အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) - ခွဲခွာ၍ မရနိုင်သော သံယောဇဉ်

သို့သော် အဆိုပါ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်၊ သူ လူငယ်ဘဝတုန်းက ပုံစံ ဘယ်လိုရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ကိုယ်ပွား မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ငယ်ရုပ်မှာ သူ့ပုံစံနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

သူ အကြည့်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ချောက်ကမ်းပါးကြီးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ဆင်းတုများကလည်း ရှိနေဆဲပင်။

ဘာတစ်ခုမျှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

သို့သော် အနောက်ဘက်သို့ သွားသော လမ်းအဝင်ဝတွင် လူတစ်ယောက် ပိုရောက်နေလေသည်။

ကျိုးဝမ် ပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် အနီရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ကိုယ်ပွား လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က "ရှင် သူ့ကို သွားကယ်မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဆိုလေသည်၊ "အနောက်ဘက် လမ်းက ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ ဆိုတာ ရှင် သိလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်၊ "အဲ့ဒါက မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးပဲ။ ဦးတည်ရာ မရှိဘူး၊ အဆုံးသတ် မရှိဘူး။ အထဲကို ဝင်သွားတဲ့ သူတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းပျောက်သွားကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားမယ်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ကျောက်ဆင်းတု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ မလှုပ်မယှက် ထာဝရ ရပ်နေရလိမ့်မယ်။"

"မင်းလည်း အဲ့ဒီကို ရောက်ခဲ့ဖူးလို့လား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒီလမ်းကို ကျွန်မ လျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျိုးယွမ် အတွက်လေ။"

သူမ လက်မြှောက်၍ သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်စမ်းပါ။"

ကိုယ်ပွား သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများမှာ လှပသော်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်၊ "ကျွန်မ သူ့ကို မေ့သွားပြီ။ ကျွန်မအတွက် အရမ်း အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ၊ ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်မ မှတ်မိတာ တစ်ခုတည်းကတော့ သူ့ကို လိုက်ရှာချင်တယ် ဆိုတာပဲ။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

"အထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေလိုက်ရင်၊ ရှင်လည်း အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောလေသည်။

ကိုယ်ပွားက "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ရှာရမယ် ဆိုတာကို မင်း မှတ်မိနေသေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက အနီရောင် ဖြစ်နေလို့လေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ဖြေသည်။

သူမ၏ ဝတ်စုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီအရောင်က ကျွန်မကို အချက်တစ်ချက် သတိရနေစေအောင် ကူညီပေးတယ်။ ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ အကုန်ပဲ။"

ကိုယ်ပွား သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်။

ကျိုးဝမ်က ဆိုလေသည်၊ "ရှင့်ဆီမှာ ဒီအရောင် မရှိဘူး။ အထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ရှင် အရမ်း မြန်မြန် မေ့သွားလိမ့်မယ်။"

ကိုယ်ပွား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် "အာ့လိုဆိုရင်တောင်မှ ငါ သွားချင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေ၏။

"ရှင်က တကယ်ကို သူ့လိုပါပဲ။"

"ဘယ်သူနဲ့ တူတာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးယွမ် နဲ့လေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ဖြေ၏။ "သူလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ။ မေ့သွားမယ် ဆိုတာကို သိနေရက်နဲ့တောင် အထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာပဲ။"

သူမ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"သွားပါ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား။ ရှင့်မှာ အချိန် တစ်ရက်ပဲ ရှိတယ်။ တစ်ရက် ကျော်သွားရင် ရှင် လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ သွားသော လမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်လေသည်။

အနောက်ဘက် လမ်းသည် အရှေ့ဘက် လမ်းနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှ၏။

မြူခိုးများ မရှိ၊ အလင်းရောင် မရှိ၊ မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးသာ ရှိလေသည်။

မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်၊ မီးခိုးရောင် လေထု။ ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရသကဲ့သို့၊ ဘာသံမှလည်း မကြားရချေ။

ကိုယ်ပွား ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ "ရှန်ရဲ့" ဟု လှမ်းအော်လိုက်၏။

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

သူ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး၊ "ရှန်ရဲ့" ဟု ထပ်အော်လိုက်ပြန်သည်။

မရှိသေးချေ။

သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဆက်တိုက် အော်ဟစ်လာခဲ့ရာ၊ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ရမှန်းကိုပင် မသိတော့ပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ ပင်ပန်းလာသည်ကို ခံစားလာရ၏။

ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုပါ ဖြစ်လေသည်။

သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ ရုတ်တရက် တွေးမိသွား၏: ငါ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

သူ တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီး၊ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

ငါ လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတာ။

ဘယ်သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာလဲ။

သူ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေမိ၏။

နာမည်တစ်ခုက နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အပြင်သို့ ထွက်မလာနိုင်အောင် မေ့နေတော့သည်။

သူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ချွေးများ ရွှဲနစ်လာကာ၊ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချ၍ စဉ်းစားနေတော့၏။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

မှိုင်းညို့နေသော အမှောင်ထုထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ထိုသူက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာ၏။

သူ၏ ရှန်ရဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။

အိုမင်းနေသော သူ မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ကျောက်ဆင်းတုလည်း မဟုတ်ချေ၊ သူ ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းထားသော ရှန်ရဲ့သာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာတော့၏။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ မင်းကို အရှေ့သွားဖို့ ငါ ပြောထားတယ် မလား။"

ကိုယ်ပွား စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ အလွန် နီးကပ်စွာ ရပ်နေကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပွား က စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်: "မင်းကို လာခေါ်တာ။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်၏။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ မှတ်ဉာဏ်ထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"မင်းက တုံးအလိုက်တာ။ တစ်ခါ ဝင်လာပြီးရင်၊ ပြန်ထွက်လို့ မရတော့ဘူးလေ။"

ကိုယ်ပွားက "ဒါဆိုလည်း ငါတို့ ပြန်မထွက်တော့ဘူးပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွား၏။

"မင်း ပြောတဲ့ စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ "မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားက "မှတ်မိတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် လေ" ဟု ဖြေသည်။

"ဒါဆို ငါက ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်းက ရှန်ရဲ့။ ငါသိတဲ့ ရှန်ရဲ့" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာတော့၏။

"ငါတို့ ဘယ်လို စတွေ့ခဲ့ကြလဲ ဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပထမဆုံး အထပ်၊ လှေကားပေါ်မှာ။ သူက အဲ့ဒီနေရာမှာ ရပ်နေပြီး၊ သူက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ သတိထားမိသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာလေ။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး: "ပြီးတော့ရော" ဟု မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြန်သည်။

ပြီးတော့... ပြီးတော့ သူတို့ အတူတူ အောက်ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။ ဒုတိယအထပ်၊ တတိယအထပ်၊ စတုတ္ထအထပ် နဲ့ ပဉ္စမအထပ် တွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတယ်။

ရှန်ရဲ့က "နောက်ထပ်ရော" ဟု ထပ်မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပြီးတော့... ပြီးတော့ ရှန်ရဲ့က သူ့ကိုယ်စား အနောက်ဘက် လမ်းကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

သူ မှတ်မိသည်။

သူ အရာအားလုံးကို မှတ်မိနေသည်။

သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး "ငါ မှတ်မိတယ်။ အရာအားလုံးကို ငါ မှတ်မိတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကိုယ်ပွား ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

တင်းကျပ်စွာ၊ အလွန်ကို တင်းကျပ်စွာဖြင့်။

ကိုယ်ပွား လည်း သူ့ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး အတွင်း၊ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အချင်းချင်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့က လက်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

သူ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်ကာ "ငါတို့ ပြန်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ငါတို့ အကုန်လုံး ကျောက်ဆင်းတု တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မှာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွားက "ငါ သိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို မင်း ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်လေသည်:

"မင်းမပါဘဲ ငါ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်လို့ပါ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "ပထမဆုံး အထပ် ကတည်းက ငါ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့တာ မင်းလေ။ မင်းသာ မပါခဲ့ရင်၊ ဒုတိယအထပ် မှာကတည်းက ငါ သေသွားတာ ကြာလှပြီ။ နောက်တော့ ငါ့ကိုယ်စား အနောက်ဘက်လမ်းကို မင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်၊ မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ငါ ဆင်းသွားပြီးတော့ မူလပထမ အစစ်အမှန် ငါ့ကိုယ်ငါ နဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူက မင်းကို သွားကယ်လို့ ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ လာခဲ့တာ။"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"မင်း ဘာပဲ ဖြစ်သွားဖြစ်သွား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျောက်ဆင်းတု ကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လူသေလောင်း ကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းအနားမှာ ငါ ရှိနေရရင် အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။

သူ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် စကားမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်နိုင်တော့၏။

ကိုယ်ပွား က လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က အဆိုပါ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်တွင် မှတ်ဉာဏ်များ အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့၊ သူတို့၏ လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အလဲအလှယ် လုပ်ခြင်း မဟုတ်တော့ချေ။

ကတိကဝတ် တစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

……..