အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀) - ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း

"အာဟာရ"

"ဟုတ်တယ်။" ကိုယ်ပွား က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ဒီနေရာကြီးကို ဆက်လက် တည်တံ့နေအောင် ဘာက ထိန်းသိမ်းထားပေးတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ သေသွားတဲ့ လူတွေကို အားကိုးပြီး ထိန်းသိမ်းထားတာလေ။ လူတစ်ယောက် သေသွားတိုင်း၊ ဒီနေရာကြီးက နည်းနည်းလေး ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ သေတဲ့လူ အရေအတွက် လုံလောက်သွားပြီ ဆိုရင်၊ ဒီနေရာကြီးက လုံးဝ အကောင်အထည် ပေါ်လာပြီး တကယ့် ကမ္ဘာအစစ် တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်: "ဒီအကြောင်းတွေကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ကိုယ်ပွား လေ။ ငါ့ကို ဖန်တီးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်၊ ဒီအချက်အလက် တွေကို ငါ့ဦးနှောက်ထဲ အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို သတ်ဖို့ ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နိုင်အောင် စည်းမျဉ်းတွေက ငါ့ကို ဒါတွေ သိခွင့် ပေးထားတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မသတ်တာလဲ။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းလေး စောင်းလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မသတ်ချင်လို့။"

သူ စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ကာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ထိုင်လေ။"

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် စားပွဲကို ခြားလျက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကိုယ်ပွား က ပြောလေသည်၊ "မင်းကို သတ်လိုက်လို့လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး ဆိုတာကို ငါ သိလို့ ငါ မသတ်ချင်တာ။ တကယ်လို့ မင်းကို ငါ သတ်လိုက်ရင်၊ ငါက 'အစစ်အမှန်' ဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်ထပ်ကို ရောက်သွားမယ်။ အဲ့ဒီမှာ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်နေလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ငါ သတ်မယ်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်ထပ်ကို ဆက်သွားမယ်။ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အထိ ငါ ဆက်တိုက် သတ်ရလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီမှာ မူလပထမ 'ငါ' အစစ်နဲ့ သွားတွေ့မယ်။ ပြီးရင် ငါ သူ့ကို သတ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမယ်။ ရလဒ် ဘယ်လိုပဲ ထွက်လာပါစေ၊ ငါ ဘယ်တော့မှ အပြင်ကို ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်ရဲ့က ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီကစားပွဲမှာ အနိုင်ရတဲ့သူ ဆိုတာ မရှိဘူး။ မင်းက ထွက်ပေါက်ကို ရှာနေတယ်လို့ မင်းကိုယ်မင်း ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ထွက်ပေါက် ဆိုတာ မရှိဘူး။ မင်းက အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီနေရာကြီး အတွက် အာဟာရ တွေ ထောက်ပံ့ပေးနေရုံ သက်သက်ပဲ။ ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်ကို မင်း သတ်လိုက်တိုင်း၊ ဒီနေရာကြီးက ပိုပြီး အားကောင်းလာတယ်။ မင်း သေသွားရင်လည်း၊ ဒီနေရာကြီးက ပိုပြီး အားကောင်းလာတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းက အဲ့ဒါကို ကူညီနေတာချည်းပဲ။"

"ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"မင်းနဲ့ ငါ ပူးပေါင်းချင်တယ်။"

"ဘာကို ပူးပေါင်းမှာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်:

"ငါတို့ အတူတူ အောက်ကို ဆင်းသွားကြမယ်။ အချင်းချင်း မသတ်ကြဘူး။ အန္တရာယ် ကြုံလာရင်၊ အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်။ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်၊ မူလပထမ 'ငါ' ကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်။ 'ငါ' သုံးယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး ဆိုတာ ဘာကို အခြေခံပြီး မင်း ယုံကြည်နေတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က ပြုံးလိုက်လေသည်။ "မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး ဆိုတာကော ဘာကို အခြေခံပြီး မင်း ယုံကြည်နေတာလဲ။"

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထို့နောက် ကိုယ်ပွား က ဖြေလေသည်: "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ ငါက လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မင်း ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာကို ငါ သိသလို၊ ငါ ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာကိုလည်း မင်း သိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်သလိုမျိုးပဲ ငါတို့ အချင်းချင်း နားလည်ကြတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ ယုံကြည်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ လူ တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက အခြားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်း ငါ့ကို သတ်ဖို့ ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း အောက်ကို ဆင်းသွားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အောက်ထပ်တွေက ကိုယ်ပွား တွေ အားလုံးကို မင်း တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီ ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကလည်း တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး ဒုက္ခပေးကြလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီး ငါနဲ့ အတူတူ သွားလို့လည်း ရပါတယ်။ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာထက်စာရင် နှစ်ယောက် ရှိနေတာက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့နာမည် ရှန်ရဲ့ ပါ။ မင်းလိုပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

ကိုယ်ပွား လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် တံခါးဝဆီသို့ အတူတူ လျှောက်သွားကြလေသည်။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အချက် တစ်ချက်တော့ ရှိတယ်။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏: "ဘာလဲ။"

ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်သည်: "တကယ်လို့ ငါတို့ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်သွားပြီး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အတုတွေ ဖြစ်နေကာ မူလပထမ 'ငါ' အစစ် တစ်ယောက်ပဲ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရရင်၊ ဘယ်လို လုပ်မလဲ။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလေသည်: "ဒါဆိုလည်း ငါတို့ အတူတူ သူ့ကို သတ်ပစ်ကြတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်တာပါ။ အဲ့ဒီကို ရောက်မှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

လှေကား နှစ်ခု။

ဘယ်ဘက်သို့ သွားသော လှေကား တစ်ခု၊ ညာဘက်သို့ သွားသော လှေကား တစ်ခု။

နှစ်ခုလုံးက အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားပြီး၊ အဆုံးကို မမြင်ရချေ။

ရှန်ရဲ့သည် လမ်းခွဲတွင် ရပ်လျက် မေးလိုက်၏: "ဘယ်ဘက်ကို သွားမလဲ။"

ကိုယ်ပွား က လှေကား နှစ်ခုကို လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လှေကားဝင်ပေါက် နှစ်ခုကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

ဘယ်ဘက် လှေကား၏ နံရံပေါ်တွင် အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေ၏။ ကျိုးဝမ် ရေးဆွဲထားခဲ့သော ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်က အခြား လူတစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် ပုံ။

ညာဘက် လှေကား၏ နံရံပေါ်တွင်လည်း အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျိုးဝမ် ရေးဆွဲထားခဲ့သော ပုံတစ်ပုံပင်။ လူတစ်ယောက်က တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ အခြား လူတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ပုံ။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဘယ်ဘက်" ဟု ရွေးချယ်လိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွား က မေးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ ငါ့ကို တွေ့စေချင်တာ ကျိုးဝမ် ရဲ့ ဆန္ဒမို့လို့ပဲ။"

သူ ဘယ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ကိုယ်ပွား က အနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက်၊ ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက် ဖြင့် ဘယ်ဘက် လှေကားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အနောက်တွင် ညာဘက် လှေကားဝင်ပေါက်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နံရံတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ အောက်သို့သာ ဆက်ဆင်းလာခဲ့၏။

တကယ့် ကစားပွဲ အစစ်အမှန်က ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

…….