အခန်း ၉

အခန်း (၉) - အာဟာရ။

ရှန်ရဲ့က မှတ်စုစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေကို သူမ သိလား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ "သူမ မသိဘူး။ သူမ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူမကို မင်းကိုယ်တိုင် မပြောပြတာလဲ။"

ကျိုးယွမ် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ငါ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူမကို မြင်တိုင်း သူမနာမည်ကို ငါ ခေါ်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူမက တစ်ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီး၊ တစ်ခုခုကို ပြန်မှတ်မိတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒါကို ပြန်မေ့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ နောက်တစ်ခေါက် သူမကို တွေ့တဲ့အခါကျရင်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ထပ်ဖြစ်တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောလေသည်။ "ဒီမှာ ငါ နေလာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ သူမကို ငါ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တွေ့ရတိုင်း သူမကို ငါ ပြောပြချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တွေ့ရတိုင်း သူမက ငါ့စကားတွေကို မကြားနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူမ တကယ်ပဲ မကြားနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား ဆိုတာကိုတောင် ငါ မသိတော့ဘူး။"

"သူမက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ "ငါ မသိဘူး။ ငါ တကယ်ကို မသိတော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်စား သူမကို စကားပါးပေးဖို့ ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလား။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

"မင်း သူမကို တွေ့နိုင်တာပဲလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"သူမက အထပ်တိုင်းမှာ ပေါ်လာတတ်တယ်လို့ မင်း ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မင်း ဒီမှာပဲ သူမကို စောင့်နေလို့ ရတာပဲဟာ။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "သူမ ဒီအထပ်ကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသစ် တစ်ယောက်ယောက် အန္တရာယ် ကြုံရတဲ့ အချိန်မှသာ သူမ ပေါ်လာလေ့ ရှိတာ။ ဒီအထပ်မှာ လူသစ် မရှိရင် သူမ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါဆို ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်တာလဲ။"

ကျိုးယွမ် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ ပြန်ပိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူ ပြောလာ၏။ "ငါလည်း မသိဘူး။ ငါက ဒီအတိုင်း... သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို မင်းကို သိစေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒီလိုဆိုရင် သူမကို မှတ်မိနေမယ့် လူတစ်ယောက် ပိုတိုးလာတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်နေခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ရှန်ရဲ့က "ငါ သွားသင့်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း အောက်ကို ဆက်ဆင်းဦးမှာလား။"

"အင်း။"

"အောက်မှာ နောက်ထပ် ငါးထပ် ကျန်သေးတယ်။ အထပ်တိုင်းမှာ ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အထပ်တိုင်းက အပေါ်ထပ်ထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ငါ သိပါတယ်။"

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလာသည်။ "မင်း ဘာလို့ မကြောက်တာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကြောက်နေလို့ကော ထူးမှာမို့လို့လား။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရမှု၊ အထင်ကြီး လေးစားမှုနှင့် အားကျမှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေ၏။

"မင်းက သူမနဲ့ အရမ်း တူတာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။

"သူမ" ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်းဟု ရှန်ရဲ့ မမေးခဲ့ချေ။ ကျိုးယွမ် ပြောနေသည်မှာ ကျိုးဝမ် အကြောင်းမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။" ရှန်ရဲ့က လှည့်၍ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်ကာ ကျိုးယွမ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ မင်း နေလာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဆိုတော့၊ မင်းက ကိုယ်ပွား လည်း မဟုတ်၊ အစစ်အမှန် လည်း မဟုတ်တဲ့ တခြားအရာ တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်တယ် လို့ကော မစဉ်းစားကြည့်ဖူးဘူးလား။"

ကျိုးယွမ် ကြက်သေသေသွား၏။ "ဒါဆို ငါက ဘာလဲ။"

ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းက ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ သူ တစ်ယောက်ပဲ။"

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်သို့ ဆက်ဆင်းရမည့် လှေကား။

ဤအထပ်ရှိ လှေကားများမှာ အထက်ထပ်များနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်။ နံရံများပေါ်ရှိ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများ လျော့နည်းသွားပြီး ၎င်းတို့အစား ပုံဆွဲထားသော ပုံများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။ ကလေးငယ် တစ်ဦး ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ဆွဲထားသည့် ပုံများ။

လူတစ်ယောက်က အခြားလူ တစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် ပုံ။

လူနှစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားသည့် ပုံ။

လူတစ်ယောက်က တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ အခြား လူတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ပုံ။

ရှန်ရဲ့သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုပုံများကို လိုက်ကြည့်လာရာ၊ မသိမသာဖြင့်ပင် တတိယမြောက် အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လှေကားအဆုံးတွင် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအနောက်တွင် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။

အထက်ထပ်ရှိ အခန်းထက် အနည်းငယ် ပိုကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် တစ်လုံး ရှိသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေ၏။

ထိုသူသည် အသံကြားသောအခါ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အသက် သုံးဆယ်ခန့် အရွယ်၊ ဆံပင်အရှည်နှင့် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရသော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေ၏။

သူမသည် အနီရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ကျိုးဝမ် ဖြစ်နေ၏။

ကျိုးဝမ်သည် သူ့ကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူ့ကို မမှတ်မိပုံရသည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု သူမက မေးလာသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသစ်ပြန်ရေး ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော ဤအမျိုးသမီးကိုသာ သူ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျိုးဝမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ငါက ရှန်ရဲ့ပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်သည် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေပုံ ပေါက်သည်။

"ရှန်ရဲ့..." ဟု သူမက ရေရွတ်လိုက်၏၊ "ဒီနာမည်က... ကျွန်မ မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ သိပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ရှုပ်ထွေးမှု၊ သိချင်စိတ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်စွန်းတစ်စ။

"ငါတို့ အရင်က ဆုံဖူးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မဆုံဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က မင်းကို စကားပါးပေးဖို့ ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းထားတယ်။"

ကျိုးဝမ် ကြက်သေသေသွားသည်။ "စကားပါးပေးဖို့လား။ ဘယ်သူကလဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးယွမ်က ပြောတယ်၊ မင်းကို သူ အပြစ်မတင်ဘူး တဲ့။"

ကျိုးဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အေးခဲသွားတော့သည်။

သူမသည် ရှန်ရဲ့ကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

"ကျိုး... ယွမ်..." ဟု ထိုနာမည်ကို သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလွန်းလှပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရွံ့နေသည့်အလား။

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် နေရာမှ မလှုပ်ဘဲ သူမကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ကျိုးဝမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လာသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ခု ရှိနေ၏။

"သူ... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "အဆင်မပြေဘူး။ သူ အပေါ်ထပ်မှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ကို ထွက်လို့ မရဘူး။"

ကျိုးဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

"သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်မပါ။" ဟု သူမက ဆို၏။ "အသစ်ပြန်ရေး ခံဖို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒါက သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အသစ်ပြန်ရေး ခံရပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ ဒီလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး။ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ နေ့တိုင်း ကိုယ့်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းရတယ်၊ လူသစ်တွေ ဝင်လာတာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုင်ကြည့်နေရတယ်၊ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားရတယ်၊ ပြီးတာနဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်မေ့သွားပြီး အစကနေ ပြန်စရပြန်ရော။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလာသည်။ "ရှင့်ကို အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းလို့ ရမလား။ သူ့ဆီ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပါးပေးပါ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ"

သူမ ခဏရပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာစကားပဲ ပါးပါး အလကားပါပဲ။ နောက်တစ်ခေါက် သူ့ကို မြင်ရင်လည်း ကျွန်မ သူ့ကို ထပ်မေ့သွားမှာပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မေ့သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာကို သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းကို သိစေချင်သေးတာပဲ။"

ကျိုးဝမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများမှာ ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို စကားပါးပေးနေရတာလဲ။"

"ငါက ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတဲ့ သူ တစ်ယောက်ပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

ကျိုးဝမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်၏ နံရံများပေါ်ရှိ ပုံဆွဲထားသော ပုံများမှ အပြုံးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

"ရှင်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ လူပဲ" ဟု သူမက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘယ်အထပ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တတိယမြောက် အထပ်လေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ဖြေ၏။ "အောက်မှာ နောက်ထပ် လေးထပ် ဆင်းသွားရင် နောက်ဆုံး အထပ်ကို ရောက်လိမ့်မယ်။"

"မင်း နောက်ဆုံး အထပ်ကို ရောက်ဖူးလား။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရောက်ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မ ယောကျ်ားနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ အဲ့ဒီမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်ပြည့် တစ်ခုခုကို စောင့်နေတာ။ သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်တိုင်း တစ်ခုခုကို ကျွန်မ နည်းနည်းလေး ပြန်မှတ်မိလာတတ်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ ပြန်မေ့သွားပြန်ရော။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလာသည်: "ရှင်လည်း အောက်ကို ဆင်းသွားမှာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

အနီရောင် ကြိုးလေး တစ်ချောင်း။

အလွန် ပါးလွှာပြီး သေသပ်စွာ ကျစ်ထားကာ၊ ဆန်စေ့အရွယ်အစားခန့် ရှိသော ပုတီးစေ့လေး တစ်လုံးကို သီကုံးထားသည်။

လျိုယွီဝေ ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ကြိုးလေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလေသည်။

"ဒါ ရှင့်အတွက်ပါ" ဟု ကျိုးဝမ်က ဆို၏။

"အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ထိုအနီရောင် ကြိုးလေးကို ယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ပုတီးစေ့လေးပေါ်တွင် စာလုံးတစ်လုံး ထွင်းထား၏။

"ဝမ်" ။

"ဒါ ကျွန်မ အရင်က ပတ်လေ့ရှိတဲ့ လက်ပတ်ကြိုးလေးလေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြသည်။ "နောက်တော့ ကျွန်မ အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ပုတီးစေ့လေး ပြုတ်ကျသွားခဲ့တာ။ ဘယ်အချိန်က ပြန်ကောက်ထားမိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။ အခု ရှင့်ကို ပေးလိုက်ပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ထိုအနီရောင် ကြိုးလေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"ရှင် သွားသင့်ပြီ" ဟု သူမက ဆို၏။ "အောက်မှာ နောက်ထပ် လေးထပ် ကျန်သေးတယ်။ အဲ့ဒီ ကိုယ်ပွား တွေကို သတိထားပါ။ သူတို့က ရှင် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်။"

ရှန်ရဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "မင်းကော။ မင်း ထွက်မသွားဘူးလား။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ကျွန်မ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထာဝရ သံသရာ လည်နေရမှာ။ တနေ့နေ့ တချိန်ချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မေ့သွားပြီး တကယ့် သရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်သွားလောက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ ကျွန်မ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ကောင်း ပါရဲ့။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ လှည့်၍ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်ကာ သူမကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျိုးဝမ်။"

သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

"မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ကြက်သေသေသွားသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်: "မနေ့ညက ငါ့ကို တစ်ခုခုက လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ အချိန်မှာ၊ မင်းက ငါ့ကို အပေါ်ဆွဲတင်ပြီး ကယ်ခဲ့တာလေ။ မင်း မှတ်မိလား။"

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ကယ်ခဲ့တာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမ ခေါင်းမော့လာပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရိပ်လေး တစ်စွန်းတစ်စ သန်းနေလေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့..." သူမ ခဏရပ်လိုက်၏၊ "ဒါဆိုရင်တော့ လူတွေကို ဘယ်လို ကယ်ရမလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတာပဲ။ ကျွန်မ လုံးဝ သရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်သို့ ဆက်ဆင်းရမည့် လှေကား။

ဤအထပ်ရှိ လှေကားနံရံများ အားလုံးတွင် ပုံဆွဲထားသော ပုံများ အပြည့် ရှိနေသည်။

အားလုံးက ကျိုးဝမ် ရေးဆွဲထားခဲ့သော ပုံများပင်။

သူမနှင့် ကျိုးယွမ် တို့၏ အကြောင်းများကို ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်၏။

စတင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည့် အချိန်မှစ၍၊ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြ၊ လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဤနေရာသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ကြသည့် အချိန်အထိ။

ပုံတစ်ပုံချင်းစီတိုင်းက အလွန် ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ ပုံတိုင်းတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုပုံများကို လိုက်ကြည့်လာရာ၊ မသိမသာဖြင့်ပင် စတုတ္ထမြောက် အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လှေကားအဆုံးတွင် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအနောက်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။

သူနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော လူတစ်ယောက်။

ထိုသူက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါ စောင့်နေရကျိုးနပ်သွားပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့က ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုသူက ဆက်ပြောလေသည်။ "ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား ပဲ။"

ကိုယ်ပွား သည် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်: "ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ အရင် ရောက်လာတဲ့ သူတွေလိုမျိုး၊ ရောက်ရောက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး ရန်မတွေ့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်: "မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်၏: "ငါ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး။ မင်းနဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါ။"

"ဘာအကြောင်း ပြောမှာလဲ။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်: "ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက အစစ်အမှန် လဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်း ပြောကြတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောလေသည်: "ဒီကစားပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း သိလား။ အထပ်တိုင်းမှာ ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အထပ်တိုင်းမှာ အစစ်အမှန် တစ်ယောက် ရှိတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်။ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ သူက နောက်တစ်ထပ်ကို သွားခွင့် ရမယ်။ သေသွားတဲ့ သူကတော့ အာဟာရ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"အာဟာရ ဟုတ်လား"

………