အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) - ကျိုးဝမ် ပြန်လည် ပေါ်လာခြင်း။

အမှောင်။

အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထု။

ရှန်ရဲ့သည် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အထက်အောက်၊ ဘယ်ညာ ဟူ၍ မရှိ၊ အသံနှင့် အနံ့အသက်လည်း မရှိချေ။

ထိုင်းမှိုင်းလေးလံသော ခံစားချက် တစ်ခုသာလျှင် တည်ရှိနေ၏။ ရေနွေးနွေးထဲတွင် စိမ်ခံထားရပြီး သတိလစ်မေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်အလား။

သူ လှုပ်ရှားချင်သော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ အမိန့်ကို မနာခံတော့ချေ။

သူ စဉ်းစားတွေးတောချင်သော်လည်း၊ ဦးနှောက်မှာ သံချေးတက်နေသော စက်ယန္တရားကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်နိုင်ရန် အားအင်များစွာ စိုက်ထုတ်နေရသည်။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

အလွန် ဝေးကွာပြီး လုံးဝကို ဝေဝါးနေသည်။

"... ရှန်ရဲ့ ..."

ဘယ်သူလဲ။

"...ထတော့လေ..."

သူ ပြန်ထူးချင်သော်လည်း၊ အသံထွက်မလာခဲ့ချေ။

အသံက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်။

"ရှန်ရဲ့။ မျက်လုံး ဖွင့်စမ်းပါ"

သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ။

သူ မျက်လုံးကို ကျဉ်းကာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ အလွန် နီးကပ်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကိုယ်ပွားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆိုပါ အတုအယောင် ကိုယ်ပွားတွေထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းထားသော ကိုယ်ပွား ဖြစ်လေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လျက်: "မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ။ ငါပြောတာ ကြားရလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် "အင်း" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

ထိုအခါမှ ရှန်ရဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ အခန်းတစ်ခန်း အတွင်း၌ ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မကြီးမားလှဘဲ ရုံးခန်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူ၏။ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်များ၊ ကွန်ပျူတာ တစ်လုံး ရှိပြီး၊ နံရံများပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်း အမျိုးမျိုး ကပ်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်တော့ မှိုင်းညို့နေသော မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီး ရှိပြီး၊ မနက်ခင်းလား ညနေစောင်းလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

သူ ထိုင်လိုက်ရာ၊ သူသည် ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ဩရှရှ အသံဖြင့် သူ မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က "မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇။ Night Walkers အဖွဲ့ရဲ့ ဌာနချုပ်လေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ဤနေရာသို့ အရင်က ရောက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မှတ်မိ၏။ ဖန်းဖျင်၊ ကျားအို၊ အာထုံ၊ ချန်မော့ ... ထို The Union အဖွဲ့သားများ။

"သူတို့ကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ငါ ရောက်လာတဲ့ အချိန်တုန်းကလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်၏။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ရာမှ ကိုယ်ပွား လေးယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကို သူ မှတ်မိသည်... ထို့နောက် ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး... ဘာကိုမျှ ဆက်လက် မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ ဒီကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာခဲ့တာလဲ။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်းကို ငါ ခေါ်လာတာ။"

"ငါ့ကို မင်း ရှာတွေ့သွားတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "မင်းက လမ်းမပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာ။ ကိုယ်ပွား လေးယောက်က မင်းကို ဝန်းရံထားပြီး သူတို့လည်း မလှုပ်မယှက်ပဲ။ ငါ အပြေးဝင်သွားပြီး မင်းကို ဆွဲထုတ်လာတာ၊ အဲ့ဒီတော့မှ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုသေးပါဘူး။ မင်းကိစ္စ မပြီးသေးဘူး။"

သူ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ရှန်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ကြည့်ကြည့်ဦး။"

ရှန်ရဲ့ လှမ်းယူလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ၏ မှတ်စုစာအုပ် ဖြစ်နေသည်။

အရင်က သူ ဖတ်ခဲ့ဖူးသော စာအုပ်ပင်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မှတ်စုစာအုပ် အတွင်း၌ စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ပိုတိုးနေလေသည်။

အသစ် ထပ်ဖြည့်ထားသော စာမျက်နှာများတွင် ရေးသားထားသည်မှာ

【ဆဋ္ဌမမြောက် နေ့ (ဖြည့်စွက်ချက်)】

လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ။ စတုတ္ထမြောက် အထပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။

စတုတ္ထမြောက် အထပ် ဆိုတာ "လုံခြုံရေး အထပ်" မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက "မှတ်ဉာဏ် အထပ်" ပဲ။

အဲ့ဒီမှာ နေတဲ့သူတွေက ထွက်မသွားချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ထွက်သွားလို့ မရတော့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီအထပ်က သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေလို့ပဲ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး စားလိုက်တိုင်း သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆုံးရှုံးရတယ်။ ညဘက် တစ်ည အိပ်စက်လိုက်တိုင်း သူတို့ရဲ့ သိမြင်နိုင်စွမ်းတွေ အနည်းငယ်စီ လျော့ကျသွားတယ်။ သူတို့ သတိထားမိတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ အရမ်း နောက်ကျနေပြီလေ။

အဲ့ဒီ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေက သာမန် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘာနဲ့ ပြုလုပ်ထားလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေကို စားရင် ဦးနှောက် နှေးကွေးသွားစေမယ် ဆိုတာကိုတော့ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်။

ဦးလေးလီ နဲ့ ဦးလေးကျန်း တို့ကလည်း သာမန် ဈေးသည်တွေ မဟုတ်ကြဘူး။ သူတို့က စည်းမျဉ်းတွေကို အကောင်အထည် ဖော်ရတဲ့ သူတွေပဲ။ သူတို့ တည်ရှိနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တွေကို အဲ့ဒီနေရာမှာ ဆက်နေဖြစ်အောင် ဆွဲဆောင်ထားပြီး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုခံရဖို့ပဲ။

ငါ စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာ ငါးရက် နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကနေ ထွက်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့၊ အရာများစွာကို ငါ မေ့ပျောက်နေခဲ့ပြီ။ တကယ်လို့ ကျိုးဝမ် ကသာ ငါ့ကို သတိမပေးခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ ငါလည်း တာယုံး လိုမျိုး ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။

အကယ်၍ မင်း ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို ဖတ်နေရပြီ ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ မင်းက စတုတ္ထမြောက် အထပ်ကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာခါစ ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်ပါ။ မင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိသေးလဲ။ မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မင်း မှတ်မိသေးရဲ့လား။ ဒီနေရာကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ ဆိုတာကိုကော မှတ်မိသေးရဲ့လား။

မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဆိုတာကို မင်း တွေ့ရှိသွားရင်၊ ချက်ချင်း ပြန်လည် အမှတ်ရအောင် ကြိုးစားပါ။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထာဝရ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။

ဤစာမျက်နှာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ကိုယ်ပွား က "မင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဦးလေးလင်း၊ လျိုယွီဝေ နှင့် အားချင် တို့ကို မှတ်မိ၏။ ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ကို မှတ်မိ၏။ ပထမဆုံး အထပ်မှ ပဉ္စမမြောက် အထပ်အထိ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှတ်မိ၏။

ဒါပေမဲ့

အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကရော။

ဦးလေးလင်း မသေဆုံးမီက ဘာတွေ ပြောခဲ့သလဲ။ လျိုယွီဝေ ၏ နောက်ဆုံး အကြည့်က ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျိုးဝမ် သူ့ကို လမ်းပြ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော လှေကားက ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ။

သူ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ချေ။

ဒီအကြောင်းအရာများကိုသာ ယေဘုယျအားဖြင့် မှတ်မိနေပြီး၊ တိကျသော ဖြစ်စဉ်များမှာမူ ဝေဝါးနေလေပြီ။

သူ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်ကာ "မင်းရော မှတ်မိသေးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "တချို့တလေတော့ မှတ်မိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနေပြီ။"

သူ၏ နားထင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် "တစ်ခုခု ဆွဲထုတ်ခံနေရသလို ငါ ခံစားနေရတယ်။ တစ်နာရီ ကုန်သွားတိုင်း နည်းနည်းစီ လျော့နည်းသွားတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါကြောင့် ငါတို့ မြန်မြန် လုပ်မှ ရမယ်။ အရာအားလုံးကို မမေ့သွားခင်ပေါ့။"

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က "အမှန်တရားကို ရှာရမယ်။ ဒီလို နှေးကွေး ထိုင်းမှိုင်းသွားစေတဲ့ အကြောင်းရင်း ကို ရှာရမယ်။ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်" ဟု ဖြေလေသည်။

သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"စတုတ္ထမြောက် အထပ်က ခေါက်ဆွဲပြုတ် တွေက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဝါးမြိုပစ်တယ်လို့ ကျိုးယွမ် ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အများကြီး စားထားပြီးပြီဆိုတော့ အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ။ အခု ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက အဲ့ဒါကို ပြန်လည် တွန်းလှန်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ပဲ။"

"နည်းလမ်းကို မင်း သိလို့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ဘယ်သူ ပြောပြနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်။"

"ဘယ်သူလဲ။"

ကိုယ်ပွား က ဖြေလေသည်: "ကျိုးဝမ် လေ။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွား၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျိုးဝမ် သတိပေးခဲ့တာလို့ ကျိုးယွမ် ရဲ့ မှတ်စုထဲမှာ ရေးထားတယ်။ အဲ့ဒီ လွှမ်းမိုးမှုကို ဘယ်လို တွန်းလှန်ရမလဲ ဆိုတာကို ကျိုးဝမ် ကောင်းကောင်း သိတယ်။ သူမက စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ဘူးလေ။ သူမဆီမှာ သေချာပေါက် နည်းလမ်း ရှိရမယ်။"

"သူမ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက အနီရောင် ဝတ်ထားတာ။ ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ထဲမှာဆို အနီရောင် အရာဝတ္ထု တွေက ထင်ရှားလွယ်ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကိုယ်ပွား ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လမ်းမကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မော်တော်ယာဉ်များ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်သန်းသွားလေ့ ရှိ၏။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေပြီ။

ဒါက ပဉ္စမမြောက် အထပ်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာ အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသော ကန့်သတ်နယ်မြေ။

သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး သွားရှာကြည့်ရမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက် သူတို့ လာစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းပေါ်၌ လူရိပ်လူယောင် လုံးဝနီးပါး မရှိတော့ချေ။ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြတ်လျှောက်သွားသော လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးခန့်ကိုသာ တွေ့ရပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများကို သေချာ မမြင်ရပေ။

ရှန်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့၏။

အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်များ ပေါ်က စာသားများမှာ ဝေဝါးနေခြင်းပင်။ ဖတ်၍မရအောင် ဝေဝါးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အစကတည်းက တကယ့် စာလုံးအစစ်များ မရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ အပြည့်အဝ ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲမရသေးသော ရုပ်ပုံတစ်ပုံနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်" ဟု သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ကြီး ပြိုကျပျက်စီး နေပြီပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ရှင်းပြလေသည်၊ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါတို့ လာတုန်းက၊ ငါတို့ အမြင်ရှင်းသွားလို့ နေမှာပေါ့။ ငါတို့ကို ဆက်လှည့်စားလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို အဲ့ဒါက သိသွားလို့၊ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ စပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

လမ်းဆုံအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လမ်းဆုံတစ်ခု အရောက်တွင် သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ။

ကျိုးဝမ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

…….