အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) - ကျိုးဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတာ။

ကန့်သတ်နယ်မြေထဲမှာတုန်းက စည်းမျဉ်းတွေ ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေပြီး လုံးဝကို ယုံကြည်စိတ်ချလို့ မရဘူး ဆိုတာကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီက "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" ကြီးကတော့ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘဲ အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။

အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်အောင်ကို တည်ငြိမ်လွန်းနေတာ။

သူ ဖန်းဖျင် ဘက်ကို လှည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်: "ဒါက တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ အစစ်ပဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လို သက်သေပြနိုင်မလဲ။"

ဖန်းဖျင် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

သရဲအိုက ဝင်ပြောတယ်၊ "ဒါက သက်သေပြဖို့ လိုသေးလို့လား။ ကြည့်လေ... ဖုန်းလိုင်း ရှိတယ်၊ အင်တာနက် ရတယ်၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်၊ နေရောင်ခြည် ရှိတယ်—"

"ကန့်သတ်နယ်မြေထဲမှာလည်း အဲ့ဒါတွေ ရှိတာပဲလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီမှာ စင်္ကြံလမ်းတွေ ရှိတယ်၊ အခန်းတွေ ရှိတယ်၊ မီးလုံးတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့လို အသက်ရှင်နေတဲ့ လူနည်းနည်းပါးပါး ရှိတယ်။ ဒီနေရာက အဲ့ဒီနေရာထက် ပိုပြီး အစစ်အမှန် ဆန်တယ် ဆိုတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လို သက်သေပြနိုင်မှာလဲ။"

သရဲအို ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း၊ စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ချေ။

အာထုံက ကွန်ပျူတာ အရှေ့မှ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှင်းပြလေသည်: "ကျွန်တော် ဆော့ဖ်ဝဲလ်တွေနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒီနေရာက ရူပဗေဒ ကန့်သတ်ချက်တွေ အားလုံး ပုံမှန်ပဲ၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အတက်အကျမျိုး ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး"

"ကန့်သတ်နယ်မြေထဲက ရူပဗေဒ ကန့်သတ်ချက် တွေလည်း ပုံမှန် ဖြစ်နေနိုင်တာပဲလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ "မင်း အထဲမှာ ရှိနေတုန်းက၊ မင်း မြင်တွေ့နေရတာတွေ အကုန်လုံးက အာရုံလှည့်စားမှုတွေလို့ မင်း ခံစားခဲ့ရလို့လား။"

အာထုံ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဖန်းဖျင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားလေသည်။

"မင်းမှာ သံသယ ဝင်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဖိုရမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ "Night Walker 001" ၏ ပို့စ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"ဒါကို ခင်ဗျား တင်ထားတာလား" ဟု သူက ဖန်းဖျင်ကို မေးလိုက်၏။

ဖန်းဖျင်က ကိုင်းညွတ်၍ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ငါ တင်ထားတာ။"

"ဒီလိပ်စာမှာ... မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ မှာ၊ ခင်ဗျား နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

"တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။"

ရှန်ရဲ့က ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများ၊ "စည်းမျဉ်းများ" ရေးသားထားသော စာရွက်များ၊ ကွန်ပျူတာများနှင့် စာရွက်စာတမ်းများ။

ဒါတွေ အားလုံးက အရမ်းကို တမင်တကာ ဖန်တီးထားလွန်းတယ်။

"ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာတဲ့ သူတွေ" အတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ဇာတ်ခုံ တစ်ခုလိုပဲ။

သူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏: "ဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲက ဒုတိယမြောက် အထပ်ကို ရောက်ဖူးလား။"

ဖန်းဖျင်က စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြေလေသည်: "ရောက်ဖူးတာပေါ့။ ငါတို့ အားလုံး အထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးတာပဲလေ။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို ပြန်ထွက်လာတာလဲ။"

"စည်းမျဉ်းတွေ အတိုင်းပေါ့။ အထပ်တိုင်းမှာ ထွက်ပေါက် တစ်ခုစီ ရှိတယ်။ မှန်ကန်တဲ့ 'စည်းမျဉ်းတွေ' ကို ရှာတွေ့သရွေ့ အပြင်ကို ထွက်လို့ရတယ်။"

ရှန်ရဲ့က သူမကို စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို ကျိုးယွမ် က ဘယ်လို ထွက်လာတာလဲ။ သူ သတ္တမမြောက် အထပ်အထိ ဆင်းသွားပြီး မူလပထမ အစစ်အမှန် သူ့ကိုယ်သူကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ အပြင်ကို ထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် ကလည်း အပြင်ကို ထွက်လာတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်ပေါက်ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။"

ဖန်းဖျင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အေးခဲတောင့်တင်းသွားခြင်းပင်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်: "မပျောက်ကွယ်သွားခင်တုန်းက ကျိုးယွမ် က ဘယ်လက်တွေ့ကမ္ဘာ ကိုမှ မယုံကြည်ဖို့ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျား ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာက အစစ်အမှန် ဆိုတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ။ သူ မပျောက်ကွယ်သွားခင်တုန်းက အဲ့ဒီစာက အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုကော ခင်ဗျား ဘယ်လို သေချာ သိနိုင်မှာလဲ။"

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သရဲအို၏ မျက်နှာမှာ မှုန်သုန်သွား၏။ အာထုံက ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ နံရံအနီးတွင် ရပ်နေသော ချန်မော့က လက်တော့ပ် ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လာလေသည်။

ဖန်းဖျင်က စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်: "မင်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆို၏။

သူမက ပြတင်းပေါက်နား လျှောက်သွားပြီး လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှတောက်ပနေ၏။

ဖန်းဖျင်က သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားလျက် စကားပြောလေသည်: "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါက လက်တွေ့ကမ္ဘာ အစစ်ပဲ ဆိုတာကို ငါတို့ သက်သေမပြနိုင်ဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့"

သူမ လှည့်ကြည့်လာရာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ တစ်ခု ရှိနေ၏။

"ငါတို့ အခု ဘယ်မှာ ရောက်နေလဲ ဆိုတာကိုတောင် ငါတို့ ကိုယ်တိုင် မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့က သူမကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဖန်းဖျင်က ပြောလေသည်: "မင်း ကန့်သတ်နယ်မြေထဲကနေ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာပြီလို့ မင်းကိုယ်မင်း ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုထဲကနေ နောက်ထပ် ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုထဲကို ပြုတ်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျားအိုက "အစ်မဖန်း၊ အစ်မ" ဟု ဝင်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဖန်းဖျင်က လက်မြှောက်၍ သူ့ကို တားလိုက်၏။

သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်လေသည်: "ငါတို့ ဒီနေရာမှာ နေလာတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေကို သုတေသန လုပ်တယ်၊ လူသစ်တွေကို ကယ်တင်တယ်၊ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်နှစ်ကျော် ကာလ အတွင်းမှာ၊ တာဝန်ကို တကယ် အပြည့်အဝ 'အောင်မြင်' ပြီး အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့ သူ တစ်ယောက်ကိုမှ ငါတို့ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး။ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သူတွေ၊ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သူတွေ၊ ပြီးတော့ အထဲကို ပြန်ဝင်သွားတဲ့ သူတွေပဲ ရှိတယ်။ တကယ် အပြင်ကို လွတ်မြောက်သွားတဲ့ သူဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်နေနေသေးတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဖန်းဖျင် ပြုံးလိုက်၏။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ ခါးသီးလွန်းလှသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလည်း ဘယ်သွားရမှန်း မသိလို့ပဲ။ တကယ်လို့ ဒါကလည်း ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ ထွက်သွားတော့ကော ဘာထူးမှာလဲ။ နောက်ထပ် ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုထဲကို ထပ်ရောက်သွားမှာပဲလေ။ အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာကြီးပေါ့။"

သူမ စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ လူတစ်ယောက် ပိုလာလေ၊ ငါတို့ရဲ့ အင်အား ပိုတိုးလာလေပဲ။ ဒီလောက် လူအများကြီး ပေါင်းလိုက်ရင် နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ကောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်မှာပါ။"

ရှန်ရဲ့က သူမကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "ကန့်သတ်နယ်မြေထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ ကြိုးစားကြည့်ဖူးလား။"

ဖန်းဖျင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ကြိုးစားဖူးတယ်။ တချို့က ဝင်သွားပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာတော့ဘူး။ တချို့က ဝင်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ တချို့ကတော့ ဝင်သွားပြီး အရာအားလုံးကို မှတ်မိလျက်နဲ့ ပြန်ထွက်လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။"

သူမက နံရံအနီးရှိ ချန်မော့ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "သူက သုံးခါတောင် ဝင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သုံးခါလုံး ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ချန်မော့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မော့မှာ ယခုအချိန်အထိ စကားအများကြီး မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ၊ သူက ခေါင်းညိတ်ပြရုံမျှသာ ပြုလုပ်ပြီး "သုံးခါပါ။ တစ်ခါနဲ့ တစ်ခါ မတူဘူး" ဟု ဖြေလေသည်။

"ဘာတွေ မတူတာလဲ။"

ချန်မော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေသည်: "ပထမဆုံး တစ်ခါ ဝင်တုန်းက ပထမအထပ် ကို ရောက်တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက ပို့စ်ထဲက ရှင်သန်ရေး ဗားရှင်း အတိုင်းပဲ။ ငါ နှစ်ရက်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ပြီး ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒုတိယ တစ်ခါ ဝင်တော့ ပထမအထပ် ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းသွားပြီ။ ငါ အထဲမှာ သေတော့မလို့ပဲ။ တတိယ တစ်ခါ ဝင်တဲ့ အချိန်ကျတော့၊ ဝင်ဝင်ချင်း သတ္တမမြောက် အထပ်ကို တန်းရောက်သွားတာ။ အဲ့ဒီမှာ မူလပထမ အစစ်အမှန် ငါ့ကိုယ်ငါ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်၏: "ပြီးတော့ကော။"

ချန်မော့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"ပြီးတော့ မူလပထမ 'ငါ' နဲ့ ငါ စကားပြောခဲ့တယ်။ သူက ငါတို့ အားလုံး၊ The Union က လူတွေ အားလုံး၊ မင်းနဲ့ ငါ အပါအဝင် အားလုံးက အတုတွေချည်းပဲ လို့ ပြောတယ်။"

အခန်းထဲမှာ ထပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

"သူပြောတာကို မင်း ယုံလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မသိဘူး။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ငါ သေချာ သိတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက အစစ်အမှန် ဆိုရင်၊ ငါလည်း အစစ်အမှန်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက အတုအယောင် ဆိုရင်၊ ငါလည်း အတုအယောင်ပဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက် ဘာမှ မကွာခြားဘူး။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က ချန်မော့ ပါ။ Night Walkers အဖွဲ့ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူ လှည့်၍ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်က စူးရှတောက်ပနေ၏။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူများ စည်ကားစွာ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

အရာအားလုံးက အရမ်းကို အစစ်အမှန် ဆန်လွန်းနေသည်။

သို့သော် ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကလည်း အဆိုပါ စင်္ကြံလမ်းများ၊ အခန်းများနှင့် စည်းမျဉ်းများမှာ ဤကဲ့သို့ပင် အစစ်အမှန် ဆန်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

အရာတစ်ခုက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို ခံစားချက် သက်သက်ဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ချေ။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွားသည် ဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှန်ရဲ့၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသောအခါ ကိုယ်ပွားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဖန်းဖျင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

"သုတေသန ဆက်လုပ်မယ်။ ဆက်ပြီး စောင့်နေမယ်။ သဲလွန်စ အသစ်တွေ ထပ်ပေါ်လာကောင်း ပေါ်လာနိုင်တယ်လေ" ဟု ဖန်းဖျင်က ဖြေလေသည်။

သူမက အံဆွဲထဲမှ ကတ်ပြား နှစ်ကတ်ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ကတ်ပြား တွေပဲ။ ဒီအပေါ်မှာ လိပ်စာနဲ့ ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်တွေ ပါတယ်။ မင်းတို့ အိမ်ပြန်ပြီး အရင် အနားယူလိုက်ပါ။ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်လား ဆိုတာကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က ကတ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ကတ်ပြားပေါ်တွင်: Night Walkers The Union၊ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ ဒုတိယထပ်။ ပြီးတော့ QR Code တစ်ခုလည်း ပါဝင်လေသည်။

သူ ကတ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး: "ငါတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဖန်းဖျင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွား က အနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အဆောက်အအုံလေး ထဲမှ ထွက်လာပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

နေရောင်ခြည်က စူးရှတောက်ပနေဆဲပင်။

ကိုယ်ပွား က မေးလိုက်သည်: "သူတို့ကို မင်း ယုံလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါ မယုံဘူး။"

"ဒါဆို နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် လက်ထဲရှိ ကတ်ပြားကို ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းမော့၍ လမ်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အဲ့ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။

အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့။

ကျိုးဝမ်။

သူမက ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

သူ အနားရောက်သွားမှသာ သူမက စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှသည်။

"မြန်မြန် သွားပါ။"

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရဘူး။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ဝင်မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လေ" ဟု သူမက ဆို၏။ "ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ဆိုတာ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်: "ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကနေ ထွက်လာနိုင်ပြီလို့ ရှင်တို့ကိုယ်ရှင်တို့ ထင်နေကြတာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ စတုတ္ထမြောက် အထပ်ကနေ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ရုံ သက်သက်ပဲ။ ပဉ္စမမြောက် အထပ်က 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားတာ။ ရှင်တို့ရဲ့ သတိထားမှုကို လျော့ကျသွားအောင်၊ ရှင်တို့ လုံခြုံသွားပြီလို့ ထင်သွားအောင် ဖန်တီးထားတာ။ ပြီးတော့"

သူမ စကားကို အဆုံးထိ မပြောခဲ့ချေ။

သို့သော် ရှန်ရဲ့ နားလည်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေက ထပ်ပြီး အသက်ဝင်လာမယ်၊ လူတွေကို မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ထပ်သတ်လိမ့်မယ်။

သူ မေးလိုက်သည်: "ဒီအကြောင်းတွေကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကနေ ကျွန်မ လွတ်မြောက်လာခဲ့လို့လေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ဆို၏။

သူမ လက်မြှောက်၍ လမ်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဝင်ပေါက် တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒီကနေ စတုတ္ထမြောက် အထပ်ကို ပြန်သွားလို့ ရတယ်။ စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိတယ်။ ရှင်တို့ အသက်ရှင်ချင်ရင် အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားမှ ရမယ်။ ဒီမှာ ရပ်မနေပါနဲ့။"

ရှန်ရဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "မင်းကော။ မင်း မထွက်သွားဘူးလား။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ကျွန်မ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ဒီမှာပဲ နေနေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကတော့ ထွက်သွားလို့ ရသေးတယ်။"

သူမက ရှန်ရဲ့ကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း မသတ်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါက ရှင်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ ရှင်တို့ အတူတူ သွားရင် နောက်ဆုံး အထပ်အထိ ရောက်ကောင်း ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ပြောလိုက်သည်: "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ နံရံပေါ်ရှိ ပုံဆွဲထားသော ပုံများမှ အပြုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

သူမ လှည့်၍ လမ်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

"အော်... ဒါနဲ့လေ၊ ကျိုးယွမ် က ရှင့်ကို စကားတစ်ခွန်း ပါးပေးဖို့ ပြောလိုက်တယ်"

သူမ ခဏရပ်သွားသည်။

"သူက တတိယမြောက် လမ်းကြောင်း ကို ရှာတွေ့သွားပြီ တဲ့။"

"ဘာလမ်းကြောင်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်: "သူက ရှင့်ကို ဒီလို ပြောပြဖို့ မှာလိုက်တယ်: ဘယ် စည်းမျဉ်း ကိုမှ မယုံပါနဲ့၊ 'စည်းမျဉ်း မရှိဘူး' လို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေကိုလည်း မယုံပါနဲ့။ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်က မူလပထမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစစ်အမှန်ကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ၊ ပြီးတော့..."

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က အတင်းအကျပ် မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။

သူမ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

လမ်းမကြီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လမ်းသွားလမ်းလာများက သွားလာလှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ နေရောင်ခြည်ကလည်း စူးရှတောက်ပနေဆဲပင်။

သို့သော် ဤအရာ အားလုံးသည် အတုအယောင် များသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှန်ရဲ့ ကောင်းကောင်း သိနေလေပြီ။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ရှန်ရဲ့က: "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ လမ်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

ကန့်သတ်နယ်မြေထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားပြီး၊ အဆုံးကို မမြင်ရချေ။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင်တော့ အဆိုပါ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

……….