အခန်း ၂၁

အခန်း (၂၁) - ငါ့အတွက် ဆက်လက် အသက်ရှင်ပေးပါ

အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းမှာ အလွန် ရှည်လျားလှသည်။

ကိုယ်ပွား သည် လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့၏။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထူထပ်လွန်းလှသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ မည်သည့် အသံမျှ မကြားရ၊ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ သူ၏ ခြေသံများကိုသာ သူ ကြားနေရသည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ မြူခိုးများ ရုတ်တရက် လွင့်စင်သွားလေသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် အခန်းတစ်ခန်း ပေါ်လာ၏။

စတုတ္ထမြောက် အထပ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အခန်းနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင် ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် တစ်လုံး။

စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး ရှိနေသည်။

သို့သော် အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။

သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ထိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်။

ခြေသံကြားသောအခါ ထိုသူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ ဖြစ်နေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ အခြားသော ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပထမဆုံး ဝင်လာစဉ်ကထက် အသက်ပိုကြီးပြီး ပိုမို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံပေါ်ကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မောပန်းမှုများ အပြည့် ရှိနေ၏။

သူက ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီလား။"

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွားသည်: "မင်းက..."

ထိုသူက ပြောလေသည်၊ "ငါက ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်က ရှန်ရဲ့လေ။ ဒါမှမဟုတ်... အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တဲ့ သူ လို့ ပြောရမလား။"

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ထိုသူက ခက်ရင်းကို ချထားပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းက ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ကြရတယ်။ တစ်ယောက်က အရှေ့၊ တစ်ယောက်က အနောက်ကို သွားရတယ်။ အရှေ့ကို သွားတဲ့ သူတွေက ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတယ်။ အနောက်ကို သွားတဲ့ သူတွေကတော့"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"အနောက်ကို သွားရင်၊ နောက်ထပ် 'ငါ' တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့လိမ့်မယ်။"

"ငါ ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

"အသစ်ပြန်ရေး ခံရလိမ့်မယ်" ဟု ထိုသူက ဖြေ၏။ "ငါ့လိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

သူ လျှောက်လာပြီး ကိုယ်ပွား ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

ထိုသူက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါလည်း မသိဘူး။ ဒီမှာ အချိန်ဆိုတာမှ မရှိတာ။ ရက်အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နှစ်တွေ အကြာကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါ သိတာ တစ်ခုတည်းကတော့ ငါ အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့ တွေ့ရပြီ ဆိုတာပဲ။"

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ စောင့်နေတာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"အမှန်တရားကို မင်းကို ပြောပြဖို့လေ" ဟု ထိုသူက ဖြေသည်။

သူ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ကုတင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ထိုင်လေ။ ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်း ရှည်တယ်။"

ကိုယ်ပွား ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုသူ လည်း ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ၊ ကျောမှီကို မှီလျက် စကားစပြောလေသည်:

"ငါ ဝင်လာတဲ့ နေ့က မင်းတို့နဲ့ အတူတူပဲ။ ပထမအထပ်၊ ဒုတိယအထပ်၊ တတိယအထပ်၊ စတုတ္ထအထပ်၊ ပဉ္စမအထပ်။ အထပ်တိုင်းမှာ လူတွေ သေခဲ့တယ်၊ အထပ်တိုင်းမှာ စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် နဲ့ အတူတူပေါ့။"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"ငါ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ်ကလည်း မင်းလိုပါပဲ၊ ကောင်းပါတယ်။ သူ ငါ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ အချင်းချင်း ကာကွယ်ပေးပြီး ဖေးမကူညီ ခဲ့ကြတယ်။ အဆုံးထိ အတူတူ သွားနိုင်မယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။"

"ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊ ငါတို့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ယောက်က အရှေ့၊ နောက်တစ်ယောက်က အနောက်။ ငါတို့ လမ်းမခွဲချင်ခဲ့ဘူး၊ အတူတူပဲ နေချင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီတော့"

သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က သူညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အရာအားလုံးက မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

ထိုသူက ဆက်ပြောသည်၊ "ရလဒ်အနေနဲ့၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့ကြတယ်။ ဖျက်ဆီးမခံရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထာဝရ ပိတ်မိသွားတယ်။ သူက အနောက်ကို သွားပြီး ငါက အရှေ့ကို သွားခဲ့တယ်။ ငါတို့ ပြန်ဆုံနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့ဘူး။"

သူ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အသံက ပိုမို တိုးညင်းသွားလေသည်။

"ငါ ဒီမှာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း ခေါက်ဆွဲစားတယ်၊ နေ့တိုင်း အိပ်တယ်၊ နေ့တိုင်း သူ့အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနောက်ဘက်ကို သွားတဲ့ လမ်းက အပြန်လမ်း မရှိလို့ပဲ။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထိုသူက သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။

"ဒါတွေကို မင်းကို ဘာလို့ ပြောပြနေလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကို တခြား ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်စေချင်လို့လေ" ဟု ထိုသူက ဖြေသည်။

"ဘာရွေးချယ်မှုလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ထိုသူက ဆိုလေသည်၊ "နောက်ပြန်လှည့်ပါ။ ကွင်းပြင်ကို ပြန်သွားပါ။ သူ့ကို မင်းနဲ့ အတူတူ အနောက်ဘက်ကို သွားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ သွားပြောပါ။"

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ထိုသူက ဆက်ပြောသည်၊ "အနောက်ဘက် လမ်းက 'ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း' မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက နောက်ထပ် လမ်းကြောင်း တစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီလမ်းက တခြား နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

"ဒီမှာ အချိန်အကြာကြီး နေပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ငါ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက ငါတို့ကို အတင်းအကျပ် ရွေးချယ်ခိုင်းနေတာက၊ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ရွေးလို့ရလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ငါတို့ကို ခွဲခွာသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပဲ။ ငါတို့ လမ်းကွဲသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု က မရွေးချယ်ဘဲ နေတာပဲ။"

ကိုယ်ပွား က "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နောက်ပြန်လှည့်ရင်၊ ဖျက်ဆီးခံရနိုင်တယ်လေ" ဟု ထောက်ပြလိုက်၏။

ထိုသူ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့တာထက် စာရင်၊ အတူတူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

ကိုယ်ပွား တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်၌ သူ့ကို ကြည့်သွားသော အကြည့်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

ရှန်ရဲ့က "မင်းက ငါ့ထက် ပိုသန်မာပါတယ်" ဟု ပြောစဉ်က မျက်နှာအမူအရာကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

မြူခိုးများထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ အော်ဟစ်သွားခဲ့သော စကားကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

"အရှေ့ဘက်ကို သွား။ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာနဲ့"

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ထိုသူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထိုသူ ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရမှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် အားကျမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

"သွားတော့။ အချိန် ရသေးတုန်း သွားလိုက်ပါ။"

ကိုယ်ပွား လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အရှေ့ဘက်သို့ သွားသော လမ်းအတိုင်း နောက်ပြန် ပြေးရသည်မှာ လာခဲ့စဉ်ကထက် အများကြီး ပိုတိုတောင်းနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သူ သိပ်အဝေးကြီး မပြေးရသေးခင်မှာပင် ကွင်းပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချောက်ကမ်းပါးကြီးက ရှိနေဆဲပင်။

ကျောက်ဆင်းတုများကလည်း ရှိနေဆဲပင်။

ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲသေးချေ။

သို့သော် ရှန်ရဲ့ ရှိမနေတော့ချေ။

ကိုယ်ပွား သည် ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

မရှိဘူး။

အနောက်ဘက်သို့ သွားသော လမ်းအဝင်ဝမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ မြူခိုးများက ပို၍ ထူထပ်နေလေပြီ။

သူ ထိုလမ်းအတိုင်း ပြေးဝင်သွားလိုက်၏။

မြူခိုးများထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး ပြေးသွားခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် မြူခိုးများ လွင့်စင်သွားလေသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ပလက်ဖောင်း တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အလွန် သေးငယ်လှပြီး လူအနည်းငယ်သာ ရပ်၍ရနိုင်သော နေရာလေး ဖြစ်သည်။

ပလက်ဖောင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေသည်။

ကိုယ်ပွား လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထိုသူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် သူသိသော ရှန်ရဲ့ မဟုတ်ချေ။

ဤ ရှန်ရဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ၊ ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

သူက ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်:

"မင်း ရောက်လာပြီလား။"

အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ချေ။

ကိုယ်ပွား က "မင်းက... အနောက်ဘက်ကို သွားတဲ့ ရှန်ရဲ့ လား" ဟု မေးလိုက်၏။

သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သူရော ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ရှန်ရဲ့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးလိုက်၏။

"သူ ထွက်သွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား အံ့အားသင့်သွားသည်: "ထွက်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ဘယ်ကို ထွက်သွားတာလဲ။"

"သတ္တမမြောက် အထပ်ကို သွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွား ၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "သူ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။ သူက အရှေ့ကို သွားပြီး၊ ငါက အနောက်ကို သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ကို သွားခဲ့တာ သူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါပဲ။"

ကိုယ်ပွား နားမလည်နိုင်တော့ချေ: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ထို ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်၊ "မင်းရဲ့ ရှင်ရဲ့ က ငါနဲ့ အလဲအလှယ် လုပ်သွားတာ။ မင်းကို အရှေ့သွားဖို့ ပြောပြီး၊ သူက အနောက်ကို လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ဘက် လမ်းက"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"အနောက်ဘက် လမ်းက လမ်းသေပဲ။ အထဲကို ဝင်လာတဲ့ သူတိုင်း ငါ့လို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သူက မင်းနေရာမှာ ကိုယ်စား သေပေးသွားတာ။"

ကိုယ်ပွား သည် ထိုနေရာ၌ပင် ကြက်သေသေ ရပ်နေမိတော့သည်။

သူတို့ ကွင်းပြင်တွင် ရှိနေစဉ်က၊ ရှန်ရဲ့ အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားခဲ့သည်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွား၏။ ရှန်ရဲ့က နေခဲ့ချင်လို့များလားဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

တကယ်တမ်းတော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ။

ရှန်ရဲ့က အလဲအလှယ် လုပ်ဖို့ သွားခဲ့တာ။

သူက အခြားသော 'အနောက်ကို သွားမည့် ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူ့ကို အရှေ့ဘက် သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်ရဲ့က အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

သူ ရှန်ရဲ့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး "သူ မထွက်သွားခင် ဘာပြောသွားသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခံစားချက် တစ်စွန်းတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"သူ့ကို လိုက်မရှာနဲ့ တဲ့။ ဆက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားပါ တဲ့။ သူ့ကိုယ်စား အမှန်တရားကို သွားရှာပေးပါ တဲ့။"

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "သူ ပြောသေးတယ်"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"ဘာပြောသွားသေးလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ထက် ပိုသန်မာတယ် တဲ့။ မင်းက အသက်ရှင်ဖို့ ပိုပြီး ထိုက်တန်တယ် တဲ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား သည် နေရာမှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။

မျက်ရည်များက ဆက်တိုက် စီးကျနေဆဲပင်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ လက်မြှောက်၍ ပလက်ဖောင်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက သတ္တမမြောက် အထပ်ကို သွားမယ့် ဝင်ပေါက်ပဲ။ အဲ့ဒီကို သွားပါ။"

ကိုယ်ပွား သည် သူညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

သူ ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့မှာ ကျောခိုင်းထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ရုပ်တုတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေပြီ။

ကိုယ်ပွား ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် စကားမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။

သူ လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်၌ သူ့ကို ကြည့်သွားသော အကြည့်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

ရှန်ရဲ့က "မင်းက ငါ့ထက် ပိုသန်မာပါတယ်" ဟု ပြောစဉ်က မျက်နှာအမူအရာကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

သူတို့ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော အထပ် တစ်ထပ်ချင်းစီကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးအနောက်မှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာ၏။

သူ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်တော့သည်။

………