အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) - သတ္တမမြောက် အထပ်

တံခါးအနောက်တွင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ မရှိချေ။

အမှောင်ထု သာလျှင် ရှိ၏။

လုံးဝကို ပြည့်နှက်နေသော၊ စစ်မှန်သော အမှောင်ထုကြီး။

ကိုယ်ပွား သည် ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

အထက်အောက်၊ ဘယ်ညာ ဟူ၍ မရှိသကဲ့သို့၊ အသံနှင့် အနံ့အသက်လည်း မရှိပေ။

သူကိုယ်တိုင်နှင့် ဤအဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကြီး သာလျှင် ရှိလေသည်။

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ခြေအောက်တွင် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို နင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်၊ ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူ ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

သူ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ဘာတစ်ခုမျှ မရှိသေးချေ။

သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ရှင်ရဲ့" ဟု လှမ်းအော်လိုက်၏။

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

"ဘယ်သူရှိလဲ" ဟု သူ ထပ်အော်လိုက်ပြန်သည်။

မရှိသေးချေ။

သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရပ်လျက်၊ မည်သည့်ဘက်သို့ သွားရမည်၊ မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းလှည့်ပြီး အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာ၏။

ဖယောင်းတိုင် မီးအလင်းရောင်လေး ကဲ့သို့ အလွန် မှိန်ဖျော့လှသည်။

ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ မဟုတ်ချေ။

အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

အလွန် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီး၊ ဆံပင်များ အားလုံး ဖြူဖွေးနေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပါးရေတွန့်နေပြီး ကျောမှာလည်း အလွန် ကုန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက်၊ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကိုယ်ပွား ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက "ငါ့ကို မင်း မမှတ်မိဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလေသည်။

ကိုယ်ပွား သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အဲ့ဒီ မျက်ခုံးတွေ၊ အဲ့ဒီ မျက်နှာ အသွင်အပြင်တွေ၊ အဲ့ဒီ ရပ်ဟန်တွေ

ရှန်ရဲ့ ဖြစ်နေသည်။

အိုမင်းသွားသော ရှန်ရဲ့။

ကိုယ်ပွား ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘိုးအို ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကာ မော့ကြည့်လာသည်။ အသက်အရွယ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ကျုံ့ဝင်သွားသဖြင့် သူသည် ကိုယ်ပွား ထက် အများကြီး ပိုပုနေလေပြီ။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ" အဘိုးအိုက ဩရှရှ အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။ "မင်းကို ငါ စောင့်နေခဲ့တာ အရမ်းကို အကြာကြီး ရှိနေပါပြီကွာ။"

"ခင်ဗျားက... မူလပထမ အစစ်အမှန် ရှန်ရဲ့ လား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

အဘိုးအို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒီမှာ ခင်ဗျား စောင့်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးလိုက်၏။

အဘိုးအို ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြလေသည်: "ငါ မသိဘူး။ ဒီမှာ အချိန်ဆိုတဲ့ သဘောတရား မှ မရှိတာ။ ဆယ်စုနှစ်တွေချည်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ရာစုနှစ်တွေချည်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ သိတာ တစ်ခုတည်းကတော့ ငါ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။"

သူ လက်မြှောက်၍ ကိုယ်ပွား ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ကလေး... မင်း တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ။"

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့သည်။

ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်သွားရသလဲ ဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိချေ။ ဤသူသည် သူနှင့် သူစိမ်း တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ သူစိမ်း မဟုတ်ဘူး၊ သူက ရှန်ရဲ့ ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူသိတဲ့ ရှန်ရဲ့ တော့ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နာကြည်းမှုများ၊ ဝမ်းနည်းမှုများ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ရင်နာလွန်းလှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"ငါ သိပါတယ်။ အရာအားလုံးကို ငါ သိပါတယ်။ ပထမအထပ် ကနေ သတ္တမမြောက် အထပ် အထိ မင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တာတွေ၊ မင်းကိုယ်စား အနောက်ဘက်လမ်းကို သူ လျှောက်သွားတာကို မင်း ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရတာတွေ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာကို မင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့တာတွေ။ အားလုံးကို ငါ သိပါတယ်။"

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလမ်းကို ငါလည်း လျှောက်ခဲ့ဖူးလို့လေ" ဟု အဘိုးအိုက ဖြေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် က ငါ့ကိုယ်စား သေသွားတာကိုလည်း ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။"

သူ လှည့်၍ အမှောင်ထုထဲသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့။ မင်းကို ပြစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ကိုယ်ပွား အနောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်နေ၏။

ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ နံရံများ အားလုံးက ဖြူဖွေးနေပြီး မည်သည့် အလှဆင်မှုမျှ မရှိချေ။ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေ၏။

ဓာတ်ပုံဘောင် တစ်ခု။

ကိုယ်ပွား လျှောက်သွားပြီး ကောက်ကိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘောင်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေ၏။

လူနှစ်ယောက်။

လူငယ်ဘဝက ရှန်ရဲ့ နှင့် အခြား လူတစ်ယောက်။

ထိုသူသည် သူ့ပုံစံနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။ ကြေးမုံပြင် အရိပ် တစ်ယောက်။

သို့သော် အဆိုပါ ကြေးမုံပြင် အရိပ် မှာ သူ မဟုတ်ချေ။ အခြား တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ပိုမို နုပျိုပြီး ပိုမို တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်နေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ပခုံးဖက်ထားကြပြီး ကင်မရာကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြသည်။

ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း၊ ကိုယ်ပွား ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

အဘိုးအိုက သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် တိုးညင်းစွာ ပြောလေသည်၊ "အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် တုန်းကပေါ့။"

ကိုယ်ပွား သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်။

"ငါ့ကိုယ်စား သူ သေသွားခဲ့တယ်။ အနောက်ဘက်ကို သွားတဲ့ လမ်းမှာလေ။ ငါက အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ပြီး ဒီအထပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာထွက်ပေါက်မှ မရှိဘူး ဆိုတာကို ငါ တွေ့ရှိသွားတယ်။"

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွားသည်: "ထွက်ပေါက် မရှိဘူး ဟုတ်လား"

အဘိုးအို ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "မရှိဘူး။ ဒါက အဆုံးသတ်ပဲ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်း ဒီမှာပဲ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားကြရတာပဲ။ ပြီးရင် အပေါ်ထပ် ကနေ သူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်သစ် တစ်ခု ထပ်ဆင်းလာပြီး သံသရာ ပြန်လည်နေတာပေါ့။"

"ဒါဆို သံသရာ လည်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး" ဟု အဘိုးအိုက ဆိုလေသည်။

သူ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖြူဖွေးနေသော နံရံများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီနံရံတွေကို ကြည့်စမ်း။ ဘာနဲ့ လုပ်ထားလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ရှင်းပြလေသည်၊ "မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဒီနံရံတွေကို တည်ဆောက်ဖို့ အသုံးပြုတာလေ။ မင်း မြင်တွေ့နေရတဲ့ အုတ်ခဲ တစ်ချပ်ချင်းစီတိုင်းက သေဆုံးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်။"

ဖြူဖွေးနေသော နံရံများကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်ပွား ရုတ်တရက် အသက်ရှူကြပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီမှာ ငါ နေလာတာ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ရှိပြီ၊ နံရံကြီး တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ကြီးထွားလာတာကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရတာ။ အုတ်ခဲတိုင်းက အတွဲတစ်တွဲစီကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ ငါတို့လိုပဲ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက ကျန်ရစ်ခဲ့ရတဲ့ လူနှစ်ယောက်ပေါ့။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ၈၇ ယောက်မြောက်ပဲ။"

ကိုယ်ပွား ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

၈၇ ယောက်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရှန်ရဲ့ အယောက် ၈၇ ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီ ဆိုသည့် သဘောဖြစ်သည်။ ကြေးမုံပြင် အရိပ် ၈၇ ယောက် လမ်းခုလတ်မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုသည့် သဘောဖြစ်သည်။

သူသိတဲ့ ရှန်ရဲ့ ကတော့….

သူ ဘာတွေးနေသည်ကို အဘိုးအိုက မြင်သွားပြီး ပြောလေသည်၊ "သူ မသေပါဘူး။ သူက 'အနောက်ကို သွားတဲ့ ရှန်ရဲ့' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ကို သွားတဲ့ သူတွေ အားလုံးက နောက်ဆုံးမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆွဲထုတ်ခံရပြီး နံရံတည်ဆောက်ဖို့ အသုံးပြုခံရမှာပဲ။"

"သူ့ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိသေးလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် "ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

အဘိုးအိုက ရှင်းပြသည်၊ "သူ့ကို သွားရှာပါ။ အနောက်ဘက် လမ်းကနေ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းတို့ အားလုံး အတူတူ ဒီနေရာကို လျှောက်လာလို့ ရလိမ့်မယ်။"

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားသည်: "အတူတူလား"

အဘိုးအို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သရဲက ရေးထားတာလေ။ သရဲက လူနှစ်ယောက် အတူတူ အသက်ရှင်တာကို မမြင်ချင်ဘူး။"

သူ လျှောက်လာပြီး ကိုယ်ပွား ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

"ငါ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီအနှစ်ခုနစ်ဆယ် အတွင်းမှာ ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ အောက်ကို ဆင်းသွားတိုင်း သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အနောက်ဘက် လမ်းက လူတွေကို လမ်းလွဲသွားအောင် လုပ်တတ်တယ်။ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားတဲ့ သူတွေက အသစ်ပြန်ရေး ခံရပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူသေလောင်း တွေ ဖြစ်သွားကြတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါသိတဲ့ ရှန်ရဲ့ က ငါ့ကိုယ်စား ဝင်သွားတာလေ။ သူ လုံးဝကြီး အသစ်ပြန်ရေး မခံရလောက်သေးဘူး" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း သူ့ကို ကယ်ချင်လို့လား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု အဘိုးအိုက မေးသည်။ "မင်း သေသွားနိုင်တယ်။ မင်းလည်း အသစ်ပြန်ရေး ခံရနိုင်တယ်။ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ငါ သိပါတယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

"ဒါတောင် မင်း သွားဦးမှာလား" ဟု အဘိုးအိုက မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ငါ့ကိုယ်စား သူ သေပေးခဲ့တာလေ။ သူ့ကို ငါ ပြန်ခေါ်လာမှ ရမယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

အဘိုးအို အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှ၏။

စိတ်သက်သာရာ ရမှု၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် အားကျမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို သူ့လိုပါပဲ" ဟု အဘိုးအိုက ဆို၏။ "ငါ့လူလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ။ ငါ့ကိုယ်စား သူ သေသွားခဲ့တုန်းက၊ ဘာမှ မပြောဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခဲ့တာ။"

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။

"အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တောင် ကြာသွားပြီ။ ငါ သူ့ကို ပြန်ခေါ်မလာနိုင်သေးဘူး။"

ကိုယ်ပွား သူ့ကို ကြည့်ရင်း အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရ၏။

သူ မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

အဘိုးအို တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "ရှန်ရဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"ငါလည်း ရှန်ရဲ့။ သူလည်း ရှန်ရဲ့။ ငါတို့ အားလုံးက ရှန်ရဲ့ တွေချည်းပါပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ အားလုံးက အတူတူပါပဲ။"

သူ လက်မြှောက်၍ အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒီမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင် ကွင်းပြင်ကို မင်း ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား။ အနောက်ဘက် လမ်းမှာ အရမ်း အဝေးကြီး လျှောက်မသွားနဲ့။ မင်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ မင်းကိုယ်မင်း အကြောင်းတွေကို နည်းနည်းစီ မေ့သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကို လိုက်ရှာနေလဲ ဆိုတာကိုတောင် မင်း မမှတ်မိတော့တဲ့ အချိန်ကျရင်၊ မင်း လိုက်ရှာနေတဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတောင် မင်း သိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို မခွဲခွာချင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ဂရုစိုက်ပါ ကလေးလေး။"

ကိုယ်ပွား လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် ခါးကုန်းကုန်း၊ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပါးရေတွန့်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေလေသည်။

………..