အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) - နှေးကွေးလေးလံခြင်း

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ ဦးနှောက်များ နှေးကွေးလာကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သိသာထင်ရှားပြီး ချက်ချင်း ခံစားသိရှိနိုင်သော နှေးကွေးမှုမျိုး မဟုတ်ချေ။ အလွန် သိမ်မွေ့သော လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကွန်ပျူတာ တစ်လုံးတွင် နောက်ကွယ်မှ အလုပ်လုပ်နေသော ပရိုဂရမ် များ အလွန်များပြားနေသကဲ့သို့၊ အပေါ်ယံ ကြည့်လျှင် ပုံမှန် အလုပ်လုပ်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း၊ တစ်ခုခုကို နှိပ်လိုက်တိုင်း အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေတတ်သည့် သဘောမျိုး။

အစပိုင်းတွင်တော့ သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့မိချေ။

စတုတ္ထမြောက် အထပ်တွင် သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အချိန်များ အများစုကို စားသောက်ခြင်း၊ အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တာယုံး တို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ရုံသာ ရှိသည်။

အငြိမ်းစား ယူထားသော ဘိုးဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏ ဘဝက ပုံမှန် ရိုးရှင်းနေခဲ့၏။ စဉ်းစားတွေးတောစရာ များများစားစား မရှိသဖြင့် ဦးနှောက် အနည်းငယ် နှေးကွေးနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် စတုတ္ထမြောက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်တော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဆိုတာကို သူ သတိထားမိသွား၏။

ဦးလေးလီ ၏ ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် အကြွေစေ့ နှစ်စေ့ကို ကိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဝယ်ရန် ပြင်နေချိန် ဖြစ်သည်။ ဦးလေးလီ က သူ့ကို "ဘာအရသာ ယူမလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး အဖြေပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် မည်သည့် အရသာများ ရှိသည်ကို သူ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေနေခဲ့သည်။

ဦးလေးလီ က သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လျက်: "အမဲသားနှပ်လား။ ပင်လယ်စာလား။ ချဉ်ဖတ်လား။" ဟု မေးလာ၏။

"အမဲသားနှပ် ပေးပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဦးလေးလီ က ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး ကမ်းပေးလာရာ၊ သူ ယူလိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွား၏။

ခေါက်ဆွဲပြုတ် လာဝယ်သည်ကို သူ မှတ်မိသော်လည်း၊ ဝယ်ပြီးနောက် ဘာဆက်လုပ်ရမည် ဆိုတာကို သူ မသိတော့ချေ။

ငါတို့ အခန်းထဲ ပြန်သွားစားကြမလား။

လက်ထဲရှိ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ အခန်းထဲ ပြန်သွားစားခြင်းက ပိုသင့်တော်သည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါနဲ့ သူ နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် တာယုံး နှင့် ဆုံလေသည်။ တာယုံး က သူ့ကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လာ၏၊ "ကောင်းသော မနက်ခင်းပါ၊ စားပြီးပြီလား။"

"အခုမှ စားမလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လျှောက်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။

ခုနက လူက ဘယ်သူလဲ။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ တာယုံး မှာ အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ရတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုပုံရိပ်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ အကြည့်လွှဲကာ အခန်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

အခန်း ၁၅ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုယ်ပွား မရှိချေ။ ရှန်ရဲ့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ စတင် စားသောက်လေသည်။

စားနေရင်းနှင့် မေးခွန်းတစ်ခု ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာ၏။

ကိုယ်ပွား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

မနက်တိုင်း သူတို့ အတူတူ မနက်စာ သွားစားလေ့ ရှိကြသည်။ ဒီနေ့တော့ သူ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ပွား က သူနဲ့အတူ မလိုက်လာခဲ့ဘူး။ သူ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။

သူ ခက်ရင်းကို ချထားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနေ့မနက် သူ နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ်ပွား က အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထပြီး ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်ပွား က သူ့ထက် အရင် စောစော ထလေ့ရှိတယ် ဆိုတာကို သူ မှတ်မိတယ်၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ အိပ်ယာထ နောက်ကျနေတာလဲ။

သူ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲ့ဒါ မှားနေတယ်။ ကိုယ်ပွား က ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ထက် စောစော ထလေ့ရှိတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ သူ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ ခေါက်ဆွဲ ဆက်စားနေလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် ဘူးခွံကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်လှဲနေလိုက်၏။

သူ လှဲနေရင်းနှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နိုးလာသောအခါ မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်နေလေပြီ။

ကိုယ်ပွား က စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် တစ်ခုခုကို ကြည့်နေ၏။ သူ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းမော့လာပြီး "နိုးပြီလား။ မင်းအတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတယ်၊ စားပွဲပေါ်မှာ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူးကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ လုံးဝ အေးစက်နေလေပြီ။

"ကျေးဇူးပဲ" ဟု သူက ပြောလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူကြည့်နေသော အရာကို ဆက်လက် ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အေးစက်နေသော ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ယူကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်၏။ အေးစက်နေသော ခေါက်ဆွဲပြုတ်၏ အရသာမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှသော်လည်း၊ သူ အကုန်လုံး စားပစ်လိုက်သည်။

စားပြီးသွားသောအခါ သူ မေးလိုက်သည်: "မင်း ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က သူကိုင်ထားသော အရာကို ရှန်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်သည်။

【သတိထား】

ဤ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ပါဝင်၏။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ စာကြောင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်: "ဒါ ဘယ်ကရတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က "ဒီမနက် တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးအောက်ကနေ ထိုးထည့်သွားတာ။ ငါ ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှ တွေ့တာ" ဟု ဖြေလေသည်။

"ဘယ်သူ ထားသွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါ မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ စာရွက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောဘက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ ပြန်လှန်ပြီး အဆိုပါ စကားလုံး နှစ်လုံးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

"ဘာကို သတိထားရမှာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က "ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "တစ်ယောက်ယောက် နောက်ပြောင်တာ နေမှာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ချေ။

ခဏကြာတော့ ရှန်ရဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏: "ဒီမနက် မင်း ဘယ်သွားတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်: "ဘာ"

"ဒီမနက် ငါ နိုးလာတော့၊ မင်း မရှိဘူးလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြ၏။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာသည်။

"ငါ ဒီမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့တာပဲ။ မင်း နိုးလာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ငါ ဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "အဲ့ဒါ မှားနေတယ်။ ငါ နိုးလာတဲ့ အချိန်တုန်းက မင်း ဒီမှာ မရှိပါဘူး။"

ကိုယ်ပွား က "ငါ ဒီမှာ ရှိပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို မမြင်လိုက်တာပဲ နေမှာပါ" ဟု ပြန်လည် ချေပလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူ နိုးလာစဉ်က ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သည် ဆိုတာကို ရုတ်တရက် မမှတ်မိတော့ချေ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ခေါက်ဆွဲ သွားဝယ်သည်၊ အခန်းပြန်လာပြီး စားသည်၊ ထို့နောက် အိပ်ပျော်သွားသည် ဆိုတာလောက်ကိုသာ မှတ်မိတော့၏။ အလယ်မှာ ကိုယ်ပွား ကို တွေ့ခဲ့သလား၊ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါ အမှတ် မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှန်ရဲ့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် အဆိုပါ လူများပင် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ တချို့က ဖဲရိုက်နေကြသည်၊ တချို့က စကားပြောနေကြသည်၊ တချို့ကတော့ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေကြ၏။ အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဦးလေးလီ ၏ ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ အထဲတွင် တာယုံး ခေါက်ဆွဲစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တာယုံး က သူ့ကို မြင်သောအခါ အထဲဝင်လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဝင်သွားပြီး တာယုံး ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ခေါက်ဆွဲစားနေရင်းနှင့် တာယုံး က "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ပုံစံက သိပ်ကြည့်မကောင်းပါလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

တာယုံး က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါက်ဆွဲ ဆက်စားနေလေသည်။

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် သူ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး "အော်... ဒါနဲ့၊ မနေ့ညက ဦးလေးလီ ဆီမှာ ပွဲရှိသေးတယ်လေ၊ မင်း မလာဘူးလား" ဟု မေးလာ၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "မနေ့ညက ပွဲရှိတယ်"

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်လေ၊ သီချင်းဆို ပြိုင်ပွဲ။ ဦးလေးလီ ရော၊ ဦးလေးကျန်း ရော ဝင်ဆိုကြတာ၊ တော်တော်လေးကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆိုကြတာ၊ တော်တော် ရယ်ရတယ်။"

"ငါ မသိပါဘူး။ ဘယ်သူမှ လာမပြောကြပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

တာယုံး က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွား၏။

"ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်လေ။ မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းလောက်က ငါကိုယ်တိုင် ဒီနေရာမှာပဲ မင်းကို ပြောခဲ့တာလေ။ မင်း မေ့သွားပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

မနေ့က နေ့လယ်လား

သူ အသည်းအသန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း၊ မမှတ်မိနိုင်ချေ။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အဆင်မပြေသည်ကို မြင်သောအခါ တာယုံး အပြုံးများ ရပ်တန့်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်၍ "မင်း... စိတ်များ လွတ်သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

တာယုံး က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီရက်ပိုင်း မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ နည်းနည်း နှေးနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ စကားပြောရင် မင်းက ခဏလောက် ရပ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ မနေ့ကဆို မင်း စင်္ကြံလမ်း အလယ်မှာ ရပ်ပြီး အတွေးလွန်နေတာ၊ ငါ မင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်လိုက်ရတယ်၊ အဲ့ဒီတော့မှ မင်း ကြားတာ။"

"မနေ့က ငါ ငေးနေခဲ့တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်။ အခန်း ၁၅ ရဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး တစ်ခုခုကို ငေးကြည့်နေတာ။ မင်း တက်ကြွနေတယ်လို့တောင် ငါ ထင်လိုက်သေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

တာယုံး က သူ့ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားကာ "အစ်ကို... မင်း သတိထားတာ ကောင်းမယ်နော်။ ဒီအထပ်က လူမသတ်ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ဒီမှာ အရမ်း ကြာကြာနေရင် ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာ တက်တတ်တယ်။ အရင်တုန်းက ငါ့အခန်းဖော် တစ်ယောက် ဆိုရင် ဒီမှာ နေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ရူးသွားတာ။ တစ်နေကုန် နံရံတွေကို စကားလိုက်ပြောနေပြီး၊ နံရံထဲမှာ သရဲတွေ ရှိတယ်လို့ လျှောက်ပြောနေတာလေ။"

"နောက်ပိုင်း အဲ့ဒီလူ ဘာဖြစ်သွားလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"သူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်" ဟု တာယုံးက ဆို၏။ "တစ်ရက်ကျတော့ ငါ နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ မရှိတော့ဘူး။ အောက်ဆင်းသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ။"

တာယုံး က လက်ခါပြလိုက်သည်: "ရပါတယ်ကွာ။ သတိထားပေါ့။"

ရှန်ရဲ့သည် ဦးလေးလီ ၏ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရပ်နေလိုက်၏။

သွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူများကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သူ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူတွေက အစစ်အမှန်တွေ ဟုတ်ရဲ့လား။

သူတို့က တကယ်ပဲ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို ရှင်သန် ဖြတ်သန်းနေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နေ့တိုင်း ခေါက်ဆွဲစား၊ ဖဲရိုက်၊ စကားပြော နေကြတယ် ဆိုပြီး ဟန်ဆောင် ဇာတ်ကပြနေကြတာများလား။

သူကိုယ်တိုင်ကရော။

သူ တကယ်ပဲ ရှန်ရဲ့ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူက အခြားသော ကိုယ်ပွား တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား။

သူ ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကြက်သေသေ ရပ်နေမိ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင်။

သူ နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ငါ ဒီအတိုင်း... တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာကို ဒီလောက် အကြာကြီး စဉ်းစားနေရတာလဲ။ မင်းကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ တော်တော် ကြာနေပြီ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

"ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုက်ရှာတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ညစာ စားချိန် ရောက်ပြီလေ၊ အတူတူ သွားစားကြမလို့" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ဒီနေ့ ဘယ်ရက်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ ဒီမှာ နေ့ရက်တွေမှ မရှိတာ" ဟု ဆို၏။

"ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ဆိုတာကော မင်း သိလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးပြန်သည်။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သုံးရက်လား၊ လေးရက်လား၊ ငါလည်း သေချာ မသိဘူး" ဟု ဖြေလေသည်။

"ငါလည်း သေချာ မသိတော့ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဝန်ခံလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဦးလေးကျန်း ၏ ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်ပွား က ခေါက်ဆွဲပြုတ် သွားဝယ်ရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ရှင်ရဲ့က အပြင်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။

သူ ဆိုင်ထဲရှိ လူများကို ကြည့်နေ၏၊ သူတို့ ရယ်မော နောက်ပြောင်ကာ ခေါက်ဆွဲ စားနေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။

သူတို့ အားလုံးက အတုတွေများ ဖြစ်နေမလား။

တာယုံး၊ ဦးလေးလီ၊ ဦးလေးကျန်း နဲ့ ဒီကလူတွေ အားလုံး အပါအဝင်ပေါ့။

ကိုယ်ပွား လည်း အပါအဝင်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း အပါအဝင်ပေါ့။

သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်စိမ့်သွားလေသည်။

ကိုယ်ပွား ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကို ကိုင်ကာ တစ်ဘူးကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အခန်း ပြန်ပြီး စားကြတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ယူပြီး သူ၏ နောက်မှ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။

အခန်း ၁၅ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက် ဝင်ထိုင်ပြီး ခေါက်ဆွဲ စတင် စားသောက်ကြလေသည်။

ခေါက်ဆွဲ အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ရှန်ရဲ့က ခက်ရင်းကို ရုတ်တရက် ချထားလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်: "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ငါတို့ ဒီကို စရောက်တုန်းက တာယုံး က သူ ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်ရှိပြီလို့ ပြောခဲ့တယ် မလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်။"

"ဒါဆို အဲ့ဒီ သီတင်းနှစ်ပတ် အတွင်း နေ့တိုင်း သူ ဘာတွေ စားခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏: "ခေါက်ဆွဲပြုတ်လေ။ ဒီမှာ အဲ့ဒါပဲ ရှိတာကို။"

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်: "မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဆိုလိုချင်တာက၊ သူ နေ့တိုင်း ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို အကြွေစေ့တွေနဲ့ ဝယ်ရတယ်။ သူ နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်လို့ ရတဲ့ အကြွေစေ့ က တစ်နေ့စာ စားဖို့အတွက်ပဲ လောက်ငှတာလေ။ ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်တုန်းက သူ တင်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကို သူ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ခဲ့တာလဲ။"

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်: "ပထမဆုံးနေ့က သူ ငါတို့ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဒကာခံတုန်းက သူကျွေးတာလို့ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်တော့ သူ ငါတို့ကို အကြွေစေ့တွေ ထပ်ချေးပေးသေးတယ်။ သူ အဲ့ဒီလောက်များတဲ့ အကြွေစေ့တွေကို ဘယ်က ရလာတာလဲ။"

ကိုယ်ပွား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "သူ စုထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ" ဟု ဆို၏။

"တစ်နေ့စာ စားဖို့ပဲ လောက်ငှတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘယ်လိုလုပ် စုဆောင်းလို့ ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "တာယုံး က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် လို့ မင်း မထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်: "သူ ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်ရှိပြီလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ အလျင်လိုနေတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူး။ သူ နေ့တိုင်း စားတယ်၊ စကားပြောတယ်၊ ပွဲတွေကို ထိုင်ကြည့်နေတယ်။ သူ အပြင်ကို ထွက်နိုင်မလား၊ မထွက်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံပဲ။"

"သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကိုက အဲ့ဒီလို ပြောခဲ့တာပဲလေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

"ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က တကယ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပါ့မလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ထောက်ပြလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "ပြီးတော့ သူက အပြင်လောက အကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟဖူးတာကို မင်း သတိထားမိလား။ ဘာတွေ ရောက်လာလဲ လို့ မမေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်က ဘဝအကြောင်း မမေးဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ လုံးဝ မပြောဘူး။ အရင်ကတည်းက အတိတ် ဆိုတာ မရှိခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲ။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သူတို့ အဲ့ဒီအကြောင်းကို မပြောချင်လို့ နေမှာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့—" ရှန်ရဲ့က စကားစလိုက်သော်လည်း ခဏရပ်သွား၏။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒေါက်။ ဒေါက်။ ဒေါက်။

သုံးချက်။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ တာယုံး ၏ အသံ ထွက်လာ၏: "ငါပါ တာယုံးပါကွ၊ တံခါးဖွင့်ပါဦး။"

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တာယုံး က ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူးကိုင်လျက် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရပ်နေ၏။

"ညလယ်စာ စားမလား။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝင်လာခဲ့လေ။"

တာယုံး ဝင်လာပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်များကို စားပွဲပေါ် ချထားကာ ဝင်ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

တာယုံး က သူ့ကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး "ခုနက မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ငါ့နာမည်ကို ကြားလိုက်သလိုပဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း စကားစမြည် ပြောနေကြတာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလေသည်။

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ စတင် စားသောက်လေတော့သည်။

ရှန်ရဲ့က သူ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ရုတ်တရက် အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

တာယုံး ၏ ခေါက်ဆွဲစားပုံက ပုံမှန်နှင့် မတူ ကွဲပြားနေခြင်းပင်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူက ခေါက်ဆွဲကို အငမ်းမရ စားလေ့ရှိပြီး အလုတ်အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ကုန်သွားတတ်၏။ ယခုတော့ သူက တစ်လုတ်ချင်းစီ အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ စားနေ၏။ အချိန်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီနေ့ မင်း ဗိုက်မဆာဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "အဆင်ပြေပါတယ်။ ညစာ စားထားတာ နောက်ကျလို့" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

အခန်းလေးထဲတွင် လူများ ခေါက်ဆွဲစားနေသည့် အသံများမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် တာယုံး ခေါက်ဆွဲစားပြီးသွားကာ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"အိုကေ... ငါ သွားတော့မယ်။ မင်းတို့ အိပ်ကြတော့။"

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

တာယုံး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

အဆိုပါ အကြည့်မှာ အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း မပြောထွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ပိတ်သွားသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

"မင်း ဘာတွေ့လိုက်လို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

"သူ့မျက်လုံးတွေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"မျက်လုံးလား"

"ခုနက သူ လှည့်ကြည့်သွားတဲ့ အချိန်က သူ့မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးပြန်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အဲ့ဒါက... ငါ့ကို ကြည့်နေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြည့်နေတာနဲ့လည်း တူနေတယ်" ဟု ရှင်းပြလေသည်။

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ လှမ်းကြည့်နေလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် သူက "ဒီနေရာမှာ ငါတို့ကို လွှမ်းမိုးနေတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဦးနှောက်က ပိုပိုပြီး နှေးကွေးလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်အများကြီး ယူနေရတယ်။ ခုနက တာယုံး ဝင်လာတုန်းက၊ သူ့အပြုအမူထဲက ဟာကွက်ကို ရှာဖို့ သူ့ကို ငါ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ သူ ခေါက်ဆွဲစားတဲ့ ပုံစံက မှားနေတယ် ဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်သွားတာ။"

သူ နောက်လှည့်ပြီး ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ဒီထဲကို စရောက်ခါစ အချိန်တုန်းကသာ ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ငါ သိနိုင်သင့်တာ။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်၊ "မင်းလည်း အပါအဝင်ပဲ။ မင်းရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်း တွေ လျော့ကျလာတယ်လို့ မကြာသေးခင်က မင်း သတိမထားမိဘူးလား။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ သေချာ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"စမ်းကြည့်ရအောင်" ဟု ရှန်ရဲ့က အကြံပြုလေသည်။ "မင်းကို ငါ မေးမယ်၊ ငါတို့ ဝင်လာတုန်းက လှေကားပေါ်မှာ ဘယ်လို ပုံတွေ ရှိလဲ ဆိုတာ မင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိလဲ။"

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေ၏။

"ပုံတွေက... လူနှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ထားတဲ့ ပုံရယ်... ပြီးတော့ တံခါးဝမှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတဲ့ ပုံရယ်..."

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြလေသည်: "ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်: "ငါ မှတ်မိတယ်။ လက်ချင်းချိတ်ထားတာတွေ၊ တံခါး အပြင်နဲ့ အထဲက ပုံတွေ အပြင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း အခန်းထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ပုံ၊ နောက်တစ်ယောက်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ပုံ၊ ပြီးတော့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေတဲ့ ပုံတွေ ရှိသေးတယ်။ စုစုပေါင်း တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိတာ။ အခု မင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိသေးလဲ။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "အဲ့ဒါက ပြဿနာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ မှေးမှိန်လာပြီး၊ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း တွေ နှေးကွေးလာတယ်။ ဒီအထပ်က လူမသတ်ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ငါတို့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း... ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမလဲ ဆိုတာကိုတောင် ငါတို့ မသိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာပဲ။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ သတိဝီရိယ ရှိနေမှ ရမယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

သူ စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး "သတိထား" ဟု ရေးထားသော စာရွက်လေးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

"ဒီစာရွက်ကို မင်းဆီ ဘယ်သူ ထိုးထည့်သွားတာလဲ။"

"ငါ မသိဘူး။ ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှာ တံခါးကြားထဲ ညှပ်နေတာပဲ တွေ့တာ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စကားလုံး နှစ်လုံးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

"သတိထား..." သူ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာကို သတိထားရမှာလဲ။"

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ညဉ့်နက်ပိုင်း ရောက်လာပြီ။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ် လှဲလျက် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ကိုယ်ပွား က ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေပြီး အသက်ရှူသံများ ပုံမှန် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ရှန်ရဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ အတွေးအမျိုးမျိုး ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။

ဦးလေးလင်း ကို သူ သတိရသွားသည်။ လျိုယွီဝေ ကို သူ သတိရသွားသည်။ အားချင် ကို သူ သတိရသွားသည်။ ကျိုးယွမ် နဲ့ ကျိုးဝမ် ကို သူ သတိရသွားသည်။ ဖန်းဖျင် နဲ့ The Union ကို သူ သတိရသွားသည်။ တာယုံး ကို သူ သတိရသွားသည်။

ဒီလူတွေထဲက ဘယ်သူတွေက အစစ်လဲ။ ဘယ်သူတွေက အတုလဲ။

သူကိုယ်တိုင်ကရော အစစ်လား၊ အတုလား။

သူ လက်မြှောက်၍ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်၏။

လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများက အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။ သက်တမ်းလမ်းကြောင်း၊ ဦးခေါင်းလမ်းကြောင်းနှင့် နှလုံးလမ်းကြောင်း အားလုံးက အလွန် နက်ရှိုင်းနေ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့က တကယ့် လက်ဖဝါး မျဉ်းကြောင်းများ အစစ်အမှန် လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီမှာ အဲ့ဒါတွေ ရှိနေတယ်လို့ သူ "ထင်"နေတာများလား။

သူ လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

လူတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသလိုပဲ။

"ရှန်ရဲ့ —"

သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ထိုင်လိုက်လေသည်။

အခန်းက တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ကိုယ်ပွား လည်း အိပ်မောကျနေဆဲပင်။

အသံက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ရှန်ရဲ့ — ဒီကိုလာခဲ့ —"

တံခါးအပြင်ဘက်က လာတဲ့ အသံ။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ တံခါးမဖွင့်ဘဲ နားကပ်၍ နားထောင်ကြည့်လိုက်သည်။

အသံက ဆက်အော်နေ၏၊ "ရှန်ရဲ့ — တံခါးဖွင့်ပါဦး — မင်းကို ပြောစရာ ရှိလို့ —"

တာယုံး ရဲ့ အသံပဲ။

ဒါပေမဲ့ တာယုံး က ထွက်သွားပြီလေ။

ရှန်ရဲ့ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေလိုက်၏။

အသံက ခဏမျှ အော်ဟစ်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး လှဲနေလိုက်၏။

သူ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒီအသံက တာယုံး အကူအညီ တောင်းနေတာဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

တကယ်လို့ သူ အန္တရာယ် ကြုံနေရပြီး အကူအညီ လိုအပ်နေတာဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအထပ်မှာ ဘယ်သူမှ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုထားတယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကရော ယုံကြည်စိတ်ချရလို့လား။

သူ တစ်စောင်း လှည့်အိပ်လိုက်ပြီး ထပ်မတွေးတော့ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်၏။

သို့သော် အဆိုပါ အတွေးက ခေါင်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ပတ်ချာလည်နေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

ရှန်ရဲ့ နိုးလာသောအခါ ကိုယ်ပွား မရှိတော့ချေ။

သူ ထိုင်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဘူး ရှိနေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲပင်။

သူ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်သည်။

အေးစက်နေ၏။

ခေါက်ဆွဲများက အေးစက်နေလေပြီ။

သို့သော် အငွေ့များ ထွက်နေဆဲပင်။

သူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး ခက်ရင်းကို ချထားကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

အငွေ့များ တက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခေါက်ဆွဲများကတော့ အေးစက်နေသည်။

တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

လူတစ်ယောက်မှ မရှိချေ။

ဒီအချိန်မျိုး ဆိုလျှင် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လူတွေ ပြည့်နေရမည်။ ခေါက်ဆွဲစားသူက စား၊ စကားပြောသူက ပြော၊ ဖဲရိုက်သူက ရိုက် ဖြစ်နေရသင့်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူရိပ်လူယောင် တစ်ခုမှ မတွေ့ရချေ။

ရှန်ရဲ့ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ရာ ဦးလေးလီ ၏ ဆိုင်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဆိုင်တံခါးက ပွင့်နေသော်လည်း အတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိပေ။

သူ အထဲဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

စားလက်စ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဘူး အချို့က စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး တူများကိုလည်း ဘေးတွင် ချထား၏။ အဆိုပါ လူများက ခဏသာ ထွက်သွားပြီး မကြာခင် ပြန်လာမည့် ပုံပေါက်နေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့ ဦးလေးလီ ၏ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဦးလေးကျန်း ၏ ဆိုင် လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

စင်္ကြံလမ်းထဲရှိ အခန်းများ၊ တံခါးများ အားလုံး ပွင့်နေသော်လည်း အတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိပေ။

စတုတ္ထမြောက် အထပ် တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေပြီ။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကြက်သေသေ ရပ်နေမိ၏။

ထို့နောက် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီမှ လာသော အသံ။

သူ လှည့်၍ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

လှေကားထိပ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

တာယုံး။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကျောခိုင်းလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး "တာယုံး" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

တာယုံး ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ၊ သူ၏ မျက်လုံးများက ရှန်ရဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"တခြားလူတွေရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

တာယုံး ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်:

"သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ။"

"ထွက်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ဘယ်ကို ထွက်သွားတာလဲ။"

"အောက်ကို ဆင်းသွားကြတာ" ဟု တာယုံးက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကိုလား။"

တာယုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သူတို့ ဘာလို့ အောက်ဆင်းသွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

တာယုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"မင်းကြောင့်လေ။"

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်: "ငါ့ကြောင့် ဟုတ်လား"

တာယုံးက ရှင်းပြလေသည်: "မင်းက အတုကြီးလို့ သူတို့က ပြောကြတယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

တာယုံးက ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းက အပေါ်ထပ်ကနေ ဆင်းလာတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့က ပြောကြတယ်။ မင်းက ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကနေ တက်လာတာတဲ့။ ပဉ္စမမြောက် အထပ်က ဖန်တီးထားတဲ့ ထောင်ချောက် တစ်ခု တဲ့။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါ တကယ် အပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

တာယုံး ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ စောင့်ကြည့်နေရမယ်။"

"ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"သူတို့လေ" ဟု တာယုံးက ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်: "သူတို့ ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ။"

တာယုံး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူက ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ အနောက်တွင် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ အနောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာလေပြီ။

ကိုယ်ပွား။ သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် ရှန်ရဲ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"မင်း ဘယ်သွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"စားစရာ သွားရှာတာပါ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ဒီကလူတွေ အကုန်လုံး ပျောက်သွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ငါ သိပါတယ်။"

"မင်း သိတယ်ပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ အခုလေးတင် မြင်လိုက်တာလေ။ သူတို့ အကုန်လုံး လှေကားကနေ အောက်ဆင်းသွားကြတာ။ အကုန်လုံးပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ရှင်းပြသည်။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြေလေသည်: "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းဆီမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ သူတို့က ပြောကြလို့ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ငါ့ဆီမှာ"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဒီရက်ပိုင်း မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းနေတယ်လေ။ မင်း တုံ့ပြန်တာ နှေးကွေးတယ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ မကောင်းတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ တချို့အချိန်တွေမှာ သူတို့ စကားပြောရင်တောင် မင်းက ပြန်မဖြေဘူး။ တစ်ခုခုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ခံနေရပြီလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာ။"

"ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောပြကြတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"သူတို့ မရဲကြဘူးလေ။ သူတို့က မင်းကို ကြောက်နေကြတာ။ မင်းက အရင်က မင်း မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုပြီး ကြောက်နေကြတာ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူ တာယုံး ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

တာယုံး က ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "တာယုံး၊ မနေ့က မင်း ငါ့ဆီ ညလယ်စာ လာပို့တုန်းက မင်း ဘာပြောခဲ့လဲ။"

တာယုံး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "ငါ ပြောလိုက်တာက၊ ညလယ်စာ စားမလား လို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း တခြားစကား တစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

တာယုံး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "အဲ့ဒါပဲ ငါ ပြောခဲ့တာ။"

"မင်း ထွက်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက၊ ငါ့ကို လှမ်းကြည့်သွားသေးတယ်လေ။ အဲ့ဒီ အကြည့်က ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

တာယုံး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း မေးမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

"ဘာလို့ မင်းကို ညလယ်စာ လာပို့ရတာလဲ လို့ မင်း မေးမယ် ထင်ခဲ့တာ" ဟု တာယုံးက ရှင်းပြ၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ပို့ခိုင်းလို့လေ" ဟု တာယုံးက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်: "ဘယ်သူကလဲ။"

တာယုံးက ကိုယ်ပွား ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ရှန်ရဲ့က ကိုယ်ပွား ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

"မင်း သူ့ကို ပို့ခိုင်းတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ဟုတ်တယ်။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

"မင်းဆီမှာ သံသယ ဝင်နိုင်စွမ်းတွေ ရှိနေသေးလား ဆိုတာကို ငါ သိချင်လို့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ရှင်းပြ၏။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းက ပိုပိုပြီး နှေးကွေးလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ စကားပြောရင်၊ အကြာကြီး နေမှ မင်း ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အလေ့အကျင့် တစ်ခုကတော့ မပြောင်းလဲသွားဘူး။ မင်းက အမြဲတမ်း သံသယ ဝင်တတ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို သံသယ ဝင်တယ်၊ တာယုံး ကို သံသယ ဝင်တယ်၊ ဒီကလူတွေ အားလုံးကို သံသယ ဝင်တယ်။ အဲ့ဒီ အလေ့အကျင့်ကို မင်း ဆက်ထိန်းထားနိုင်သေးလား ဆိုတာကို ငါ သိချင်လို့ပါ။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ရလဒ် အနေနဲ့ကတော့ မင်း ဆက်လုပ်နိုင်သေးတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "တခြားလူတွေကရော ဘယ်မှာလဲ။"

"အခန်းထဲမှာလေ။ သူတို့ကို ပုန်းခိုင်းထားတာ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ စမ်းသပ်ချင်လို့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

သူ လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါသိတဲ့ ရှင်ရဲ့ အဖြစ် ဆက်ရှိနေသေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလား ဆိုတာကို ငါ သိဖို့ လိုတယ်။"

"ရလဒ်ကကော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ရလဒ်ကတော့ မင်းဟာ မင်းပါပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ကို နှေးကွေးသွားပြီ။ ခုနက မင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ တာယုံး ပြောတဲ့ စကားတွေကို နားလည်အောင် မင်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ရတယ်။ 'သတိထား' ဆိုတဲ့ စာရွက်လေးကို ငါ တမင်တကာ စားပွဲပေါ်မှာ ထားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့မနက်ကျမှ ဘယ်သူ ထားသွားတာလဲ ဆိုတာကို မင်း သတိရပြီး မေးတာလေ။"

"အဲ့ဒီ စာရွက်ကို မင်း ထားသွားတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဘာလို့ 'သတိထား' လို့ ရေးခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ သတိထားရမှာမို့လို့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာကို သတိထားရမှာလဲ။"

ကိုယ်ပွားက သူ့ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်လေသည်:

"ဒီအထပ်ကို သတိထားပါ။"

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီအထပ်က အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ လုံခြုံသလိုပဲ။ လူသတ်တာတွေ မရှိဘူး၊ ခြောက်လှန့်တာတွေ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ စားစရာ သောက်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါတို့ကို သတိမထားမိဘဲနဲ့ လွှမ်းမိုးနေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို နှေးကွေးသွားစေမယ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဝေဝါးသွားစေမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းတွေကို အားနည်းသွားစေမယ်။ မင်း သတိထားမိတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့၊ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူသေလောင်း တစ်လောင်းလို ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "တာယုံး က သူ ဒီမှာ နေလာတာ လဝက်ရှိပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အခု သူ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ"

ရှန်ရဲ့ တာယုံး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တာယုံး က ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။

ကိုယ်ပွားက ပြောလေသည်၊ "သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်တုန်းက တာယုံး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက နေ့တိုင်း တူညီတဲ့ စကားတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတယ်၊ တူညီတဲ့ အလုပ်တွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ တူညီတဲ့ ခေါက်ဆွဲကိုပဲ စားနေတယ်။ သူက ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားနေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူ သေသွားပြီ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ လှုပ်ရှားနေတာ။"

"ဒီအကြောင်းတွေကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးလို့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

သူ လက်မြှောက်၍ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖြုတ်လိုက်၏။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် အလွန် ပါးလွှာသော အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျိုးယွမ် နဲ့ ကျိုးဝမ် တို့လိုမျိုးပဲ။

ရှန်ရဲ့ ထိုအမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းလည်း အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်ရတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဘယ်တုန်းကလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

"အပေါ်ထပ်မှာတုန်းကလေ။ မင်း ကျိုးဝမ် ကို သွားရှာဖို့ အောက်ဆင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ၊ ငါ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ" ဟု ကိုယ်ပွားက ရှင်းပြ၏။

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါ လုံးဝ သေမသွားခဲ့ဘူး။ ငါ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ကတည်းကစပြီး၊ ဒီအထပ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ အဲ့ဒီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်းမှိုင်းသွားစေတဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ ခံစားသိရှိလာနိုင်တာပဲ။"

သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေ၏။

"ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ် ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေမယ် ဆိုရင်၊ မင်းလည်း တာယုံး လိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။"

"အောက်ကို ဆင်းမယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကိုလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ပဉ္စမမြောက် အထပ် က ထောင်ချောက်လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အောက်ကို ဆင်းသွားမှပဲ တကယ့် လမ်းကြောင်း အစစ်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ" ဟု ကိုယ်ပွားက ရှင်းပြလေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏: "ငါ့ကို မင်း ယုံလား။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် "ယုံတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုအပြုံးက ရှုပ်ထွေးလွန်းလှ၏။

စိတ်သက်သာရာ ရမှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် မခွဲခွာချင်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်။

"အိုကေလေ" ဟု သူက ဆို၏။ "ဒါဆို သွားကြစို့။"

သူ လှည့်၍ လှေကားဆင်းရာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

လှေကားထိပ်သို့ အရောက်တွင်၊ ရှန်ရဲ့ တာယုံး ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။

"သူ့ကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"သူ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ သူက အရမ်း နစ်မွန်းနေပြီ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

တာယုံး ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ ကိုယ်ပွား နှင့်အတူ လှေကားအောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် တာယုံး ၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လှေကားမှာ အလွန် ရှည်လျားလှသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ နံရံများပေါ်တွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။

အမှတ်အသားများ မရှိ၊ ပုံများ မရှိ၊ ဟာလာဟင်းလင်း ကွန်ကရစ် နံရံများသာ ရှိတော့၏။

ရှန်ရဲ့က လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်: "မင်းရဲ့ ဘဝကို အသစ်ပြန်ရေး ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ် ဘယ်လောက်လောက် ကျန်သေးလဲ။"

"အများစုတော့ ကျန်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့အရာတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနေပြီ။ ဥပမာ ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်က အကြောင်းအရာတွေကို ငါ စမေ့နေပြီ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို မင်း သတိထားမိသွားတဲ့ အချိန်တုန်းကလေ။ ငါ မှတ်မိနေသေးပေမယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက် တွေကို ပြန်စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး" ဟု ကိုယ်ပွားက ရှင်းပြလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါကြောင့် ငါ မှတ်မိနေသေးတဲ့ အချိန်လေးမှာ မင်းကို အောက်ရောက်အောင် ခေါ်သွားရမယ်။"

"အောက်မှာ ဘာရှိလဲ ဆိုတာကို မင်း သိလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ ဆက်နေရင် ငါတို့ သေချာပေါက် သေမယ် ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် လှေကားမှာ အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ်။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

ကိုယ်ပွားသည် တံခါးအရှေ့တွင် ရပ်နေသော်လည်း ချက်ချင်း မတွန်းဖွင့်သေးချေ။

သူ ရှန်ရဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာ၏။

"မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အောက်မှာ ရှိနေတာက ပဉ္စမမြောက် အထပ်၊ အဲ့ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' သာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ငါတို့ အရာများစွာနဲ့ ပြန်ဆုံရနိုင်တယ်။ The Union က လူတွေ၊ ကျိုးဝမ် ၊ ကျိုးယွမ် ငါတို့ကိုယ်ငါတို့တောင် ပြန်ဆုံရနိုင်တယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက သတိပေးလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ပြီးတော့ ငါတို့ လမ်းကွဲသွားနိုင်တယ်။ ဒီနေရာက၊ လူတွေကို လမ်းကွဲသွားစေတဲ့ နေရာမျိုးပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "လမ်းကွဲသွားမှာကို မင်း ကြောက်လို့လား။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "နည်းနည်းပါးပါးပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆိုလည်း လမ်းမကွဲကြေးပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်မှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်လေသည်။

အလင်းရောင်နှင့် မျက်စိ ကျင့်သားရသွားချိန်တွင်တော့၊ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းမ တစ်ခု။

သာမန် မြို့ပြ လမ်းမတစ်ခု၊ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် လူနေတိုက်ခန်းများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ မော်တော်ယာဉ်များနှင့် မီးပွိုင့်များ ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်က မှိုင်းညို့နေပြီး မနက်ခင်းလား၊ ညနေစောင်းလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကိုယ်ပွား က သူနှင့်အတူ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သူ တစ်ယောက်တည်း လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကိုယ်ပွား ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လိုင်းမိနေ၏။

သူ မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ တည်နေရာက ပြသနေသည်။ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇။

ရှေ့ သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အဆိုပါ ဦးတည်ရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

……….