အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) - အခန်း

နောက်ဆုံး ခေါက်ဆွဲတစ်ဖတ်ကို စားပြီးနောက် သူသည် ခေါက်ဆွဲဘူးကို အနီးရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ လုပ်စရာမှ မရှိတော့တာ၊ အားလပ်ရက် အနားယူတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။ စားစရာ၊ သောက်စရာ ရှိတယ်၊ အိပ်စရာ နေရာ ရှိတယ်၊ စကားပြောဖော် ရှိတယ်။ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ဤလူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သေချာ ပြန်တွေးကြည့်မည် ဆိုပါက၊ အကယ်၍ ဤအထပ်သည် လူများကို တကယ်ပင် မသတ်ခဲ့ပါလျှင်၊ အထက်ရှိ မည်သည့် အထပ်များထက်မဆို ပို၍ "လုံခြုံ" နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ သရဲအကိုက်ခံရနိုင်သော်လည်း သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ဘဲ နာကျင်မှုမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာရှည်မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သော အဆိုပါ အထပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာသည် နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဤနေရာသည် တကယ့် စတုတ္ထမြောက် အထပ် ဟုတ်ရဲ့လား။

ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ထောင်ချောက် တစ်ခုများလား။

သူ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ တာယုံးက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် "အရမ်းကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ခေါက်ဆွဲကို အရင်စားလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် မင်းတို့ကို ငါ လိုက်ပြမယ်။ ဒီအထပ်က တော်တော် ကျယ်တယ်၊ အခန်းတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ တချို့အခန်းတွေမှာ လူရှိပြီး တချို့က အလွတ်တွေပဲ။ မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့ အခန်းကို ရွေးနေလို့ ရတယ်။" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အရှေ့ရှိ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ကြည့်နေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ခက်ရင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်၏။

အရသာမှာ အလွန် သာမန်ဖြစ်ပြီး ရိုးရိုး ခေါက်ဆွဲပြုတ် အရသာသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပူနွေးနေသည်ကတော့ အမှန်ပင်။

လက်တွေ့လောကလား၊ အာရုံလှည့်စားမှုလား ဟူသည်ကိုပင် ခွဲခြားမရနိုင်သော ဤနေရာ၌၊ ပူနွေးသော ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပွဲက သူ့အား အစစ်အမှန် ဖြစ်တည်မှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် တာယုံးက သူတို့ကို ခေါ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို "လေ့လာရေး" လိုက်ပြလေသည်။

ဤအထပ်မှာ တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှသည်။

လှေကားထစ် နေရာသည် အဝင်ဝမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းသို့ ဝင်သွားလျှင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ တံခါးများရှိသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ရှိ၏။ တံခါးတိုင်းတွင် ၀၁ မှ ၂၀ အထိ နံပါတ်စဉ်များ တပ်ထားသည်။

တာယုံးက လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြလေသည်၊ "၀၁ ကနေ ၀၅ အထိက ဦးလေးလီ ရဲ့ နယ်မြေ၊ အဲ့ဒီမှာ နေတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက သူ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေချည်းပဲ။ ၀၆ ကနေ ၁၀ အထိက ဦးလေးကျန်း ရဲ့ နယ်မြေ၊ အဲ့ဒီက လူတွေကလည်း သူ့အလုပ်သမားတွေချည်းပဲ။ ၁၁ ကနေ ၂၀ အထိကတော့ အများပြည်သူပိုင် နေရာ၊ ဘယ်သူမဆို နေလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထားနော်၊ တချို့ အခန်းတွေက သရဲခြောက်တယ်။"

"သရဲခြောက်တဲ့ အခန်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ညသန်းခေါင်ယံမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်နေတုန်း လူတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှတော့ မသေပါဘူး၊ ကောင်းကောင်း အိပ်မရရုံ သက်သက်ပဲ။ ဒါကြောင့် လူတွေက သရဲမခြောက်တဲ့ အခန်းတွေကိုပဲ ရွေးနေလေ့ ရှိကြတယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူက အခန်းနံပါတ် ၁၅ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် "ဒီအခန်းက မဆိုးဘူး။ အရင်က ရက်အနည်းငယ်လောက် ငါ နေခဲ့ဖူးတယ်၊ တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်တယ်။" ဟု အကြံပြု၏။

ရှန်ရဲ့သည် အခန်းနံပါတ် ၁၅ ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် တစ်လုံးသာ ရှိသော အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ရှိသည်။ နံရံပေါ်တွင် စာကြောင်းအချို့ ရေးသားထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကပ်ထား၏။

【အခန်း အသုံးပြုမှု စည်းမျဉ်းများ】

၁။ အခမဲ့ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။

၂။ အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်ပါသည်။

၃။ အခန်းတွင်း၌ ရန်မဖြစ်ပါနှင့်။

၄။ အခန်းတွင်း၌ ခေါက်ဆွဲ မပြုတ်ပါနှင့်။

၅။ ညသန်းခေါင်ယံတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားပါက၊ တံခါးမဖွင့်ဘဲ နေရန် ရွေးချယ်နိုင်သလို၊ ဖွင့်၍ စစ်ဆေးရန်လည်း ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေဆုံးမည် မဟုတ်ပါ။

၆။ ပျော်ရွှင်ဖွယ် နေထိုင်မှုလေး ဖြစ်ပါစေ။

ရှန်ရဲ့သည် နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ဤအထပ်ရှိ စည်းမျဉ်းများသည် ယခင်အထပ်များနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေလေသည်။

ဆိုးယုတ်သော လှည့်ကွက်များ မရှိသကဲ့သို့၊ သေတွင်းသို့ တွန်းပို့ရန် တမင် ဖန်တီးထားသော ထောင်ချောက်များလည်း မရှိချေ။ ရိုးရှင်းသော အချက်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပြီး၊ "မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သင် သေဆုံးမည် မဟုတ်ပါ" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသေး၏။

တာယုံးက အနောက်မှနေ၍ ချောင်းကြည့်ကာ "ဘယ်လိုလဲ။ မဆိုးဘူး မလား။" ဟု မေးလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒီအခန်းပဲ ယူမယ်" ဟု ဆို၏။

ကိုယ်ပွားကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် "ငါလည်း ဒီအခန်းမှာပဲ နေမယ်" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တာယုံးက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် "အိုကေလေ၊ ကုတင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အကျယ်ကြီးပဲ။ နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်လည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။" ဟု ဆိုလေသည်။

သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်လာကာ "အော်... ဒါနဲ့၊ ညဘက်ကျရင် လျှောက်မသွားနဲ့နော်။ ဘယ်သူမှ မသေဘူး ဆိုပေမယ့်၊ တချို့နေရာတွေက တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် လှေကားနား တစ်ဝိုက်ပေါ့၊ ညသန်းခေါင်ကျရင် အဲ့ဒီမှာ တစ်ခုခု တက်လာတတ်တယ်။ ဘာကြီးလဲ ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ သွားရှာမကြည့်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။" ဟု သတိပေးသွား၏။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားသည် အခန်းတွင်း လျှောက်သွားကာ ထောင့်တိုင်းကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လေ၏။

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွားက ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ: "ဒီနေရာက အစစ်လား၊ အတုလား ဘာလို့ မင်း ထင်လဲ။" ဟု မေး၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

"အရေးမကြီးဘူး ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ တကယ်လို့ ဒီနေရာက အတု ဆိုရင်တောင် ငါတို့ အနှေးနဲ့အမြန် သိရမှာပဲ။ တကယ်လို့ အစစ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ အမြတ်ထွက်တာပေါ့။ အခု ဘယ်လိုမှ အပြင်ထွက်လို့ မရတဲ့ အတူတူ၊ ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထား တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်: "ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။"

ကိုယ်ပွားက "မင်း ဒီကို စရောက်တုန်းကဆို ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖို့ အရမ်း လောနေခဲ့တာ။ အခုတော့ 'လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေလိုက်ကြတာပေါ့' လို့တောင် မင်း ပြောထွက်နေပြီလေ" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ဘာကြောင့် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။

ဤအထပ်သည် အရမ်းကို "ပုံမှန်" ဖြစ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ပုံမှန် ဖြစ်လွန်းနေသဖြင့် လူများကို သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့တည်းမဟုတ် သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေခဲ့၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပထမဆုံး အထပ်မှ ပဉ္စမမြောက် အထပ်တိုင်အောင်၊ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများစွာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသဖြင့် သူ အသက်ဝဝ ရှူရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ကိုယ်ပွား မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်အတိ ကျဆင်းနေပြီး ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။ အထက်ရှိ အထပ်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ငါ့ကို ပြောပါဦး၊ ဒီအထပ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘာရှိမလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုသည်။ "နောက်ထပ် အထပ်တစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ လုံးဝ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူတို့ နှစ်ဦး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လူအနည်းငယ် ထပ်ရောက်လာပြီး လှေကားဆင်းရာ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြ၏။ တာယုံး လည်း ၎င်းတို့အထဲတွင် ပါဝင်နေပြီး၊ ခြေဖျားထောက်ကာ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လူအုပ်၏ အလယ်တွင် လူနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြ၏။

ခါးဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားမှာ ဦးလေးလီ ဖြစ်ပြီး၊ အခြား တစ်ယောက်မှာ ခါးဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော လူဝကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဦးလေးကျန်း ဖြစ်ရမည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် မျက်နှာများ နီရဲကာ လည်ပင်းကြောများ ထောင်သည်အထိ အချင်းချင်း ဆဲဆိုနေကြလေသည်။

"မင်းရဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေက သက်တမ်းကုန်နေပြီ။ မနေ့က ရှောင်လျို စားသွားတာ၊ စားပြီး ဝမ်းလျှောပါလေရော"

"ချီးပဲ။ မင်းရဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကျ မိလ္လာဆီနဲ့ ပြုတ်ထားသလိုပဲလေ။ တစ်နေ့က အားဟွား စားသွားတာ စားပြီး အန်ပါလေရော"

"မင်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့"

"မင်းက အရင် စွပ်စွဲတာလေ"

လူအုပ်ထဲမှ အချို့က "ချကြ။ ချကြ။" ဟု စတင် မြှောက်ပေးနေကြ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဦးလေးလီ၊ သူ့မျက်နှာကိုသာ ဖြတ်ထိုးလိုက်ဗျာ" ဟု လှမ်းအော်သည်။

အခြား တစ်ယောက်ကလည်း "ဦးလေးကျန်း၊ သတ္တိမကြောင်နဲ့၊ လှဲချပစ်လိုက်" ဟု အော်ဟစ်မြှောက်ပေး၏။

ရှန်ရဲ့ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

ကိုယ်ပွားက ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလေသည်: "ဒါကတော့... အရမ်းကို လွန်လွန်းမနေဘူးလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ဦးလေးလီနှင့် ဦးလေးကျန်း တို့၏ စကားများမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ်ပင် လက်ပါလာကြတော့သည်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြန်အလှန် တွန်းထိုးကြပြီးနောက် ဘေးလူများက ဝင်ဆွဲလိုက်ကြ၏။

မထွက်ခွာမီ ဦးလေးလီက "မနက်ဖြန် ငါ ဈေးချရောင်းမယ်။ တစ်ကျပ်ကို နှစ်ဘူး" ဟု အော်ပြောသွားသည်။

ဦးလေးကျန်းကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ "တစ်ကျပ်ကို သုံးဘူးကွ" ဟု ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်၏။

လူအုပ်ကြီးထံမှ သြဘာပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လူအားလုံး လူစုကွဲသွားကြပြီး မိမိတို့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြလေသည်။

တာယုံး လျှောက်လာရာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလား။ ဒီနှစ်ယောက်က ရက်အနည်းငယ် ခြားတစ်ခါ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေကြတာ။ တီဗီ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ထိုင်ကြည့်နေရတာထက် အများကြီး ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။"

"သူတို့ တကယ် ချကြတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

တာယုံး ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "မချပါဘူး။ အပြန်အလှန် တွန်းထိုးရုံလောက်ပါပဲ၊ တကယ် အသေအလဲ ထိုးကြကြိတ်ကြတာမျိုး မရှိဘူး။ ဒဏ်ရာရမှာကို ကြောက်လို့လား၊ ဘာကြောင့်လဲတော့ ငါလည်း မသိဘူး။"

သူ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ညစာစားချိန် ရောက်တော့မယ်။ မင်းတို့ ဘယ်သူ့ဆီက စားမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလေသည်။

"ဘာကွာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်မေး၏။

တာယုံး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲက အရသာ ပိုကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိုးအစားက နည်းတယ်။ ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲကတော့ အရသာ သာမန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အချိုးအစားက များတယ်။ မင်း အရည်အသွေးကို လိုချင်သလား၊ အရေအတွက်ကို လိုချင်သလား ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကိုယ်ပွားက "မင်းကော ဘယ်သူ့ဆီက စားဖို့ အကြံပေးချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါက များသောအားဖြင့် ဦးလေးလီ ဆီကပဲ စားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဦးလေးကျန်း က တစ်ကျပ်ကို သုံးဘူးပေးမယ် ဆိုတော့ ငါ သူ့ဆီ ပြောင်းစားရင် စားဖြစ်လောက်တယ်" ဟု တာယုံးက ဖြေလေသည်။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျှော်လင့်တကြီး မျက်နှာထားဖြင့် ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဤလူမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဤမျှ အေးချမ်းသော စိတ်နေသဘောထားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ပင်။

"အော်... ဒါနဲ့" တာယုံးက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး၊ "ဒီည ရှစ်နာရီကျရင် ဦးလေးလီ ဆီမှာ ပွဲလေး တစ်ခု ရှိတယ်။ ကာရာအိုကေ ဆိုတာလား ဘာလားတော့ မသိဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါ လွတ်သွားတယ်။ မင်းတို့ စိတ်ဝင်စားရင် သွားကြည့်လို့ ရတယ်။"

"ဘာပွဲလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်: "ငါလည်း မသိဘူး။ လူတွေ အကုန်လုံး စုပြီး ပျော်ကြတာနေမှာပေါ့။ ဒီကလူတွေက ပျော်တတ်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်ထွက်လို့မှ မရတာ၊ အချိန်ဖြုန်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမှာပဲလေ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် စင်္ကြံလမ်းအတွင်း သွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

တချို့က စကားစမြည် ပြောနေကြသည်၊ တချို့က ဖဲရိုက်နေကြသည်၊ တချို့ကတော့ ဖုန်းကို ကိုင်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေကြသည်။

အခြား တချို့ကတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားရင်း လမ်းလျှောက်နေကာ၊ ပူလွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ရှုံ့မဲ့နေကြ၏။

သေချာ မတွေးကြည့်မိပါက၊ ဤနေရာသည် အပြင်ဘက်ရှိ တက္ကသိုလ် အဆောင်များနှင့် သိပ်ကွာခြားမှု မရှိလှချေ။

ကိုယ်ပွားက သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် "ဒီနေရာက... အရမ်းကို ပုံမှန် ဖြစ်လွန်းနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်အောင်ကို ပုံမှန် ဖြစ်လွန်းနေတာ။"

"ငါတို့ သတိထားနေသင့်တယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဘာကို သတိထားရမှာလဲ။ သူတို့ကို သတိထားနေရတာက တကယ့် ပုံမှန် ဖြစ်စဉ်ကြီးပဲလေ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်: "အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"

ည ၈ နာရီ။

ဦးလေးလီ၏ ပွဲစဉ် အချိန်မှန် စတင်လေသည်။

နေရာမှာ ဦးလေးလီ၏ "ဆိုင်" ဖြစ်သော အခန်း ၀၁ တွင် ဖြစ်၏။ အခန်းက သေးငယ်သော်လည်း လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ပြည့်ကျပ်နေကာ တချို့က ထိုင်လျက်၊ တချို့က မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ တချို့ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်နေကြသည်။

ဦးလေးလီက အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် ရပ်လျက်၊ မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်း မသိသော မိုက်ခရိုဖုန်း တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး: "ဒီညလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ လွတ်လပ်စွာ သီချင်းဆိုနိုင်တဲ့ အချိန်ပါ။ သီချင်းဆိုချင်တဲ့ သူတွေ တက်ဆိုလို့ ရတယ်။ အကောင်းဆုံး ဆိုနိုင်တဲ့ သူကို ဆုအနေနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး ပေးမယ်" ဟု အသိပေးလိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ အုံးအုံးကြွက်ကြွက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

………