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။"

"မင်းက အဲ့ဒီ 'အခြားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်' လား။"

"မဟုတ်ဘူး။" ကျိုးယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "ငါက ဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ — ပိုမှန်အောင် ပြောရရင် တစ်ဝက်သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့။"

သူက သူ၏ လည်ပင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ထိုအခါမှသာ ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အလွန် ပါးလွှာသော အနီရောင် မျဉ်းကြောင်းလေးကို သတိပြုမိသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ခုနှင့် လည်ပင်းညှစ် ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အရာမှာ အလွန် တိမ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု၏ အမှတ်အသား တံဆိပ်ရိုက်နှိပ် ခံထားရသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

"အထပ်တိုင်းမှာ 'ကြေးမုံပြင် အရိပ်' တစ်ခုစီ ရှိတယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြလေသည်။ "မင်း ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ စည်းမျဉ်းတွေက မင်းရဲ့ ပုံစံတူ တစ်ခုကို ကူးယူပြီး နောက်တစ်ထပ်မှာ နေရာချထားပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ ကိုယ်ပွား က မင်းနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ မင်းရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေ၊ မင်းရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ တွေကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်ကတော့ သူက ဖန်တီးခံထားရတာ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန်တီးခံထားရမှန်းကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သိနေတာပဲ။"

"သူက အပြင်ကို ထွက်ချင်နေတာလား။"

"သူက အသက်ရှင်ချင်တာ" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆို၏။

"ကိုယ်ပွား ကလည်း ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် အပြင်ထွက်သွားချင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ခွင့်မပြုဘူး။ အထပ်တစ်ထပ် ကနေ တကယ့် 'အစစ်အမှန်' တစ်ယောက်ပဲ ထွက်သွားခွင့် ရှိတယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့က တစ်ယောက်တည်း ကျန်တဲ့အထိ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြရလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် ဤအချက်အလက်များကို ခေါင်းထဲ၌ နေရာချနိုင်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘာလဲ။ မင်းက ကိုယ်ပွားလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အစစ်အမှန်လည်း မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျိုးယွမ် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ငါက အစစ်အမှန်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အစစ်အမှန်ပေါ့။"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းပေါ်ရှိ အနီရောင် မျဉ်းကြောင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အထပ်မှာ ရှိတဲ့ ကိုယ်ပွားကို ငါ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို သတ်ဖို့ ငါ့လက်က မရက်စက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရလဒ်ကတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်ပွားက နောက်တစ်ထပ်မှာ ပိတ်မိနေပြီး၊ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်သစ်ကို ထာဝရ စောင့်မျှော်နေရတယ်။ ငါကတော့ ဒီအထပ်မှာ ပိတ်မိနေပြီး၊ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် လူသစ်တွေ ငါ့လမ်းစဉ်အတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ လျှောက်သွားတာကို ထာဝရ ထိုင်ကြည့်နေရတာပေါ့။"

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

"သူမက ငါ့မိန်းမပါ။"

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောလေသည်: "ငါတို့ အတူတူ ဝင်လာခဲ့ကြတာ။ သူမကလည်း အစစ်အမှန်၊ ငါကလည်း အစစ်အမှန်ပဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိနေရင် ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ၊ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေနဲ့ သွားတွေ့ခဲ့ရတယ်။ နှစ်ယောက်လေ၊ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်၊ ငါတို့နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

"ပြီးတော့ကော။"

"ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေက နှစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်။ လေးယောက်မှာ နှစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရမယ်။ ငါတို့က ပူးပေါင်းပြီး နည်းလမ်းကို အတူတူ စဉ်းစားနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပွားတွေက... ငါတို့ တွေးထားတာထက် ပိုပြီး အစစ်အမှန် ဆန်နေခဲ့တယ်။ ယောက်ျားလေး ကိုယ်ပွားက ငါ့ကို သတ်ချင်နေပြီး၊ မိန်းကလေး ကိုယ်ပွားက သူမကို ကာကွယ်ချင်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့၊ သူမကိုယ်သူမ အသစ်ပြန်ရေး ခံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူမက အဲ့ဒီ မိန်းကလေး ကိုယ်ပွားကို သတ်စရာ မလိုတော့သလို၊ ငါ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်း ခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒါက အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အသစ်ပြန်ရေး ခံရပြီးနောက်မှာ သူမ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ဘူး

အသက်ရှင်နေတဲ့ လူလည်း မဟုတ်၊ သရဲလည်း မဟုတ်နဲ့။ နေ့တိုင်း သူမ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေရတယ်၊ နေ့တိုင်း သူမ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားတယ်၊ နေ့တိုင်း စင်္ကြံလမ်းတွေထဲ လျှောက်သွားပြီး လူသစ်တိုင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။"

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရာ၏ အကြည့်များကို ရှန်ရဲ့ ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု။ ထိုခံစားချက်များက အစစ်အမှန်တွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"သူမ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏: "ကျိုးဝမ်။ သူမ နာမည်က ကျိုးဝမ် ပါ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ချေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်က မေးလာ၏: "ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။"

"ဘာကိုလဲ။"

"နောက်ဆက်လုပ်မယ့် အရာလေ။ မင်း အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ပြန်လှည့်မှာလား။"

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်ပြန်လှည့်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ "နောက်ပြန်လှည့်ရင်လည်း မင်း သေမယ့် အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရမှာပဲ။ အပေါ်က စည်းမျဉ်းတွေက မင်း အမှားလုပ်မိတဲ့ အထိ ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲနေလိမ့်မယ်။ မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ ဒုတိယမြောက် လမ်း မရှိဘူး။"

"အောက်ကို ဆင်းသွားရင်ကော။"

"အောက်ကို ဆင်းသွားရင်တော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားနဲ့ သွားတွေ့ရလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

"တစ်ယောက်တည်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ နှစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အများကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထပ်တိုင်းမှာ မင်းကို စောင့်နေတဲ့ 'မင်း' တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်။ အထပ်တစ်ထပ် အောက်ဆင်းသွားတိုင်း ကိုယ်ပွား တစ်ယောက် ပိုတိုးလာလိမ့်မယ်။ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်"

သူ ခဏရပ်လိုက်၏။

"သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ မူလပထမ အစစ်အမှန် မင်းကို သွားတွေ့လိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ "မူလပထမ အစစ်အမှန်လား"

"ဒီထဲကို ပထမဆုံး ပြုတ်ကျလာခဲ့တဲ့ မင်းလေ" ဟု ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြ၏။ "အဲ့ဒီ မင်းက ဒီမှာ နေလာတာ အကြာဆုံးပဲ၊ အသစ်ပြန်ရေး ခံရတာ အများဆုံးပဲ၊ ပြီးတော့ သူက အစစ်အမှန်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပွားလား ဆိုတာကိုတောင် သူ့ကိုယ်သူ ခွဲခြားမသိနိုင်တော့ဘူး။ သူက မင်းကို အကြောင်းအရာ တချို့ ပြောပြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနောက် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်။"

"အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ သူက ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။"

"သူက 'မူလပထမ အစစ်အမှန် မင်း' အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

"ပြီးတော့ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် မင်းကို ဆက်ပြီး စောင့်နေရမှာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို ကျိုးဝမ် ကကော ဘယ်လိုလဲ။ သူမက အဲ့ဒီအတိုင်းကြီးပဲ ဆက်ဖြစ်နေတော့မှာလား။"

ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်များ မှိုင်းကျသွားလေသည်။

"ငါ မသိဘူး။ သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မြင်တိုင်း သူမက ကြောက်နေတယ်။ သူမက ငါ့ကို မှတ်မိသလိုလိုနဲ့ မမှတ်မိဘူး။ ငါက အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ဆိုတာကို သူမ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတော့ မမှတ်မိဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ပြီးတိုင်း သူမ နည်းနည်းလေး ပြန်မှတ်မိလာတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ပြီးတာနဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်မေ့သွားပြန်ရော။"

သူ လက်မြှောက်၍ လှေကားအောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူမ အခု အောက်ဘက် အထပ်တစ်ခုခုမှာ ရောက်နေလောက်တယ်။ မင်း အန္တရာယ် ကြုံရတဲ့ အချိန်ကျရင် သူမ ပေါ်လာပြီး မင်းကို ပြန်ဆွဲခေါ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီးတော့ သူမ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို မသိရှာဘူးလေ။"

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုပါ အနီရောင် လက်ရာကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖမ်းဆွဲခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

"သူမက ဘာလို့ ငါ့ကို ကယ်ချင်ရတာလဲ။"

ကျိုးယွမ် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါနဲ့ တူတယ်လို့ သူမ ထင်နေလို့လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါနဲ့ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလာ၏: "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ရှန်ရဲ့။"

"ရှန်ရဲ့။" ကျိုးယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်း အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားမှာလား။"

ရှန်ရဲ့က တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ "အဲ့ဒီတုန်းက မင်း ဘယ်အထပ်ထိ ရောက်ခဲ့တာလဲ။"

"သတ္တမမြောက် အထပ်။"

"မူလပထမ အစစ်အမှန် မင်းကို တွေ့ခဲ့လား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သူ ဘာပြောခဲ့လဲ။"

ကျိုးယွမ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလေသည်။ "သူပြောခဲ့တာက 'မင်းကိုယ်မင်း အစစ်လို့ ထင်နေတာလား၊ တကယ်တော့ မင်းက အတုပဲ' တဲ့။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွား၏။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောလေသည်။ "ငါကိုယ်ငါ အစစ်လို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ၊ ဒီထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့တဲ့ ငါလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါမဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောတယ်။ ငါက ကိုယ်ပွားတဲ့။ တကယ် ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့တဲ့ ငါ အစစ်က သေသွားတာ ကြာလှပြီတဲ့။ ငါက ဒုတိယမြောက်၊ ဒါမှမဟုတ် တတိယမြောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်မြောက် အများကြီး ရောက်နေတဲ့ တစ်ယောက်တဲ့။"

"သူပြောတာကို မင်း ယုံလား။"

"ငါ မသိဘူး" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

"အခုအချိန်ထိ ငါ မသိသေးဘူး။ ငါသိတာ တစ်ခုတည်းကတော့ သူကသာ အတုဆိုရင် သူပြောတဲ့ စကားတွေ အကုန်လုံးက အတုပဲ။ တကယ်လို့ သူက အစစ်ဆိုရင် ငါက အတုဖြစ်သွားပြီ။ အဲ့ဒါကို သက်သေပြဖို့ နည်းလမ်း မရှိသလို၊ ငြင်းဆိုဖို့ နည်းလမ်းလည်း မရှိဘူး။ ယုံမလား၊ မယုံဘူးလား ရွေးချယ်ဖို့ပဲ ငါ လုပ်နိုင်တော့တယ်။"

သူ ခေါင်းမော့၍ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လာ၏။

"ဒါကြောင့် အတုအစစ် ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲလို့ မင်း ငါ့ကို မေးလာရင်၊ ငါ မဖြေနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မခွဲခြားတတ်လို့ပဲ။"

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်သည် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ အောက်ကို မဆင်းရင်၊ ဘယ်ကို သွားလို့ ရသေးလဲ။"

……..