အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) - ပန်းကန်ဆေးခြင်း

ပထမဆုံး စင်ပေါ်တက်လာသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပိန်ပါးပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထား၏။ သူမက မိုက်ခရိုဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ကျွန်မ 'Later' (နောက်ပိုင်း) ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဆိုပါမယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

တေးဂီတသံများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိဘဲ၊ တေးဂီတ အသံအစစ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

မိန်းကလေး စတင် သီချင်းဆိုလေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမ၏ အသံမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အသံအနည်းငယ် ချော်နေသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အလွန်ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဆိုနေ၏။

အသံမြင့်ရမည့် နေရာများတွင် အသံမမီဘဲ အက်ကွဲသွားသဖြင့် လူတိုင်း ဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။

သူမက စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် အတူတကွ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ သီချင်းဆိုအပြီးတွင် အရိုအသေပင် ပေးလိုက်သေး၏။

ဦးလေးလီက ဦးဆောင်၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး "ကောင်းတယ်။ ဒီမှာ မင်းအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

ကောင်မလေးက ပြုံးလျက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို လှမ်းယူပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် လူအနည်းငယ် ထပ်မံ၍ စင်ပေါ်သို့ တက်လာကြ၏။ တချို့က ကောင်းကောင်း ဆိုနိုင်ပြီး၊ တချို့က ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆိုကြသော်လည်း အားလုံးက ပျော်ရွှင်နေကြကာ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ရှန်ရဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ဤမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကိုယ်ပွားက ဝင်ပြောလေသည်၊ "သူတို့ တကယ် ပျော်ရွှင်နေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေကြတာလား ဘယ်ဟာ အမှန်လို့ မင်း ထင်လဲ။"

"အဲ့ဒါက အရေးကြီးလို့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "အရေးမကြီးပါဘူး။"

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ အခန်းထဲမှ လူတစ်စု သီချင်းဆို၊ ပြောင်လှောင်၊ ရယ်မောနေကြသည်ကို ငေးကြည့်နေကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင်၊ တာယုံးက ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကိုင်လျက် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး တစ်ဘူးကို ရှင်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရော့... မင်းတို့ကို ညလယ်စာ ဒကာခံမယ်။ ဦးလေးကျန်း ဆီက ဝယ်လာတာ၊ ဒီနေ့ သူက ဈေးလျှော့ရောင်းနေတော့ အပို နှစ်ဘူးလောက် ဝယ်လာလိုက်တာ။"

ရှန်ရဲ့က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

တာယုံးက လက်ခါပြလိုက်ပြီး၊ ခေါက်ဆွဲစားရင်း အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်ကာ: "ဘယ်လိုလဲ။ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် မလား။ ဒီကလူတွေက အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး ဆိုပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ပျော်စရာလေးတွေ ရှာတွေ့နိုင်သေးတာပဲ။ နေ့တိုင်း မျက်နှာသေကြီးတွေနဲ့ နေနေရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ဒီနေရာကလည်း အတုအယောင် ကြီး ဖြစ်နေနိုင်တယ် လို့ မင်း တစ်ခါမှ မတွေးကြည့်ဖူးဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်: "တွေးဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အတုဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ အတုအယောင် တစ်ခုက ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာဘူး ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက အစစ်အမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူ ခေါက်ဆွဲ တစ်လုပ်ကို မြိုချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်လောက် ရှိပြီ။ နေ့တိုင်း အစားဝဝစားရတယ်၊ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်ရတယ်။ စကားပြောဖော် ရှိတယ်၊ သီချင်း အတူတူ ဆိုလို့ရတယ်။ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ အပြင်မှာတုန်းက နေ့တိုင်း အချိန်ပိုဆင်းရတယ်၊ ခွေးတစ်ကောင်လို ပင်ပန်းပြီး တစ်လကို ယွမ် ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရတာ။ ဒီမှာတော့ အချိန်ပို ဆင်းစရာ မလိုဘူး၊ အလုပ်ဖြုတ်ခံရမှာလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လှ သရဲအကိုက်ခံရုံပဲ ရှိတာ။ ဒါဆို ငါက ဘာကိစ္စ အပြင်ထွက်ချင်ရမှာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

တာယုံးက သူ့ကို ကြည့်လျက် ဆက်ပြောသည်၊ "မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။ ငါ့ကို ရည်မှန်းချက် မရှိတဲ့ကောင်၊ တိုးတက်ချင်စိတ် မရှိတဲ့ကောင် လို့ မင်း ထင်နေတာမလား။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို... မင်းကို အမှန်တိုင်း ပြောရရင်၊ ဒီငရဲခန်းထဲ မရောက်လာခင်တုန်းက ငါ့ဘဝက အခုထက် အများကြီး ပိုပြီး ပင်ပန်းခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း မြေအောက်ရထား စီးရတယ်၊ နေ့တိုင်း အဆဲခံရတယ်၊ အလုပ်ပြုတ်သွားမှာကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေရတယ်။ ငါဆင်းရဲလို့ ငါ့ကောင်မလေးက ငါ့ကို ထားရစ်ခဲ့တယ်။ မိဘတွေကလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဖိအားပေးနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အချစ်ရေးမှာ အဆင်မပြေဘူး။ အဲ့ဒီ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

သူ ခဏရပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်၏: "ဒါကြောင့် ဒီထဲကို ပြုတ်ကျလာတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါ တကယ်ကို... တော်တော်လေး ပျော်သွားခဲ့တာ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

တာယုံးက ဆက်ပြောလေသည်၊ "ဒါက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ တနေ့နေ့ တချိန်ချိန်မှာ ငါ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သရဲသတ်လို့ သေသွားနိုင်တယ် ဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်မှာ ငါ အဆင်ပြေနေတာပဲ။ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။"

သူ ရှန်ရဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် သူ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

ကိုယ်ပွားက "သူပြောသွားတာ ယုတ္တိရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"မင်း ယုံလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ငါ မယုံဘူး။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူပြောသွားတာ အရမ်းကို ယုတ္တိရှိလွန်းနေလို့ပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို နားလည်ရ ခက်တဲ့ လူပဲ။ ယုတ္တိမရှိရင်လည်း မင်းက မယုံဘူး၊ ယုတ္တိရှိရင်လည်း မင်းက မယုံပြန်ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လူများ သီချင်းဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သီချင်းဆိုသံများက တကယ်ကို သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လေထုကတော့ အရမ်းကို ကောင်းမွန်နေလေသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က အသံချော်သွားလျှင်၊ အားလုံးက ဝိုင်းအော်ဆိုကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က စာသားမေ့သွားလျှင်၊ အားလုံးက ဝိုင်းဖြည့်ဆိုပေးကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က အသံကွဲသွားလျှင်၊ အားလုံးက ဗိုက်နှိပ်ရယ်ရသည် အထိ ဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း၊ မသိမသာဖြင့်ပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ကိုယ်ပွားက သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး "မင်း ပြုံးလိုက်တယ်" ဟု တိုးညင်းစွာ ဆို၏။

"ငါ မပြုံးပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ငြင်းသည်။

"ပြုံးပါတယ်။ ငါ မြင်လိုက်တာပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက တုံ့ပြန်၏။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်: "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလို့လေ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ ဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။" ဟု ကိုယ်ပွားက ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို မင်း ဘာမြင်လိုက်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်: "ရယ်ချင်နေပေမယ့် မရယ်ရဲတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ မြင်လိုက်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ရယ်မောသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုအပြီးတွင် အရိုအသေပေး ဦးညွှတ်လိုက်ရာ၊ အားလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့သည် အကျယ်ဆုံး ရယ်မောနေသည့် လူကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "သူတို့ တကယ် ပျော်နေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေကြတာလား မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"ငါ မသိဘူး" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။ "ဒါပေမဲ့ ငါ ထင်တာကတော့၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေမယ် ဆိုရင်၊ တနေ့ကျ တကယ် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာနိုင်တယ် လို့ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ပွဲလေးမှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ ဆက်လက် ကျင်းပနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက် သီချင်းဆိုအပြီးတွင် ဦးလေးလီက ပွဲပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်၏။ လူအားလုံး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး မိမိတို့၏ အခန်း အသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့သည် အခန်း ၁၅ သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ရှင်ရဲ့သည် မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိ၏။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်၏ "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" မှသည် ဤအထပ်၏ "အပန်းဖြေစခန်း" အထိ။ ဖန်းဖျင်၏ Night Walkers အဖွဲ့မှသည် တာယုံး၏ ခံယူချက် အထိ။

အထပ်တိုင်းက ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ အထပ်တိုင်းက "အမှန်တရား" ဆိုသည့် သူ၏ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်ကို စိန်ခေါ်နေလေသည်။

ဘေးတွင် လှဲနေသော ကိုယ်ပွားက "အိပ်မပျော်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က တုံ့ပြန်သည်။

"ငါလည်းပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ကိုယ်ပွားက "တကယ်လို့ ငါတို့ အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်လို့မရတော့ဘဲ ဒီနေရာမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေမယ် ဆိုရင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ" ဟု မေးလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "တာယုံး လိုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"အဲ့ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ ထင်တာကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ စားစရာ သောက်စရာ ရှိတယ်၊ စကားပြောဖော် ရှိတယ်၊ တစ်ခါတလေ သီချင်းတောင် နားထောင်လို့ ရသေးတယ်။ အပေါ်က အထပ်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အတုအယောင် ကြီးလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထောက်ပြလိုက်၏။

"အတုဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ တာယုံး ပြောတာ မှန်တယ်။ အတုအယောင် တစ်ခုက ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာဘူး ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ရှန်ရဲ့က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်: "မင်း အဲ့ဒါကို ယုံလား။"

ကိုယ်ပွား ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ယုံကြည်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက "မင်း ပြောတာ မှန်ကောင်း မှန်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

"ငါတို့က 'အမှန်တရား' ကို ရှာဖို့ အရမ်း အစွဲအလမ်း ကြီးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြ၏။

"အမှန်တရား ဆိုတာ တကယ်တော့ လုံးဝ အရေးမကြီးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အရေးကြီးတာက လောလောဆယ် မင်း ဘယ်လို ဖြတ်သန်းနေရလဲ ဆိုတာပါပဲ။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။"

"ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"ပင်ပန်းနေရင် အနားယူလိုက်ပါ။ ဒီနေရာက ကောင်းပါတယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက တိုက်တွန်းလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ချေ။

ခဏအကြာတွင် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် တိုးညင်းသော ခြေသံများ ကြားရသည်၊ တစ်စုံတစ်ဦး စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ၊ ဘာပြောနေမှန်း မသဲကွဲချေ။ ထို့နောက် တံခါးအဖွင့်အပိတ် အသံများ ကြားရပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။

အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။

အရမ်းကို အေးချမ်းလွန်းလှသည်။

ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

အိပ်မက်ဆိုးများ မမက်ခဲ့သလို၊ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာခြင်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ချေ။ မိုးလင်းသည်အထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့၏။

မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ပွားက စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်နေ၏။

"မင်း နိုးပြီလား။ လာ... မနက်စာ စားရအောင်။ ဦးလေးလီ ဆီကဟာ၊ အခုလေးတင် သွားဝယ်လာတာ။"

ရှန်ရဲ့ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဝယ်လာတာလား။ မင်းမှာ ဘယ်က ပိုက်ဆံ ရှိလို့လဲ။"

ကိုယ်ပွားက တံခါးဝဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် "တာယုံး ဆီက ငှားလာတာလေ။ လောလောဆယ် အကြွေးမှတ်ထားပြီး နောက်မှ ပြန်ဆပ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်လုတ် စားလိုက်၏။

အရသာက အမြဲတမ်းလိုလို သာမန်ပါပဲ။

သို့သော် ဒီနေ့တော့ ပိုပြီး အရသာရှိနေသလို ခံစားရသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်အတိ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် ထိုအမှောင်ထုက အရင်ကလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းတော့ဘူးဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကိုယ်ပွားက သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး "ဒီနေ့ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အရင်ဆုံး တာယုံး ဆီကို အကြွေး သွားဆပ်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွား ရယ်မောလိုက်သည်: "ပြီးတော့ကော။"

"ပြီးတော့... ငါတို့ ဘာအလုပ်လုပ်လို့ ရမလဲ သွားကြည့်ရမှာပေါ့။ သူများဆီက အမြဲတမ်း အကြွေးယူနေလို့မှ မရတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "အိုကေလေ။"

သူတို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဦးလေးလီ ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လူများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။ တချို့က ခေါက်ဆွဲစားနေကြသည်၊ တချို့က စကားပြောနေကြသည်၊ တချို့ကတော့ ဖဲရိုက်နေကြသည်။ နေရောင်ခြည် သို့တည်းမဟုတ် ဖန်တီးထားသော အလင်းရောင်က အပေါ်မှ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေးသာယာလှသည်။

တာယုံးက တစ်ဖက်မှ လျှောက်လာပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

"အိုး... မင်းတို့ နိုးပြီလား။ မနေ့ညက အိပ်လို့ ကောင်းရဲ့လား။"

"ကောင်းပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် အကြွေစေ့ နှစ်စေ့ကို သူတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရော့... ဒါယူပြီး ငါ့ကို အရင် ပြန်ဆပ်လိုက်။ မင်းတို့ အလုပ်လုပ်လို့ ရလာမှ ငါ့ကို ပြန်ပေးပေါ့။"

ရှန်ရဲ့က အကြွေစေ့ နှစ်စေ့ကို ကြည့်ပြီး လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ။"

တာယုံးက လက်ခါပြလိုက်သည်: "အားနာမနေပါနဲ့ကွာ။ ငါတို့ အကုန်လုံးက ကံဆိုးလို့ ဒီရောက်နေကြတာပဲ၊ အချင်းချင်း ကူညီကြရမှာပေါ့။"

သူက ဦးလေးလီ ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက်: "ဒီနေ့ အလုပ်ရှိတယ်၊ ပန်းကန်ဆေးရမှာ၊ တစ်နာရီကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး ရမယ်။ မင်းတို့ သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဦးလေးလီ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က စင်္ကြံလမ်းထဲရှိ လူများကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

တချို့က ရယ်မောနေကြသည်၊ တချို့က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်၊ တချို့ကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေကြသည်။

အရမ်းကို သာမန်ဆန်လွန်းသော မြင်ကွင်းလေး တစ်ခုပင်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန် အေးချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မတွေးပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွားက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"အစစ်လား အတုလား ဆိုတာကို ထပ်စဉ်းစားနေပြန်ပြီလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ငြင်းလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ မြင်နေရတာပဲဟာကို" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဦးလေးလီ၏ ဆိုင်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဦးလေးလီက အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် သူတို့ကို မြင်သွားပြီး "လူသစ်တွေလား။ ခေါက်ဆွဲ စားမလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ် လုပ်မလို့လား" ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။

"အလုပ် လုပ်မလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်၏။

ဦးလေးလီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ထံ လက်အိတ် နှစ်စုံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မီးဖိုချောင်ထဲ သွားပြီး ပန်းကန်သွားဆေးကြ။ ပန်းကန် အပြည့် တစ်ပိုင်း ဆေးရမယ်။"

ရှန်ရဲ့က လက်အိတ်ကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

မီးဖိုချောင်မှာ သေးငယ်ပြီး၊ ဘေစင် တစ်ခုနှင့် ပန်းကန်လုံး အပုံလိုက် တစ်ပုံသာ ရှိ၏။ ရေက နွေးနေပြီး ပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာ အနံ့ ခပ်သဲ့သဲ့ ရနေသည်။

သူ လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ပန်းကန်များကို စတင် ဆေးကြောလေသည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားလည်း လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အတူတကွ ဝင်ရောက် ဆေးကြောပေး၏။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ပန်းကန်ဆေးနေကြရင်း၊ အပြင်ဘက်မှ လွင့်ပျံလာသော ရယ်မောသံ သဲ့သဲ့ကို နားထောင်နေကြလေသည်။

အတန်ကြာ ဆေးကြောပြီးနောက် ကိုယ်ပွားက ရုတ်တရက် စကားစလာ၏:

"ငါ့ကို ပြောပါဦး၊ တာယုံး ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက ရိုးသားရဲ့လား။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရိုးသားလောက်ပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားက မေးသည်၊ "သူ တကယ် ပျော်ရွှင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စားနေတာလား။"

"အဲ့ဒါက ကွာခြားလို့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မကြာသေးခင်ကမှ မင်း ဒီစကားကို ခဏခဏ ပြောနေတာပဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစကားက အမှန်တရား ဖြစ်နေလို့ပဲလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေ၏။

ကိုယ်ပွား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ပန်းကန်များကို ဆက်လက် ဆေးကြောနေကြ၏။

နောက်ဆုံး ပန်းကန်လုံးကို ဆေးကြောအပြီးတွင်၊ ဦးလေးလီက ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကို ကမ်းပေးလေသည်။

"ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါ မင်းတို့အတွက်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်များကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်းက ယခင်ကဲ့သို့ပင် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူ ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ဖွင့်ပြီး စတင် စားသောက်လေသည်။

ကိုယ်ပွားလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ခေါက်ဆွဲစားရင်း သွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ တွေးမိလိုက်သည်: ဒီအမှောင်ထုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန် ဆိုတာ ရှိကောင်း ရှိနေနိုင်ပါတယ်။

မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။

ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။

အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် သူ အစားဝဝစားရတယ်၊ ကောင်းကောင်း အိပ်ရတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဘေးနားမှာ အဖော်တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။

သူ အမှောင်ထုကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကိုယ်ပွားက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး "မင်း ဘာကို ရယ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွားက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အမှောင်ထုဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏၊ "တာယုံး ဆီက အကြွေး သွားဆပ်ရအောင်။"

သူတို့ နှစ်ယောက် တာယုံး ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် နေရောင်ခြည်က အနေတော်လေး ဖြာကျနေလေသည်။

………