အခန်း ၁၉

အခန်း (၁၉) - ရွေးချယ်မှုများ

သူမက သူတို့ကို ကျောခိုင်းလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်လိုက်၏။

"ကျိုးဝမ်။"

သူမ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။

အဆိုပါ မျက်နှာမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

သူမက ရှန်ရဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှသည်။ "ရှင် နှေးကွေးသွားပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ငါ သိပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် က မေးသည်၊ "ခေါက်ဆွဲ ဘယ်လောက် စားခဲ့လဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သုံးရက်။ တစ်နေ့ သုံးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ကျိုးဝမ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ပျောက်သွားလောက်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ပြန်ယူလို့ ရနိုင်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် အရာတော့ ရှိတယ်။"

"ဘာပေးဆပ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

ကျိုးဝမ်က တိုက်ရိုက် မဖြေခဲ့ချေ။ သူမ ကိုယ်ပွား ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင်ရော စားခဲ့လား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်၊ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တူညီတဲ့ ခေါက်ဆွဲကို စားခဲ့ပြီး တူညီတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ပြန်ယူချင်တယ် ဆိုရင်၊ ရှင်တို့ လုပ်ရမှာက"

သူမ ခဏရပ်သွား၏။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အချင်းချင်း အလဲအလှယ် လုပ်ရမယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဘာကို အလဲအလှယ် လုပ်ရမှာလဲ။"

ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်၊ "မှတ်ဉာဏ်တွေလေ။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲကို စားခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲကို စားခဲ့တယ်။ ဦးလေးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲက 'ဆင်ခြင်တုံတရား မှတ်ဉာဏ်' ယုတ္တိဗေဒ၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု နဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွေကို ပျောက်ဆုံးစေတယ်။ ဦးလေးကျန်း ရဲ့ ခေါက်ဆွဲက 'ခံစားချက် မှတ်ဉာဏ်' ခံစားချက်၊ အလိုလို သိမြင်မှု နဲ့ ပင်ကိုယ် အသိစိတ် တွေကို ပျောက်ဆုံးစေတယ်။"

သူမက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်၏:

"ရှင် ရှန်ရဲ့၊ ရှင်က ဆင်ခြင်တုံတရား ပျောက်ဆုံးသွားတာ။ အခု ရှင့်ရဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတွေ နှေးကွေးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း က ရှင့်ရဲ့ ယုတ္တိဗေဒ စွမ်းရည်တွေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရလို့ပဲ။"

ထို့နောက် ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်ကာ "ရှင်ကတော့ ခံစားနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားတာ။ အခု ရှင့်မှာ ခံစားချက်တွေ နည်းပါးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း က ရှင့်ရဲ့ ခံစားနိုင်စွမ်း တွေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရလို့ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင်တို့ ပြန်လည် ကောင်းမွန်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ အချင်းချင်း အလဲအလှယ် လုပ်ရမယ်။ ရှင် မှတ်မိသမျှ အရာအားလုံးကို သူ့ကို ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ မှတ်မိသမျှ အရာအားလုံးကို ရှင်က ပြန်ယူရမယ်။ အဲ့ဒီလို လုပ်မှသာ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ပြန်ပြီး ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်။"

"ဘယ်လို အလဲအလှယ် လုပ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဖြေလေသည်: "လက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ပါ။ မျက်လုံး မှိတ်ထားပါ။ ရှင် မှတ်မိနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ ပေးလာမယ့် အရာတွေကို လက်ခံလိုက်ပါ။"

သူမ ခဏရပ်သွားပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ သတိထားနော်။ အလဲအလှယ် လုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ၊ ရှင်တို့ တစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တစ်ယောက်က အကုန်လုံး မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အကုန်လုံးပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်တဲ့ အရာတွေ အပါအဝင်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွားက "ဒီလို လုပ်ဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "တခြား နည်းလမ်း မရှိဘူး။"

ရှန်ရဲ့က ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ရှန်ရဲ့က လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပုံရိပ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သူ့ကိုယ်သူ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ကိုယ်ပွား ၏ အမြင်မှတစ်ဆင့် သူ့ကိုယ်သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

လှေကားပေါ်တွင် ပထမဆုံး စတင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြစဉ်က၊ သူက "တံခါးက အထဲကို တွန်းဖွင့်ရတာလား၊ အပြင်ကို ဆွဲဖွင့်ရတာလား" ဟု မေးခဲ့ချိန်တွင် ကိုယ်ပွား ၏ အတွေးမှာ: *ဒီလူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းတယ်။ အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်အောင်ကို တည်ငြိမ်လွန်းတယ်။*

ဦးလေးလင်း သေဆုံးသွားချိန်တွင်၊ ကိုယ်ပွား က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်လျက် တုန်ရီနေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့: *တကယ်လို့ သေသွားတဲ့ သူက ငါသာ ဆိုရင်၊ ရှန်ရဲ့ ဘာဆက်လုပ်မလဲ။*

စတုတ္ထမြောက် အထပ်တွင် သူ စင်္ကြံလမ်း အလယ်၌ ရပ်လျက် အတွေးလွန်နေချိန်က၊ ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရသည်: *သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေဖို့ကလွဲပြီး ငါ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။*

ထို့နောက် သူ လုံးဝ မသိခဲ့သော အရာများ

ညတိုင်း ကိုယ်ပွား က လန့်နိုးလာပြီး သူ အသက်ရှူနေသေးလား ဆိုတာကို စစ်ဆေးတတ်ခြင်း။

ကိုယ်ပွား က ခေါက်ဆွဲ သွားဝယ်တိုင်း၊ သူ နှစ်သက်သော အရသာကို တမင်တကာ ရွေးချယ် ဝယ်ယူတတ်ခြင်း။

ကိုယ်ပွား စည်းမျဉ်းများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံး အတွေးမှာ သူ့ကိုယ်သူအတွက် မဟုတ်ဘဲ: သွားပါပြီ၊ သူ့အနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တာကို ဟု ဖြစ်နေခြင်း။

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။

ထို့နောက် အခြား တစ်စုံတစ်ရာကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဆွဲထုတ်ခံနေရခြင်းပင်။

တစ်ချိန်က သူ အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော အဆိုပါ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများ၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများနှင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းများသည် ရေစီးကြောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ စီးထွက်သွားကြလေသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အခြားသော အရာများက စီးဝင်လာ၏။

ကိုယ်ပွား ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွား ဖန်တီးခံလိုက်ရသော အခိုက်အတန့်ကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။ စည်းမျဉ်းများက သူ့ထံသို့ ရှန်ရဲ့၏ မှတ်ဉာဏ် အားလုံးကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး: "မင်းက အတုပဲ။ မင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်လာဖို့ အတွက် သူ့ကို သတ်ရမယ်"* ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်း။

အဆိုပါ အခိုက်အတန့်ရှိ ကိုယ်ပွား ၏ အတွေးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်: ငါ မသတ်ချင်ဘူး။ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာအောင် မလုပ်ချင်ဘူး။

စတုတ္ထမြောက် အထပ်တွင် ကိုယ်ပွား က "သတိထား" ဟု ရေးထားသော စာရွက်လေးကို တံခါးအောက်မှ ခိုးထည့်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းလျက် ရှန်ရဲ့ တွေ့သွားမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှေးကွေးထိုင်းမှိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်ရတိုင်း၊ ကိုယ်ပွား ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေမှုများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ပွား စည်းမျဉ်းများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရချိန်တွင် ခံစားခဲ့ရသော အကြောက်တရားများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သေဆုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အား ထပ်မမြင်ရတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် ပုံရိပ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။

ကိုယ်ပွား လည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း လက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ ဦးနှောက် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေသော ခံစားချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးလောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု တစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီ ဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဘာတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် ဆိုတာကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"မင်း မြင်လိုက်တယ် မလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်း နောင်တရလား" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မြင်လိုက်တယ်။ အစကတည်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ မင်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်။ ငါ့ကို တစ်ချိန်လုံး ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တယ် ဆိုတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်။ မင်း ဖမ်းဆီးခံရတဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ့ကိုပဲ စိတ်ပူနေသေးတယ် ဆိုတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်။"

သူ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါတွေကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် ငါ ဘယ်လို ခံစားရလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား သက်သက် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်။ မင်းက... တခြား ငါ တစ်ယောက်ပဲ။ ပိုကောင်းတဲ့ 'ငါ' တစ်ယောက်ပေါ့။"

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာလေသည်။

သူ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ကျိုးဝမ်က သူတို့၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်နေ၏။

"အလုပ်ဖြစ်သွားပြီပဲ" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်: "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ရှင်တို့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲလေ။"

သူမ လျှောက်လာပြီး သူတို့၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အခု ရှင်တို့ ပြန်ကောင်းသွားပြီ ဆိုတော့၊ လုပ်စရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။"

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဆိုလေသည်၊ "ရှင်တို့ ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ရမယ်။ ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' က သိပ်ကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

လမ်းမများမှာ မှေးမှိန်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ခန်းများ၊ ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေကြ၏။

"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အောက်ကို ဆင်းသွားပါ။ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်။" ဟု ကျိုးဝမ်က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် က ဘာလဲ။"

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် က 'ရွေးချယ်မှု'ပဲ။"

"ဘာရွေးချယ်ရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဖြေလေသည်၊ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ရှေ့ဆက်သွားခွင့် ရှိတယ်။ နောက်တစ်ယောက်က ဒီမှာပဲ နေခဲ့ရမယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါက စည်းမျဉ်းပဲ။ အချင်းချင်း မသတ်ခဲ့ကြတဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းဟာ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒီရွေးချယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတယ်။ တစ်ယောက်က ထွက်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က နေခဲ့ရမယ်။ တတိယမြောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ဆိုတာ မရှိဘူး။"

"ကျန်ခဲ့တဲ့ သူက ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အသစ်ပြန်ရေး ခံရလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ဆို၏။ "ကျွန်မ လိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "ငါတို့ အတူတူ ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား" ဟု ဝင်မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "မရဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေက ခွင့်မပြုဘူး။"

"ဘယ်သူမှ မထွက်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်ပြန်သည်။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်: "ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မှာပေါ့။ ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ကြီး လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီး သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ ရှင်တို့ အားလုံး အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏: "အဲ့ဒီတုန်းက ကျိုးယွမ် ဘယ်လို ရွေးချယ်ခဲ့လဲ။"

ကျိုးဝမ်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှိုင်းကျသွားလေသည်။

"သူက ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက နေခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။"

ရှနမရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကိုယ်ပွားက ဝင်ပြောလေသည်၊ "အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ။ မင်းတို့က လင်မယား တွေ။ ငါတို့က..."

သူ စကားကို အဆုံးထိ မပြောခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ ဘာပြောချင်သည်ကို ရှန်ရဲ့ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။

ငါတို့က လူတစ်ယောက်တည်း ပဲလေ။

ဒါပေမဲ့ မတူဘူး။

ကျိုးဝမ်က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လျက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏၊ "ရှင်တို့ အချိန်ရပါသေးတယ်။ ဒီ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ကြီး လုံးဝ မပြိုကျခင် အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်။"

သူမ လှည့်၍ လမ်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

"မှတ်ထားပါ၊ ရှင်တို့ ဘာပဲ ရွေးချယ်ရွေးချယ်၊ နောင်တမရစေနဲ့နော်။"

ထို့နောက် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွား နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပွား က စကားစပြောလာ၏။

"မင်း ထွက်သွားပါ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ပြောလေသည်၊ "မင်းက ငါ့ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ ငါ့ထက် ပိုအရည်အချင်း ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလမ်းကို ဆက်လျှောက်ဖို့ ငါ့ထက် ပိုသင့်တော်တယ်။ မင်းကမှ အမှန်တရားကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပိုများတာ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ဟင့်အင်း။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါမို့လို့ပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ မင်းကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ ပြည့်စုံတဲ့ ငါ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်: "ငါတို့ အတူတူ နည်းလမ်း ရှာကြတာပေါ့။ သေချာပေါက် နည်းလမ်း ရှိရမယ်။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "မရဘူး လို့ ကျိုးဝမ် က ပြောသွားတယ်လေ။"

"ကျိုးဝမ် က အရာအားလုံးကို သိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"သူမလည်း စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံထားရတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"တကယ် နည်းလမ်း ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

"မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွားသည် ထိုလက်ကို ကြည့်လျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြ၏။

"အတူတူ သွားကြမယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"အတူတူ သွားလို့ မရရင်လည်း၊ အတူတူ နေခဲ့ကြတာပေါ့။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ နီရဲလာပြန်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူတို့ နှစ်ယောက် လှည့်၍ လမ်းမ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့၏ အနောက်တွင်တော့၊ ဆိုင်ခန်းများ၊ ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားနေကြလေပြီ။

သို့သော် သူတို့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ခဲ့ကြချေ။

…….