အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) - ရွေးချယ်ခြင်း၏ တန်ဖိုး

လမ်းမကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့သည် မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း ရပ်နေကြ၏။ အထက်အောက်၊ ဘယ်ညာ ဟူ၍ မရှိ၊ အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ခြေအောက်တွင် မြေပြင် ပေါ်လာ၏။

ခေတ်ဟောင်း ကျောက်ပြားများဖြင့် တစ်ချပ်ချင်းစီ ခင်းထားသော မြေပြင် ဖြစ်သည်။ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးသို့ ရှည်ထွက်သွားသော လမ်းတစ်လမ်း ရှိနေပြီး၊ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လုံးဝ ကင်းစင်သွားမည့် ပုံမပေါ်သော မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ရှန်ရဲ့က သူ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်က ရှိနေဆဲပင်။ ကိုယ်ပွားလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ လမ်းမအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလာလေသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

မကြီးမားလှသော၊ အဆိုပါ ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားသည့် စတုရန်းပုံ ကွင်းပြင်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်ဆင်းတု တစ်ခု ရှိနေ၏။ လူနှစ်ယောက် ကျောချင်းကပ်လျက် ရပ်နေသည့် ပုံစံဖြစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်က အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ၊ နောက်တစ်ယောက်က အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။

ကျောက်ဆင်းတု၏ အောက်တွင် စာသားအချို့ ထွင်းထား၏။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

【ဤသည်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် ဖြစ်သည်】

【ရွေးချယ်ခြင်း အထပ်】

【ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းသည် ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရမည်။】

【တစ်ဦးက အရှေ့သို့ သွား၍၊ တစ်ဦးက အနောက်သို့ သွားရမည်။】

【အရှေ့သို့ ဆက်သွားသူသည် အောက်သို့ ဆက်ဆင်းရမည်။】

【အနောက်သို့ သွားသူသည် ဤနေရာ၌ ထာဝရ နေခဲ့ရမည်။】

【တတိယမြောက် လမ်းကြောင်း ဆိုသည်မှာ မရှိပါ။】

【တွန့်ဆုတ်နေသူများသည် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "မင်း ယုံလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်၊ "တတိယမြောက် လမ်းကြောင်း မရှိဘူးလို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုထားတယ်။"

"စည်းမျဉ်းတွေကလည်း လှည့်စားတတ်တာပဲလေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ထောက်ပြ၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝမ် ကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောသွားခဲ့တာလေ။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျိုးဝမ် က ငါတို့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို တကယ် အကူအညီ ပေးခဲ့တာ သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ် လို့ မင်း ဆိုလိုချင်တာလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူ ကျောက်ဆင်းတုကို ပတ်၍ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ဆင်းတု၏ အောက်ခြေ ခုံပေါ်တွင် ဝေဝါးနေသော စာကြောင်းငယ်လေး တစ်ကြောင်း ရှိနေပြီး၊ နောင်မှ ခိုး၍ ထွင်းထားသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

【ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးမှသာ တကယ့် ခရီးစဉ် အစစ်အမှန် စတင်လိမ့်မည်။】

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုစာကြောင်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ထွင်းရာများက အလွန် တိမ်ပြီး မျဉ်းကြောင်းများက သေးသွယ်လွန်းလှရာ၊ အထက်ရှိ တရားဝင် ရေးသားထားသော စာလုံးကြီးများနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးပြီး ထွင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဘယ်သူလဲ။

ဘယ်တုန်းကလဲ။

ကိုယ်ပွား လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ပြီး လိုက်ကြည့်ကာ "ဒါ ကျိုးယွမ် ရဲ့ လက်ရေးပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွား၏: "မင်း သေချာလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "သူ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ငါ မြင်ဖူးတယ်။ သူက 'ငါ'ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ရေးရင်၊ အဲ့ဒီ အစွဲ မျဉ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း အရှည်ကြီး ဆွဲလေ့ရှိတယ်။ ဒီမှာ ကြည့်"

သူက အဆိုပါ စာကြောင်းထဲရှိ 'ငါ' ဟူသော စာလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ တကယ်ပင် ထိုမျဉ်းကြောင်းက အလွန် ရှည်လျားပြီး နောက်ထပ် စာလုံးတစ်လုံးဆီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

"ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးမှသာ တကယ့် ခရီးစဉ် အစစ်အမှန် စတင်လိမ့်မည်" ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

တကယ်လို့ ဒီရွေးချယ်မှုက အစပြုခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ တကယ့် စမ်းသပ်မှု အစစ်အမှန် က နောက်ကနေ လာဦးမည် ဆိုသည့် သဘောလော။

သို့တည်းမဟုတ် ရွေးချယ်မှု ဆိုသည်မှာ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းလော။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကွင်းပြင်၏ အဆုံးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းတစ်လမ်းနှင့် အနောက်ဘက်သို့ သွားသော လမ်းတစ်လမ်း ရှိပြီး၊ လမ်းနှစ်သွယ်လုံးမှာ မြူခိုးများ ထူထပ်နေသည့် အတွင်းပိုင်းသို့ ရှည်ထွက်သွားကာ မည်သည့် နေရာသို့ ရောက်မည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သူက ကိုယ်ပွား ကို မေးလိုက်သည်: "မင်း ဘယ်ဘက်ကို ရွေးမလဲ။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "မင်း ရွေးတဲ့ လမ်းကိုပဲ ငါ ရွေးမယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "မရဘူး။ တစ်ယောက်က အရှေ့၊ တစ်ယောက်က အနောက်ကို သွားရမယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုထားတယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာဘူးပေါ့" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်း လိုက်လာချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လှည့်၍ လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်း၊ အရှေ့ဘက်သို့ အတူတကွ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ပထမဆုံး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ကွင်းပြင်ကြီး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ကျောက်ဆင်းတု၏ ခြေရင်းမှနေ၍ သူတို့ ရှိရာဆီသို့ အထိ ရှည်ထွက်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံကြီး တစ်ခုက မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"စည်းမျဉ်းများကို ဖောက်ဖျက်သူများသည် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည်။"

ရှန်ရဲ့ နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

ကိုယ်ပွား လည်း နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် အဲ့ဒီနေရာမှာပင် ရပ်လျက်၊ အက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေကြ၏။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းမှာ ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် သူတို့ ဖြတ်သွား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ရှန်ရဲ့သည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အောက်ခြေကို မမြင်ရအောင် နက်ရှိုင်းလွန်းလှ၏။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကွေ့ပတ်သွားကြတာပေါ့" ဟု ဖြေလေသည်။

သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အစွန်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြ၏။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာအောင် လျှောက်ပြီးနောက်၊ ချောက်ကမ်းပါးမှာ အရှေ့ဘက် ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံထားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မည်သည့် ဘက်သို့ သွားသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

သူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊ "ကျိုးယွမ် ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာ တွေကို မင်း မှတ်မိသေးလား။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "အများကြီးပဲ။ ဘယ်စာကြောင်းကို ဆိုလိုချင်တာလဲ" ဟု ပြန်မေး၏။

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်: "သူပြောခဲ့တယ်လေ၊ 'ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးမှသာ တကယ့် အစပြုခြင်း အစစ်အမှန် စတင်လိမ့်မည်' တဲ့။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "တကယ်လို့ ရွေးချယ်မှု ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်က ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု ဖြစ်နေရင်ကော။"

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွား၏: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်: "တစ်ယောက်က အရှေ့၊ တစ်ယောက်က အနောက်ကို ရွေးဖို့ စည်းမျဉ်းတွေက ပြောတယ်။ ငါတို့ မရွေးခဲ့ဘူး၊ အတူတူ သွားချင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီရလဒ် အနေနဲ့ လမ်းပိတ်သွားတာပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ ရွေးချယ်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။"

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "မသွားခင် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု အရင်လုပ်ရမယ်လို့ မင်း ဆိုလိုချင်တာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကိုယ်ပွား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ဘယ်သူက အရှေ့ကို သွားပြီး၊ ဘယ်သူက အနောက်ကို သွားမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပွား က စကားစပြောလာ၏။

"မင်း အရှေ့ကို သွားပါ။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ဖြေလေသည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမှန်တရားကို ရှာဖို့ မင်း လိုအပ်လို့လေ။ ငါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွား သက်သက်ပါ၊ ငါက အဲ့ဒီလောက် အရေးမကြီးပါဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "မဟုတ်ဘူး။ မင်းကလည်း ငါပါပဲ။"

ကိုယ်ပွား ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်: "ငါက အတုလေ။"

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်: "အစစ်လား၊ အတုလား ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ့ကို မင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဒီခရီးကို ဆက်သွားဖို့ ငါ့ထက် မင်းက ပိုပြီး ထိုက်တန်ပါတယ်။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတုန်းက၊ ငါ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာအောင် မင်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငါ နှေးကွေးထိုင်းမှိုင်း နေတုန်းကလည်း၊ ငါ့ဘေးမှာ မင်း အမြဲတမ်း ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ မင်းသာ မရှိခဲ့ရင်၊ စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာကတည်းက ငါ သေသွားတာ ကြာလှပြီ။"

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ နီရဲလာပြန်သည်။

"အဲ့ဒါက ဒီအတိုင်း... ငါ ဖန်တီးခံခဲ့ရတဲ့ ပုံစံမို့လို့ပါ။ ငါ့ရဲ့ တာဝန်က မင်းကို ကာကွယ်ဖို့"

ရှန်ရဲ့က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်: "တာဝန်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ မင်း တကယ်ကို ငါ့ကို ကာကွယ်ချင်နေခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်: "ဒါကြောင့်၊ မင်း အရှေ့ကို သွားပါ။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ဟင့်အင်း"

ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်၊ "ငါ ပြောတာ နားထောင်ပါ။ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါ မင်းပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ ဆိုတာကို ငါ့ထက် မင်းက ပိုသိလို့ပဲ။ စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာ မင်း လဝက်လောက် တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ငါကတော့ သုံးရက်တည်းနဲ့ သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့ထက် ပိုသန်မာပါတယ်။"

ကိုယ်ပွား ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် စကားမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ဆက်မငြင်းပါနဲ့တော့။ အဲ့ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

သူ လှည့်၍ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကိုယ်ပွား က အနောက်မှနေ၍ "ရှန်ရဲ့" ဟု လှမ်းအော်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လျှောက်လာပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

"မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်၊ "မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်က အရှေ့၊ တစ်ယောက်က အနောက်ကို သွားရမယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုထားတယ်။"

"ဒါဆို ငါလည်း မထွက်သွားဘူး" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "မင်း ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆိုလည်း အတူတူ အသေခံကြတာပေါ့" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း သိလား၊ ဒီအချက်လေး တစ်ခုကတော့ မင်းက ငါနဲ့ တကယ်ကို တူတာပဲ။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "အရင်တုန်းက ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ။ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချပြီးပြီ ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မပြင်တော့ဘူး၊ သေရမယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့"

သူ ခဏရပ်လိုက်၏။

"အခုတော့ အသက်ရှင်နေဖို့က တခြား အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိမယ် ဆိုရင်တောင်၊ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်သည်: "သွားပါ။ ငါ့ကိုယ်စား အမှန်တရားကို သွားရှာပေးပါ။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ဟင့်အင်း။"

"ဒါ အမိန့်ပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"မင်းက ငါ့သူဌေး မှ မဟုတ်တာ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်လည် ချေပ၏။

"ငါက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် လေ။"

"အစစ်အမှန် ဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ငါ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အဲ့ဒီနေရာမှာပင် ရပ်လျက်၊ မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးလိုကြချေ။

ချောက်ကမ်းပါးကြီးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကျယ်ဝန်းလာနေသည်။

ကွင်းပြင်ရှိ ကျောက်ဆင်းတုများ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွား၏။

တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော အရုပ်က ရှင်ရဲ့ကို ကြည့်ရန် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းလှည့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။

ရေ မဟုတ်ဘဲ၊ အနီရောင်။

သွေးများ ကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ အနီရောင် မျက်ရည် နှစ်ကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ လှည့်၍ အနောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့၏။

ကိုယ်ပွား က အနောက်မှ ပြေးလိုက်လာသည်: "မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူ အနောက်ဘက် လမ်းအဝင်ဝသို့ ရောက်သည်အထိ ပြေးသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်၏။

ထိုလမ်းသည် မြူခိုးများ ထူထပ်နေသည့် အတွင်းပိုင်းသို့ ရှည်ထွက်သွားလေသည်။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားတော့၏။

ကိုယ်ပွားသည် ထိုနေရာ၌ ကြက်သေသေ ရပ်လျက် သူ မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လှမ်းအော်လိုက်၏:

"အရှေ့ဘက်ကို သွား။ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာနဲ့"

ကိုယ်ပွား ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့မှာ မြူခိုးများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

သူ ထိုနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ လှည့်၍ အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

မြူခိုးများထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ၊ သူ ကျောက်ဆင်းတုကို နောက်ပြန်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော အရုပ်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ရှိနေသည်။

အနီရောင်။

အနောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသော အရုပ်နှင့် အတူတူပင်။

သူ အကြည့်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းမှာ အလွန် ရှည်လျားလှသည်။

………