အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) - ကံကောင်းသူများသည် ထူးဆန်းကြသည်။

လှေကားမှာ အလွန် ရှည်လျားလှသည်။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက် ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့ကြရာ၊ သူတို့၏ ခြေသံများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလွတ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နံရံများပေါ်ရှိ ပုံဆွဲထားသော ပုံများက ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ပုံစံမှာ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ ကျိုးဝမ်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စုတ်ချက်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ရေးခြစ်ထားသော ဂရပ်ဖစ်တီ ပုံစံများ ဖြစ်လာကာ၊ အချို့တွင် စာသားများပင် ပါဝင်နေ၏။

"ရှေ့မှာ စူပါမားကတ် တစ်ခု ရှိတယ်၊ လက်လွတ်မခံနဲ့နော်။"

"ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထက် ပိုကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒါကို သေချာ မှတ်ထား။"

"စတုတ္ထမြောက် အထပ်က လူဝကြီးကို သတိထား၊ သူက ခိုးတတ်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဆိုပါ စာသားများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားက အနားသို့ ကိုင်းညွတ်၍ အသံထွက် ဖတ်ကြည့်လေသည်: "ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထက် ပိုကောင်းတယ်... အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်ကြီးလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် လှေကားထစ် အတော်များများကို ဖြတ်ကျော်ဆင်းလာပြီးနောက်၊ လှေကားမှာ ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

တံခါးတစ်ချပ် မဟုတ်ချေ။

ပလက်ဖောင်း တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ခေါက်စားပွဲ တစ်လုံး ရှိပြီး၊ အပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဘူးအချို့၊ လျှပ်စစ် ရေနွေးအိုး တစ်လုံးနှင့် ဖွင့်ထားပြီးသော ချဉ်ဖတ်ထုတ် တစ်ထုပ် ရှိနေသည်။ စားပွဲဘေးတွင် လူတစ်ယောက်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဖုန်းသုံးနေ၏။ မဟုတ်သေး၊ ဖုန်းသုံးနေခြင်းထက် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို သွားဖြဲပြုံးရယ်ရင်း မိမိဘာသာ စကားပြောနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

"ဘယ်ဘက်ကို ရှောင်၊ ဘယ်ဘက်ကို ရှောင်... အား... ငါ သေပါပြီကွာ။"

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့သည် လှေကားထိပ်တွင် ရပ်လျက် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားကြ၏။

ထိုသူက အသံကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

သူက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အနက်ရောင် မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားကာ "ငါ အချိန်ပိုဆင်းရတာကို အရမ်းချစ်တယ်" ဟု စာတန်းထိုးထားသော တီရှပ် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားကို မြင်သောအခါ သူ ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

"အိုး... လူသစ်တွေလား။ အမြွှာတွေလား။"

"မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူဝကြီးက ရှန်ရဲ့ကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့်: "အော် မူလပထမ အစစ်အမှန်နဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် မလား။ အချင်းချင်း မသတ်ချင်ကြတဲ့ သူမျိုးတွေလား။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်: "မင်း သိနေတာလား။"

လူဝကြီးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘောင်းဘီကို ခါလိုက်ပြီး: "သိတာပေါ့၊ ဒီတစ်ဝိုက်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လာ လာ... လာထိုင်ကြ၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားမလား။ ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထက် ပိုကောင်းတယ်နော်။"

သူက ဘေးရှိ ခေါက်ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ဘူတာရုံမှ ခရီးသည်ခေါ်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်ကို ဖော်ရွေပျူငှာစွာ ဖိတ်ခေါ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားလည်း နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

လူဝကြီးက သူတို့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ ဝင်ထိုင်ကာ သူ၏ ဖုန်းကို ဆက်လက် ပွတ်နေလေသည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့" ဟု ခေါင်းမမော့ဘဲ သူက ဆို၏။ "ဒီအထပ်က တခြားအထပ်တွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒီမှာ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်တာတွေ မရှိဘူး။ စည်းမျဉ်း ကလည်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်: အငတ်မခံနဲ့ တဲ့။ ဗိုက်ဆာရင် ဦးလေးကျန်း ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးလီ ဆီ သွားပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဝယ်စားရုံပဲ။ ဒါနဲ့... မင်းတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ပါလား။"

"ဘာပိုက်ဆံလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

လူဝကြီးက ခေါင်းမော့လာပြီး မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်၏: "ကန့်သတ်နယ်မြေသုံး အကြွေစေ့တွေလေ။ မင်းတို့ အောက်ဆင်းလာတုန်းက ကောက်မလာခဲ့ဘူးလား။ လှေကားပေါ်မှာ အစိမ်းရောင် အကြွေစေ့တွေ ခဏတိုင်း ကျနေတတ်တယ်လေ။"

ရှန်ရဲ့က ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ လှေကားပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် အရာဝတ္ထု အချို့ကို သူ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သတိပြုမိသွား၏၊ သို့သော် အဆိုပါ အချိန်က သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့မိချေ။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လူဝကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဆင်းရဲသား လေးတွေပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ပထမဆုံး အကြိမ်ကိုတော့ ငါ ဒကာခံလိုက်ပါ့မယ်။ ဦးလေးလီ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးလောက် ပေးပါဗျို့"

ပလက်ဖောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ သူ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

ထိုဘက်တွင် လိုက်ကာ တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ လိုက်ကာ အနည်းငယ် ဟသွားကာ ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခါးဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် တူတစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။"

"လူသစ်တွေ အတွက်။ ငါ့အကောင့်ထဲ စာရင်းမှတ်ထားလိုက်"

ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

လူဝကြီးက ထိုဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက်: "သူက ဦးလေးလီ လေ။ သူ့ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က သူ့မိန်းမ ချက်တဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ် ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်။ လမ်းတစ်ဖက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ သူက ဦးလေးကျန်း။ သူ့ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကတော့ သူ့မိန်းမ ချက်တဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ် ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။ မင်းတို့ရော မဝယ်မိစေနဲ့နော်။"

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ရဲ့ စကားစပြောလာပြီး မေးလိုက်၏: "ဒီနေရာက... ဘယ်နေရာလဲ။"

"စတုတ္ထမြောက် အထပ်လေ" ဟု လူဝကြီးက ဖြေသည်။ "မင်းတို့ အပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တာ မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လူဝကြီးက ဆက်လက် ရှင်းပြလေသည်: "စတုတ္ထမြောက် အထပ်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ ဒီမှာ သွေးထွက်သံယို အကြောက်တရား ကစားပွဲတွေ မရှိဘူး။ စည်းမျဉ်း ဆိုလို့လည်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။ ငတ်မသေစေနဲ့ တဲ့။ ဗိုက်ဆာရင် စားကို စားရမယ်၊ မစားရင် တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စားစရာတွေကို ကန့်သတ်နယ်မြေ သုံး အကြွေစေ့ တွေနဲ့ ဝယ်စားရတာ။ အကယ်၍ မင်းမှာ အကြွေစေ့ မရှိရင် အလုပ်လုပ်ရမယ်။ အလုပ်လုပ်တယ် ဆိုတာက ဦးလေးကျန်း ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးလီ တို့ကို အလုပ်ကူလုပ်ပေးရတာပဲ၊ အလုပ်ပြီးသွားရင် သူတို့က မင်းကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး ကျွေးလိမ့်မယ်။"

"ဦးလေးကျန်း နဲ့ ဦးလေးလီ ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

လူဝကြီး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်: "ငါလည်း မသိဘူး။ အရင်က ရောက်ခဲ့တဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်နိုင်သလို၊ NPC တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သရဲတွေ အယောင်ဆောင်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က လူတွေကို ဒုက္ခမပေးဘူး၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ ရောင်းတာ။ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်က အမြဲတမ်း ပြိုင်ဆိုင်နေကြတာပဲ၊ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထဲ အဆိပ်ခတ်ထားတယ် ဆိုပြီး အမြဲ စွပ်စွဲနေကြတာ။"

ထိုစဉ် ဦးလေးလီက ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကိုင်လျက် ထွက်လာလေသည်။

တကယ်ကို နှစ်ဘူး ဖြစ်ပြီး၊ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေကာ တစ်ဘူးစီ၏ အပေါ်တွင် ကြက်ဥကြော် တစ်လုံးစီ တင်ထား၏။

ဦးလေးလီက ခေါက်ဆွဲပြုတ်များကို စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်ပြီး၊ ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလေသည်: "လူသစ်တွေလား။ ကြိုဆိုပါတယ် ကြိုဆိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ဆီကပဲ လာဝယ်ကြနော်၊ ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေက သက်တမ်းကုန်နေပြီ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဘူးကို ကြည့်နေသော်လည်း ဝင်မစားသေးချေ။

လူဝကြီးကတော့ အားရပါးရ စားသောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ စားနေရင်းနှင့်ပင် "စားကြလေ၊ အဆိပ်မပါပါဘူး။ ငါ ဒီမှာ စားလာတာ လဝက်တောင် ရှိနေပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"မင်း ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်တောင် ရှိပြီလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လူဝကြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့မှ မရတာ၊ ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ အပေါ်ထပ်တွေထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နေ့တိုင်း သရဲတွေ သတ်တာ ခံရမလား ဆိုပြီး စိုးရိမ်မနေရဘူးလေ။"

"ဒီလမ်းအတိုင်း အောက်ကို ဆက်ဆင်းဖို့ မစဉ်းစားကြည့်ဖူးဘူးလား။"

လူဝကြီး ခေါက်ဆွဲစားနေတာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လာရာ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွား၏။

"အောက်ကို ဆင်းမယ်။ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကိုလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လူဝကြီးက ခက်ရင်းကို ချထားလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ: "အစ်ကို၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ် ဆိုတာ ဘာလဲ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"လက်တွေ့ကမ္ဘာလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လူဝကြီး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်: "မင်း အဲ့ဒီကို ဆင်းသွားဖူးတာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါတို့ အခုလေးတင် အဲ့ဒီကနေ ထွက်လာတာ။"

လူဝကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်: "မင်းတို့ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကနေ ပြန်လာတာလား။"

"တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။ "ပဉ္စမမြောက် အထပ်မှာ ငါတို့ ခဏလောက် နေခဲ့သေးတယ်၊ အဲ့ဒီနောက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဆိုတာကို သတိထားမိလို့ ပြန်တက်လာတာ။"

လူဝကြီးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

"မင်း... မင်းတို့တွေ" ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် သူက ဆက်ပြောသည်၊ "အစစ်အမှန် တွေလား။ ဒါမှမဟုတ် ကြေးမုံပြင် အရိပ်တွေလား။"

"အကုန်လုံး အစစ်အမှန်တွေပဲ။ ဘယ်သူမှ အသတ်မခံခဲ့ရဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်၏။

လူဝကြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"မိုက်တယ်ဟေ့။"

သူ ခက်ရင်းကို ပြန်ကိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲကို ဆက်စားရင်း: "ငါ ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်လောက် ရှိပြီ၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကနေ ပြန်လာတဲ့ လူအတော်များများကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လိုမျိုး အတူတူ ပြန်လာတာကိုတော့ အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကနေ ပြန်လာတဲ့ လူတွေက ဘာပြောကြလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လူဝကြီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်: "အမြင်အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်။ တချို့က ပဉ္စမမြောက် အထပ် ဆိုတာ ထောင်ချောက်ပဲ၊ အထဲဝင်သွားရင် ပြန်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး လို့ ပြောကြတယ်။ တချို့ကကျတော့ ပဉ္စမမြောက် အထပ်က တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကိုတော့ ရှာတွေ့ဖို့ လိုတယ် တဲ့။ တချို့ကလည်း ပဉ္စမမြောက် အထပ် ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူး၊ အဲ့ဒါက အစုလိုက် အပြုံလိုက် အာရုံလှည့်စားမှု ကြီး တစ်ခုပါ လို့ ဆိုကြတယ်။"

သူ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်လုပ်ကို အားရပါးရ စားလိုက်ပြီး၊ မြိုချလိုက်ကာ ဆက်ပြောလေသည်: "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါကတော့ အောက်ကို ဆင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာပဲ နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏: "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ဝမ်တာယုံးပါ။ တာယုံးလို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

သူက ပလက်ဖောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက်: "ဒီနေရာက ဦးလေးလီ ရဲ့ နယ်မြေ၊ ဟိုဘက်က ဦးလေးကျန်း ရဲ့ နယ်မြေ။ အလယ်က လှေကားကတော့ အများပြည်သူပိုင် ဧရိယာပေါ့၊ မင်း ကြိုက်သလို နေလို့ရတယ်။ နေ့တိုင်း မနက်စာ၊ နေ့လယ်စာ၊ ညစာ အချိန်တွေကျရင်၊ ဦးလေးလီ နဲ့ ဦးလေးကျန်း တို့က ထွက်လာပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဘယ်သူစားမလဲ ဆိုပြီး လှမ်းအော်လေ့ ရှိတယ်။ အကြွေစေ့ ရှိတဲ့သူက အကြွေစေ့နဲ့ ဝယ်စား၊ အကြွေစေ့ မရှိတဲ့သူက အကြွေးမှတ်ထားရတယ်။ အကြွေးမှတ်ထားတဲ့ သူတွေကတော့ အလုပ်ကူလုပ်ပေးရတယ်။ ပန်းကန်ဆေးတာ၊ တံမြက်လှည်းတာ၊ ကုန်ပစ္စည်း သယ်တာတွေပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အငတ်တော့ မခံရပါဘူး။"

"ဒီမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

တာယုံး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ဆယ်ယောက်ကျော်လောက် ရှိတယ်။ တချို့က အိပ်နေကြတယ်၊ တချို့က အလုပ်သွားလုပ်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ တချို့ကတော့" သူ အသံကို နှိမ့်၍ ဆက်ပြောသည်၊ "တချို့ကတော့ သရဲတွေလေ၊ လူအုပ်ထဲ ရောနှောနေပြီး ဘယ်အချိန် အကိုက်ခံရမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကိုက်ခံရလို့လည်း မသေပါဘူး၊ နာရက် အနည်းငယ်လောက် နာကျင်ရုံပဲ ရှိတာ။ ဒီအထပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက လူကို မသတ်ဘူး၊ နှိပ်စက်ရုံ သက်သက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်၏: "သရဲတွေက လူမသတ်ဘူးပေါ့လေ"

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်။ ဒီအထပ်မှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်။ သရဲတွေက နာကျင်မှုလောက်ပဲ ပေးနိုင်တယ်၊ တကယ် အသေမသတ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက တော်တော်လေး စိတ်အေးလက်အေး ရှိကြပါတယ်။ အကိုက်ခံရတဲ့ အချိန်ကလွဲရင်ပေါ့၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်တော့ အရမ်းကို နာကျင်ရတာ။"

သူက သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးခြည်ဥ ဒဏ်ရာ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက်: "မနေ့ကမှ အကိုက်ခံထားရတာ၊ အခုထိ နာနေတုန်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ထိုသွေးခြည်ဥ ဒဏ်ရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တာယုံး၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူသည် သရဲအကိုက်ခံရခြင်းကို ခြင်အကိုက်ခံရသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုနေလေသည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "မင်းတို့ ထွက်ပေါက်ကို မရှာကြဘူးလား" ဟု ဝင်မေးလိုက်၏။

တာယုံး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်: "ရှာချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ လုပ်လို့မှ မရတာ။ လှေကားပေါ် ပြန်တက်သွားရင် တတိယမြောက် အထပ်ကို ရောက်သွားမယ်။ အောက်ကို ဆင်းသွားရင် ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကို ရောက်သွားမယ်။ တတိယမြောက် အထပ်ကို ငါတို့ ပြန်မသွားရဲဘူး၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကလည်း ထောင်ချောက်ကြီးပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေရတော့မှာပေါ့။”