အခန်း ၈

အခန်း (၈) - ငါ ဘယ်ကို သွားလို့ ရသေးလဲ။

ကျိုးယွမ်က အပေါ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "မင်း နောက်ပြန်လှည့်လို့ ရတယ်။ အပေါ်က စည်းမျဉ်းတွေက ပြောင်းလဲတတ်ပေမယ့် မင်းသာ လုံလောက်တဲ့ ဉာဏ်ရည် ရှိရင် အချိန်အတော်ကြာ အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်။ တချို့က ခုနစ်ရက် နေနိုင်တယ်၊ တချို့က လဝက်၊ တချို့က တစ်လ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ အကုန်လုံး သေသွားကြတာချည်းပါပဲ။ ဘယ်သူမှ ခြွင်းချက် မရှိဘူး။"

"ဘာလို့လဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ စည်းမျဉ်းတွေက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေလို့ပဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

"ပုံစံခွက်ကို မင်း နားလည်သွားပြီလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲ့ဒါက အသစ်တစ်မျိုး ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဟာကွက်ကို မင်း ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲ့ဒါက ပြန်ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကို မယုံကြည်ဖို့ မင်း ရွေးချယ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာပဲ မင်း မယုံကြည်လို့ မရနိုင်အောင် ၎င်းက ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မြင်သမျှ၊ ကြားသမျှ၊ ခံစားရသမျှ အားလုံးက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မင်း ရှူရှိုက်လိုက်တဲ့ လေတစ်ချက်တိုင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း လိုက်နာနေတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ" ဟု သူက ဆို၏။ "လူအများစုထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေတယ်။"

"ဘာပြဿနာလဲ။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ ပြဿနာပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ် အရမ်း ယုံကြည်လွန်းနေတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောလေသည်၊ "စောစောက ငါက မင်းမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို အဲ့ဒီ အမာရွတ်ကြောင့် မင်း သိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား — တကယ်လို့ ကိုယ်ပွားက အဲ့ဒီ အမာရွတ် အကြောင်းကို သိနေပြီး မင်းကို သူက အတုလို့ ထင်သွားအောင် တမင်တကာ လုပ်ပြလိုက်တာဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တကယ်လို့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပွားမှာ အမာရွတ် ရှိနေပြီး မင်းဆီမှာ မရှိတာ ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ အမာရွတ် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သက်သေပြနိုင်လား။ အခုချက်ချင်း မင်း စမ်းကြည့်နိုင်လား။"

ရှန်ရဲ့ အလိုအလျောက် လက်မြှောက်၍ သူ၏ ညာဘက် ပခုံးကို စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ စမ်းမိ၏။

အမာရွတ်က ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ကျိုးယွမ်၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို ကြက်သေသေသွားစေသည်။

"မင်း စမ်းမိလိုက်တဲ့ အရာက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ယုံကြည်ထားတဲ့ အရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ် အစစ်အမှန် ရှိနေတဲ့ အရာလား။"

ရှန်ရဲ့၏ လက်က ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ထိုအမာရွတ်ကို သူ တကယ်ပဲ စမ်းမိလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်က အစစ်အမှန် ခံစားချက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စမ်းမိလိုက်တယ်လို့ သူ "ထင်" လိုက်တာလား။

ဤငရဲခန်း နေရာမျိုးတွင်၊ အစစ်အမှန်နှင့် အာရုံလှည့်စားမှုများကို မည်သို့ ခွဲခြားနိုင်မည်နည်း။

ကျိုးယွမ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းပဲ" ဟု သူက ဆို၏။ "မင်း ဘယ်တော့မှ သေချာ မသိနိုင်ဘူး။ ယုံမလား၊ မယုံဘူးလား ရွေးချယ်ဖို့ပဲ မင်း လုပ်နိုင်တော့တယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မင်းကို ဘာဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်။"

သူ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ နံရံကို မှီလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ငါ အစစ်အမှန်လို့ ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ငါ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ငါ မသိပေမယ့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီယုံကြည်မှုက ငါ့ကို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေခွင့် ပေးတယ်။ ငါ့နည်း ငါ့ဟန်နဲ့ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေခွင့် ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "ကျိုးဝမ် ကကော ဘာကို ယုံကြည်လဲ။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

"သူမက မင်းကို ယုံကြည်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"မင်း သူမကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ သူမ ယုံကြည်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ အတူတူ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ သူမ ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် သူမက မင်းကို သတ်မယ့်အစား၊ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံမယ့်အစား သူမကိုယ်သူမ အသစ်ပြန်ရေး ခံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာ။ တတိယမြောက် လမ်းကြောင်း ရှိတယ် ဆိုတာကို သူမ ယုံကြည်လို့ပဲ။"

ကျိုးယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာလေသည်။

"သူမ... သူမက အရမ်းကို တုံးအတာပဲ။"

"တုံးအတာ မဟုတ်လောက်ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ "သူမက တကယ့် တတိယမြောက် လမ်းကြောင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းမော့၍ သူ့ကို ကြည့်လာသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ လှည့်၍ လှေကားအောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က အနောက်မှနေ၍ "မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ဟု လှမ်းအော်မေးသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သူမကို သွားရှာမလို့။"

"သူမကို ရှာမယ် ဟုတ်လား။ မင်း သူ့ကို ရှာလို့ မတွေ့နိုင်ဘူး။ သူမက အထပ်တိုင်းမှာ ပေါ်လာတတ်ပေမယ့် အထပ်တိုင်းမှာ ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတာ"

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူမ သိလား။"

ကျိုးယွမ် ကြက်သေသေသွား၏။ "ဘာ"

"သူမ ငါ့ကို ကယ်ပြီး အပေါ်ဆွဲတင်လာတဲ့ အချိန်တုန်းက၊ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူမ သိလား။"

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြလေသည်။ "သူမ မသိဘူး။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူမ ငါ့ကို ကယ်ရတာလဲ။"

ကျိုးယွမ် နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်လို့ပဲ။ မင်းကို သတိရစေနိုင်မယ့် တစ်ခုခုကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်လို့။"

သူ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုနေရာ၌ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်နေပြီးနောက် အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် လှေကားအောက်သို့ ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လှေကားမှာ အလွန် ရှည်လျားပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ နံရံများပေါ်တွင် ခပ်ခွာခွာ နေရာတိုင်း၌ ရေးခြစ်ထားသော အမှတ်အသားများ ရှိနေ၏။ တချို့က စာလုံးများ၊ တချို့က သင်္ကေတများ၊ တချို့ကတော့ ရှုပ်ထွေးနေသော ခြစ်ရာများ။ ရှန်ရဲ့က လမ်းလျှောက်ရင်း လိုက်ကြည့်နေကာ ဤအမှတ်အသားများ အတွင်းမှ ပုံစံခွက် တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

"အောက်ကို မဆင်းနဲ့" — တစ်စုံတစ်ဦးက ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး နောက်မှ လာမည့်သူများကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်ပြန်လှည့်" တစ်စုံတစ်ဦး နောင်တရသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း အနောက်မှာ သူမ ရှိနေတယ်" တစ်စုံတစ်ဦး နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ယုံကြည်ပါ" တစ်စုံတစ်ဦးက အလွန် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေချိန်တွင် အခြား တစ်စုံတစ်ဦးကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လင်း" ဦးလေးလင်း မသေဆုံးမီ သူ့ကို ပြောချင်ခဲ့သော အရာ။

အခြားသော လက်ရေးများလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသေး၏၊ တချို့က ဝေဝါးနေပြီး ဖတ်၍မရတော့သလို၊ တချို့ကတော့ ဖတ်၍ရသေးသည်။

"ငါ့ကို ကယ်ပါ"၊ "ပြေး"၊ "အတုတွေ"၊ "အားလုံးက အတုတွေချည်းပဲ"၊ "ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့"...

ရှန်ရဲ့သည် အမှတ်အသား တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ စာလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပြီး အကွေ့အကောက်များစွာဖြင့် ထွင်းထားသော်လည်း ဖတ်၍ရနိုင်သေး၏။

"ကျိုးဝမ်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျိုးယွမ်သည် ထိုစာလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

အဲ့ဒါ သူ၏ လက်ရေးပင်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သူ ကိုယ်တိုင် ထွင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့က နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ဒါ မင်း ထွင်းထားခဲ့တာလား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။ "ဟုတ်တယ်။"

"ဘယ်သူ့အတွက် ထွင်းခဲ့တာလဲ။"

"သူမ အတွက်ပေါ့" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆို၏။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူမ အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတာကို ငါ ခုမှ သိခါစလေ။ သူမ မြင်နိုင်သေးတယ်၊ ငါ့ကို မှတ်မိနိုင်သေးတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှ သူမ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး ဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီနေရာကနေ သူမ ဖြတ်သွားတိုင်း အဲ့ဒီစာတွေကို တွေ့ပေမယ့် သူမ ဘယ်တုန်းကမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာလုံးများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ လက်လှမ်း၍ အဆိုပါ ထွင်းရာများကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထွင်းရာများက နက်ရှိုင်းလှသည်၊ အလွန်ကို နက်ရှိုင်း၏။ အဆိုပါ အချိန်က ကျိုးယွမ်သည် ဤစာလုံးများကို ထွင်းရန် သူ၏ အင်အား အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"သွားကြစို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုကာ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် လှေကားဆယ်ထစ်ခန့် အဆင်းတွင် လှေကားမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသွားလေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လူတစ်ယောက်စာ လမ်းကြောင်းလေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ပလက်ဖောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာ၏။

ပလက်ဖောင်းမှာ မကြီးမားလှဘဲ ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ရှိကာ လေးဖက်လေးလံတွင် နံရံများ ရှိနေသည်။

နံရံပေါ်တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိ၏။ အထက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး။

တံခါးကြီးမှာ ပွင့်နေလေသည်။

တံခါးအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဝါရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။

ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး နံရံများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေ၏။

အထက်ထပ်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မှတ်စုစာအုပ်နှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့ အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်၏။

【အကယ်၍ သင် ဤမှတ်စုစာအုပ်ကို မြင်တွေ့ရပြီ ဆိုပါက၊ သင်သည် ဒုတိယမြောက် ညကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဆိုလိုပါသည်။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သို့သော် သတိပေးချင်သည်မှာ တကယ့် ကစားပွဲ အစစ်အမှန်က ယခုမှ စတင်မည် ဖြစ်သည်။】

လက်ရေးမှာ ယခင် တစ်အုပ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဆက်လက် လှန်လှောဖတ်ရှုလိုက်၏

အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများမှာလည်း ယခင် တစ်အုပ်နှင့် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဆင်တူနေသည်။ စည်းမျဉ်းများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း၊ ရှင်သန်ရေး အကြံပြုချက်များ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော မှတ်တမ်းများ။

သို့သော် နောက်ဆုံး စာမျက်နှာ အနည်းငယ်မှာတော့ ကွာခြားနေလေသည်။

【ပဉ္စမမြောက် နေ့။ ငါ သူမကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက အနီရောင် ဂါဝန်လေး ဝတ်ထားပြီး လှေကားထိပ်မှာ ရပ်နေခဲ့တာ။ သူမက ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတာပဲ။နေ့တိုင်း မနက်ခင်းတိုင်း သူမ ငါ့ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး ပြုံးပြလေ့ ရှိတယ် ဆိုတာကို ငါ သတိရသွားတယ်။】

【ပဉ္စမမြောက် နေ့ ည။ ငါ သူမ နောက်ကို လိုက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့ကို တံခါးတစ်ချပ်ဆီ ခေါ်သွားတယ်။ တံခါးအနောက်မှာ အခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်၊ အထဲမှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ အဲ့ဒီလူက ငါနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ သူမက အဲ့ဒီလူကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်၊ ပြီးတော့ သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုးပြတယ်၊ ပြီးတော့ တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ သူမ ဘာကို ဆိုလိုချင်လဲ ဆိုတာကို ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး။】

【ဆဋ္ဌမမြောက် နေ့။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ နားလည်သွားပြီ။ အဲ့ဒီလူက ကိုယ်ပွား ပဲ။ ပြီးတော့ သူမက ကိုယ်ပွားရဲ့ မိန်းမလေ။ မဟုတ်ဘူး — သူမက ငါ့ရဲ့ မိန်းမ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ကိုယ်ပွားကလည်း ငါပဲလေ။ ငါတို့ သုံးယောက်လုံးက လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီးတော့၊ တချိန်တည်းမှာပဲ မတူညီတဲ့ လူတွေလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။】

【ဆဋ္ဌမမြောက် နေ့ ည။ သူမ ငါ့ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမ စကားပြောလာတယ်။ သူမက 'သူ့ကို ကယ်ပါ' တဲ့။ ဘယ်သူ့ကို ကယ်ရမှာလဲလို့ ငါ မေးလိုက်တယ်။ သူမက 'ရှင့်ကိုယ်ရှင် ကယ်ပါ' တဲ့။ ငါ ကြက်သေသေသွားတယ်။ သူမက ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်၊ ပြီးတော့ တံခါးအနောက်က လူကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး 'ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရှင့်ကိုယ်ရှင် တွေပဲ။ တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တာက အားလုံးကို ကယ်တင်တာပဲ' တဲ့။】

【သတ္တမမြောက် နေ့။ ဘာလုပ်ရမှန်း ငါ မသိတော့ဘူး။ ကိုယ်ပွားကို သတ်ဖို့ ငါ့လက်က မရက်စက်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ စောင့်နေဖို့ပဲ ငါ တတ်နိုင်တော့တယ်။ သူမ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေရတာပေါ့။ သူမ ငါ့ကို အဖြေလာပြောပြမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေရတာပေါ့။】

နောက်ဆုံး စာမျက်နှာ —

【ငါ့နာမည်က ကျိုးယွမ်။ တကယ်လို့ မင်း ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို တွေ့ခဲ့ရင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုယ်စား သူမဆီ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပါးပေးပါ—】

၎င်းနောက်မှ စာလုံးများမှာ ခြစ်ဖျက်ခံထားရလေသည်။

အနက်ရောင် တစ်ခုခုဖြင့် ခြစ်ဖျက်ခံထားရသဖြင့် လုံးဝ ဖတ်၍မရတော့ချေ။

ရှန်ရဲ့က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

"အဲ့ဒါကို ငါ ရေးခဲ့တာ" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆို၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ရေးခဲ့တာပေါ့။ နောက်တော့ အဲ့ဒါက အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်ရတယ်။"

"ဘယ်သူကလဲ။"

"စည်းမျဉ်းတွေလေ" ကျိုးယွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ "စည်းမျဉ်းတွေက အဲ့ဒီ စကားကို ချန်ထားခဲ့ဖို့ ငါ့ကို ခွင့်မပြုဘူး။ ၎င်းက နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို ခြစ်ဖျက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကို ပြန်ဖြည့်ရေးဖို့ ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ရေးပြီးတိုင်း နောက်နေ့ရောက်ရင် ပြန်ပျောက်သွားတာချည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မှတ်စုစာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ စကားက ဘာလဲ။"

ကျိုးယွမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

"သူမကို ငါ သိစေချင်ခဲ့တာ" သူ ခဏရပ်လိုက်၏။ "သူမကို ငါ အပြစ်မတင်ဘူး ဆိုတာလေးကို သူမကို သိစေချင်ခဲ့တာ။"

အခန်းလေးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

……….