အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) - အမေ

သူတို့ နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်လျက် မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး အတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

ဦးတည်ရာ မရှိ၊ အဆုံးသတ် မရှိ။

ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး။

သူတို့ အတူတူ ရှိနေကြတယ်လေ။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ ကိုယ်ပွား က ရုတ်တရက် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

မီးခိုးရောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက် ကျနေသည်။

သူ ကိုင်းညွတ်၍ ကောက်ယူလိုက်၏။

အပေါ်တွင် စာကြောင်းအချို့ ရေးသားထားသည်။

【အကယ်၍ မင်း ဒီစာရွက်ကို မြင်တွေ့ရပြီ ဆိုရင်၊ မင်း အောင်မြင်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။】

【ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားပါ၊ အခန်းတစ်ခန်းကို မင်း မြင်ရလိမ့်မယ်။】

【အခန်းထဲမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။】

【အဲ့ဒါကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင်၊ မင်း အပြင်ကို ထွက်သွားလို့ ရပြီ။】

【ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား — လူနှစ်ယောက် အတူတူ တွန်းဖွင့်မှပဲ ရမယ်။】

【တစ်ယောက်တည်း တွန်းရင်၊ တံခါးက သော့ခတ်ထားလိမ့်မယ်။】

【နှစ်ယောက် အတူတူ တွန်းရင်၊ တံခါး ပွင့်သွားလိမ့်မယ်။】

ကိုယ်ပွား သည် ထိုစာရွက်ကို ရှန်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး အတွင်း၊ အခန်းတစ်ခန်း တကယ်ပင် ပေါ်လာ၏။

အလွန် သေးငယ်ပြီး အလွန် ရိုးရှင်းသော အခန်းလေး တစ်ခန်း။

သို့သော် အထဲတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။

အနီရင့်ရောင် တံခါးတစ်ချပ်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"မင်း ယုံလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် တံခါးဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြလေသည်။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင်၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ကြ၏။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ မရှိချေ။

အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်နေ၏။

အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အခန်းတစ်ခန်း။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အဲ့ဒါ သူ့အခန်းပဲ။

အထပ်မြင့် တိုက်ဟောင်းလေးရဲ့ ပဉ္စမထပ်က၊ အခန်း ၅၀၂။ အရေခွံများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။

လိုက်ကာများကို ချထားပြီး၊ အဟဟလေးများမှ တစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေကာ ကြမ်းပြင်ကို လင်းထိန်စေ၏။

အရာအားလုံးက သူ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ရေခွက် တစ်ခွက် ရှိနေ၏။ သူ ထွက်ခွာသွားသည့် နေ့က ထိုရေခွက်သည် ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိခဲ့သည်။ အခုတော့ ညာဘက်ခြမ်းကို ရောက်နေလေပြီ။

ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကနေ သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာစဉ်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဆိုဖာပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေလေသည်။

အမျိုးသမီး တစ်ဦး။

အသက် လေးဆယ်ကျော် အရွယ်၊ ဆံပင်တိုနှင့် အိမ်နေရင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် သိုးမွေးအင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ကိုင်ကာ ထိုးနေ၏။

သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ရဲ့ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်၏။

"ပြန်လာပြီလား။ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ အိုးထဲမှာ ထမင်း ကျန်သေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိတော့သည်။

အဲ့ဒါ သူ့အမေပဲ။

သူ့အမေက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာလေ။

သူ အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

အမေက သူ့ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"သား ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ လာ... ဝင်ထိုင်လေ။"

ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ သိုးမွေးထိုးနေသည်ကို သူ ထိုင်ကြည့်နေမိ၏၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားနေပုံကို သူ ကြည့်နေမိ၏၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်ရှိ ပါးရေတွန့်လေးများကို သူ ငေးကြည့်နေမိ၏။

အစစ်ပဲ။

သူမ တကယ်ပဲ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေတယ်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

နွေးထွေးနေ၏။

အမေ လန့်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်: "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းလို့လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏၊ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။

အမေက သိုးမွေးအင်္ကျီကို ချထားပြီး သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လေ၏။

"ဖျားလည်း မဖျားပါဘူး။ ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ တသွင်သွင် ခါယမ်းနေမိလိုက်သည်။

အမေက သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး၊ သူ ကလေးဘဝတုန်းက လိုမျိုးပဲ သူ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလေ၏။

"အိုကေ အိုကေ၊ မငိုနဲ့တော့နော်။ အမေ ရှိတယ်လေ။"

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်လျက် ကလေးငယ် တစ်ဦးကဲ့သို့ အားရပါးရ ငိုကြွေးတော့၏။

ကိုယ်ပွား သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူ အထဲမဝင်ခဲ့ချေ။

ဒီအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာပဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့နဲ့ သူ့အမေ၊ အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်အောင်ကို နွေးထွေးလှတဲ့ ဒီမြင်ကွင်းလေးကို သူ ငေးကြည့်နေမိတယ်။

ဒါတွေက အတုအယောင် တွေမှန်း သူ သိပါတယ်။

ဒီနေရာက ပဉ္စမမြောက် အထပ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အထပ်တစ်ခုခု ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှန်ရဲ့ ဒီအရာကို လိုအပ်နေတယ် ဆိုတာကိုလည်း သူ သိနေတယ်လေ။

တစ်မိနစ်လေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အာရုံလှည့်စားမှုလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်ဖြစ်။

ရှန်ရဲ့ ဒီအရာကို လိုအပ်နေတယ်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လာ၏။

သူ အမေကို ကြည့်ပြီး "အမေ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အမေ ဒီမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့တာလေ။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ကလေးရယ်" ဟု အမေက ပြန်ဖြေ၏။

"အမေ... အမေ ထွက်မသွားခဲ့ဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အမေ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေ၏။

"မိုက်လိုက်တဲ့ ကလေးရယ်၊ အမေ ဘယ်မှ မသွားပါဘူး။ မင်းကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တာပါ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း၊ ဒါတွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေမှန်း သူ အပြည့်အဝ သိနေ၏။

သို့သော် သူ အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်ချင်ခဲ့ချေ။

ဒီအတိုင်းလေးပဲ သူမကို ဆက်ကြည့်နေချင်သေးတယ်၊ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လေးပဲ ပိုကြည့်ရမယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။

အမေက သိုးမွေးအင်္ကျီကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆက်ထိုးနေလေသည်။

"မင်းအဖေ ဈေးသွားဝယ်တယ်၊ ခဏနေရင် ပြန်ရောက်တော့မှာ။ ဒီည မင်း အကြိုက်ဆုံး ဝက်နံရိုးကြော် ချက်ကျွေးမယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အမေက သိုးမွေးထိုးရင်း စကားတွေ အများကြီး ဆက်တိုက် ပြောနေလေသည်။

အိမ်နီးချင်းက ခွေးမကြီး ခွေးပေါက်လေးတွေ ထပ်မွေးတဲ့ အကြောင်း။ အောက်ထပ်က စူပါမားကတ်မှာ ငွေရှင်းကောင်တာ စာရေး အသစ်ရောက်လာတဲ့ အကြောင်း၊ အဲ့ဒီ ကောင်လေးက တော်တော် ချောတဲ့ အကြောင်း။ မနက်ဖြန် မိုးရွာမယ်လို့ မိုးလေဝသ သတင်းမှာ ကြေညာထားလို့ ထီးယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ ဆိုတဲ့ အကြောင်း။

ရှန်ရဲ့ နားထောင်နေရင်း မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်၏။

ဒီစကားတွေကို သူ မကြားရတာ ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီလေ။

ဒါတွေ အားလုံးက တကယ် အစစ်အမှန်သာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ လို့ သူ တကယ် ဆန္ဒပြုမိသည်။

ဒါပေမဲ့ အစစ် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေတယ်လေ။

အမေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လာ၏။

"သား... မင်း သွားတော့မလို့လား။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

အမေ၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားလေ၏။

"သွားပါ သား။ သား သွားချင်နေတယ် ဆိုတာကို အမေ သိပါတယ်။ အမေ မတားပါဘူး။"

"အမေ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အမေ့သား လေ။ အမေ အကုန်လုံး သိတာပေါ့" ဟု အမေက ပြန်ဖြေသည်။

သူမ သိုးမွေးအင်္ကျီကို ချထားပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"သူ့ကို သွားရှာလိုက်ပါ။ မင်းအနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးခဲ့တဲ့ ကလေးလေးကိုလေ။"

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အမေက ဆက်ပြောလေသည်၊ "သူ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီ၊ အထဲလည်း မဝင်လာဘူး။ သူ့ကို မင်းနဲ့ အတူတူ ခေါ်မသွားဘူးလား။"

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်လှည့်လာပြီး အမေကို ကြည့်လိုက်၏။

"သွားတော့လေ။ အမေ ဒီမှာပဲ မင်းကို စောင့်နေမယ်။ ကိစ္စပြီးရင် ပြန်လာခဲ့ပေါ့။ အမေ တစ်ချိန်လုံး ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်၏။

ဒါက အတုအယောင်မှန်း သူ သိပါတယ်။

သို့သော် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ သား ပြန်လာခဲ့မယ်။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမေက သိုးမွေး ဆက်ထိုးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးနေလေသည်။

"အမေ... သား သွားတော့မယ်နော်" ဟု ရှန်ရဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အမေ ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့ကို ပြုံးပြသည်။

"ဂရုစိုက်သွားနော် သား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ်ပွား နှင့်အတူ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်သို့ ဆင်းရမည့် လှေကား။

သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ အောက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ပထမဆုံး လှေကားအကွေ့သို့ အရောက်တွင် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးက ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် သူ ထိုတံခါးကို ပြန်တွန်းဖွင့်လိုက်ပါက၊ အတွင်း၌ ဘာမှ ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

သူ လှည့်၍ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏:

"အဲ့ဒါ အတုကြီးမှန်း မင်း သိတယ်မလား။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ငါ နားလည်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး နေချင်သေးတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ပြော၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "မင်းရော အိမ်လွမ်းလား။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ့မှာ အိမ်မှ မရှိတာ။ ငါက ဖန်တီးခံထားရတာလေ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကိုယ်ပွားက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငါ့မှာသာ အိမ်ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ငါလည်း စဉ်းစားမိမှာပဲ။"

"ဒါဆို ငါနဲ့အတူတူ ပြန်လိုက်ခဲ့လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွားသည်: "ဘယ်လို"

"အိမ်ပြန်ကြမယ်လေ။ ငါ့အိမ်ကို။ ငါ့အမေက မင်းကို သဘောကျမှာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"အဲ့ဒါက အတုကြီးလေ။"

"အတုဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အတုအယောင် တစ်ခုက ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာဘူး ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက အစစ်အမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

သူ ဒီစကားကို စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာတုန်းက ပြောခဲ့တာလေ။

ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ငါ မှတ်မိနေတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ အတူတူ သွားကြမယ်။"

ကိုယ်ပွား က သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လှေကားမှာ အလွန် ရှည်လျားလှသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူတို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြလေပြီ။

……..