အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) - ပြီးပြည့်စုံသော လှောင်အိမ် (အပိုင်း ၂)

ကိုယ်ပွား သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ လန့်သွားသည်။

ကိုယ်ပွား သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အိပ်မက်ထဲမှ မနိုးသေးသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

သူက စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်: "မင်း ဘာတွေ ကြားလိုက်ရလဲ။"

"မင်း အိပ်မက် ယောင်နေတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ဘာတွေ ပြောနေလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"မသွားပါနဲ့၊ ငါ့ကို စောင့်ပါဦး တဲ့။ ပြီးတော့ 'ကျိုး' ဆိုတဲ့ စကားလုံးလည်း ပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောပြလေသည်။

ကိုယ်ပွား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲ့ဒီ အိပ်မက် ထပ်မက်ပြန်ပြီ" ဟု ဆို၏။

"ဘာအိပ်မက်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ထိုင်လိုက်ပြီး နံရံကို မှီထားလိုက်၏။

"ဒီအိမ်ထဲကို ရောက်ကတည်းက၊ ငါ အဲ့ဒီ အိပ်မက် တစ်ခုတည်းကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ မက်နေတာ။ အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့နာမည်ကို ခေါ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'ရှန်ရဲ့' လို့ မဟုတ်ဘူး၊ တခြား နာမည် တစ်ခု။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီလူက ငါ့ကို ကျောခိုင်းပြီး အဝေးကြီးမှာ ရပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ဆက်တိုက် ခေါ်နေတာပဲ။ ငါ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှ မီအောင် မလိုက်နိုင်ဘူး။ မီတော့မယ့် အချိန်ရောက်တိုင်း၊ ငါ လန့်နိုးလာတာချည်းပဲ။"

"ဒီအိပ်မက်ကို အရင်က မက်ဖူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မမက်ဖူးဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းမှ စပေါ်လာတာ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "အဲ့ဒီ နာမည်က ဘာဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် အရေးကြီးတဲ့ နာမည် ဖြစ်ရမယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းငုံ့သွားပြီး နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

နောက်တစ်နေ့။

ရှန်ရဲ့သည် ပန်းရေလောင်းနေတတ်သော အဘွားအို နှင့် သွားရောက် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး ပထမထပ်ရှိ အိမ်တံခါးရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တံခါးက ပိတ်ထားသည်။ လသာဆောင်တွင်လည်း မည်သူမျှ မရှိချေ။

သူ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။

သူ ထပ်ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးသေးပေ။

သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။

တံခါးအောက်ဘက်မှ မျက်နှာတစ်ခု ပြူထွက်လာသည်။

အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော အိုမင်းသည့် မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မျက်ဝန်းများက နောက်ကျိနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲကွဲ့" အဘွားအိုက ဩရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က "မင်္ဂလာပါ အဘွား၊ ကျွန်တော်က ပဉ္စမထပ်မှာ နေတာပါ၊ အခုမှ ပြန်ပြောင်းလာတာ။ အဘွားက ကျွန်တော့် အမေနဲ့ မကြာခဏ စကားပြောလေ့ ရှိတယ်လို့ အမေက ပြောဖူးလို့ လာနှုတ်ဆက်တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အဘွားအိုသည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးကြောင့် ရှန်ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေသည်။

ဘာမှားနေသလဲ ဆိုတာကို သူ အတိအကျ လက်ညှိုးမထိုးပြနိုင်သော်လည်း၊ တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

အဘွားအိုက "အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အခန်းလေးက သေးငယ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။

လိုက်ကာများကို ဆွဲပိတ်ထားသဖြင့် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နိုင်၏။

ပရိဘောဂများက ရိုးရှင်းသည်: ကုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုတစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံး နှင့် ကုလားထိုင် တစ်လုံး။ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းအိုး တစ်အိုး ရှိနေသည်။ နေ့တိုင်း လသာဆောင်ပေါ်တွင် သူမ ရေလောင်းနေကျ ပန်းအိုးပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ ပန်းအိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပန်းများက အနီရောင် ဖြစ်သည်။ အလွန် တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေကြ၏။

သို့သော် အခုက ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သုညဒီဂရီ အောက် အနှုတ် အနေအထားပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဤပန်းမျိုးက ဤရာသီတွင် မပွင့်သင့်ပေ။

အဘွားအိုသည် သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ပြုံးလျက် "သဘောကျလို့လား။ အဘွား ဒါကို စိုက်ထားတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒါ ဘာပန်းမျိုးလဲ အဘွား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အဘွားလည်း မသိဘူး။ လူတစ်ယောက် ပေးသွားတာ" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။

သူမက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ရေပန်းကရားကို ယူကာ ပန်းများကို ရေလောင်းလိုက်၏။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နှေးကွေးပြီး ညင်သာလှကာ၊ ကလေးငယ် တစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် "အဘွား တစ်ယောက်တည်း နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုက "အေးကွဲ့။ အဘွားရဲ့ ယောကျာ်းလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သားကလည်း ပြန်မလာတော့ဘူးလေ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"အဘွားရဲ့ သားက ဘယ်မှာမို့လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အဘွားအို တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

ထို့နောက် ရေဆက်လောင်းရင်း နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ "မသိဘူးကွဲ့။ သေတောင် သေနေလောက်ရောပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက်၊ "ဒါဆို ဘာလို့ ပန်းတွေကို ဆက်ပြီး ရေလောင်းနေသေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဘွားအို နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဆိုပါ အပြုံးကြီးက နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်က ရေလောင်းဖို့ ခိုင်းထားလို့လေ။"

"ဘယ်သူကလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အနီရောင် ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကပေါ့" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အနီရောင် ဝတ်ထားတဲ့ လူ။

ကျိုးဝမ်။

အဘွားအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "တစ်နေ့ကျရင် လူတစ်ယောက် ဒီပန်းကို လာကြည့်လိမ့်မယ် ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ရေလောင်းဖို့ သူက မှာသွားတာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူကို ပြောလိုက်ပါတဲ့"

သူမ စကားရပ်သွားသည်။

"အဲ့ဒီလူကို အလှည့်စား မခံပါနဲ့လို့ ပြောလိုက်ပါတဲ့။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဘာကို အလှည့်စား မခံရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

အဘွားအို ပြုံးလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးက ပထမဆုံး အထပ်ရှိ အနီရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ အပြုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ဒါကို ဆုလာဘ်တစ်ခုလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပေါက်တစ်ခုလို့များ ထင်နေတာလား။"

သူမ ရေပန်းကရားကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကာ ရှန်ရဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

"ဒါက လှောင်ချိုင့် တစ်ခုပဲ။"

"အပြီးပြည့်စုံဆုံး လှောင်ချိုင့်ကြီးပေါ့။"

"မင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှ အဲ့ဒါက ပေးလိမ့်မယ်။ မိသားစု၊ နွေးထွေးမှု၊ လုံခြုံမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေပေါ့။ ဘာပဲလိုချင်လိုချင် အဲ့ဒါက ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ဘယ်တော့မှ ပူပန်စရာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နာကျင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဆုံးရှုံးရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ကြေးကတော့ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်သွားလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိ၏။

အဘွားအိုက သနားကြင်နာသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမေက အစစ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီမိသားစုက အစစ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒီမှာ ထာဝရ နေသွားလို့ ရမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

သူမ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဒီမှာ အမွေးခံထားရတာ သက်သက်ပဲ။"

"ဒီပန်းအိုးလေး လိုပဲပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ ပန်းအိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင် ပန်းများက အလွန် တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေကြ၏။

ပထမဆုံး အထပ် မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနီရောင် အားလုံး ကျိုးဝမ် ၏ အဝတ်အစားများ၊ နံရံပေါ်ရှိ လက်ရာများ၊ မှတ်စုစာရွက်များပေါ်ရှိ စာသားများသည် ဤအရောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ်၊ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသော အနီရောင်မျိုးပင်။

"မင်း သွားသင့်ပြီ" ဟု အဘွားအိုက ဆိုလေသည်။

"ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်း သွားချင်တဲ့ နေရာကို သွား။ မင်း ရှာချင်တဲ့ သူကို သွားရှာ" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။

သူမ လှည့်၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ ကလေးလေး၊ သူ မင်းကို စောင့်နေတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "ဘယ်ကလေးလဲ။"

အဘွားအို ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူ ပဉ္စမထပ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး မိမိအိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွား၏။

ကိုယ်ပွားသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ၊ အမောတကော ပြေးဝင်လာသော သူ့ကို မြင်သောအခါ ကြက်သေသေသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

အမောတကောဖြင့် ရှန်ရဲ့က "ငါတို့ သွားရမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏ အမေဖြစ်သူက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်။

သူမက အတုအယောင် ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ နှမြောတွန့်တို နေမိတုန်းပါပဲ။

အမေဖြစ်သူ လျှောက်လာပြီး၊ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "သား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမေ့ကို ပြောပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

"အမေ... သား သွားရတော့မယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အမေဖြစ်သူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "ဘယ်ကို သွားမှာလဲ သား" ဟု မေးလိုက်၏။

"သား မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သား သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အမေဖြစ်သူသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးလေးက အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ သူ မှတ်မိနေသည့် အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ကောင်းပြီလေ။ အမေ မတားတော့ပါဘူး။"

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်၏။

"လမ်းမှာ ဂရုစိုက် သွားနော်။"

ရှန်ရဲ့၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ လွှတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ကိုယ်ပွားကို ဆွဲ၍ တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အနောက်ဘက်မှ အမေဖြစ်သူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သား... သား ပြန်လာမယ့် အချိန်ကို အမေ စောင့်နေမယ်နော်။"

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်တော့ချေ။

သူတို့ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားပြီး၊ အဆောက်အအုံ ပြင်ပ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး၊ လူတစ်ယောက်တစ်လေ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရချေ။

"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ အမောတကောဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်။

အနီရောင် ဝတ်ထားတဲ့ လူ။

ကျိုးဝမ်။

သူမက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး၊ လက်မြှောက်ကာ လှမ်းယပ်ခေါ်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ဆွဲကာ သူမထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

သူမ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှန်ရဲ့က "ထွက်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲ ဆိုတာကိုရော နင် သိရဲ့လား" ဟု ကျိုးဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒီနေရာထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေနိုင်တယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"ဒီနေရာက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။ နင့်မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်၊ အမေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေး တစ်ခု ရှိနေပြီလေ။ နင် ဘယ်တော့မှ ကြောက်လန့်နေစရာ၊ သတိထားနေစရာ၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်လု ထွက်ပြေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ လူအများကြီးက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရဖို့အတွက် အသေခံဖို့တောင် ဝန်မလေးကြဘူး။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် သူက "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ဒီမှာ မရှိလို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ ကိုယ်ပွားကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ရှိနေမယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက သေသွားတာနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။"

ကျိုးဝမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ငါ နင်တို့ကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"

သူမ လှည့်၍ လမ်း၏ အဆုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့ အလွန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။

လမ်းက ပိုမို ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ပိုမို မှောင်မိုက်လာသည်။ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အိမ်များက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ဦးတည်နေသည့် လမ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကျိုးဝမ် ရပ်တန့်သွား၏။

သူမ အရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ သတ္တမမြောက် အထပ် ရဲ့ အဝင်ပေါက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မြူခိုးများ ကြားတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါး တစ်ချပ်။

"အဲ့ဒီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၊ နင်တို့ သတ္တမမြောက် အထပ် ကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဘိုးအို က အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သူ နင်တို့ကို ပြောပြလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်။

သူမ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက နင်တို့အတွက် ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း "နင်ရော၊ နင် ငါတို့နဲ့ အတူတူ မလိုက်ခဲ့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေတဲ့ သံသရာ တစ်ခုထဲမှာ၊ ဒီနေရာမှာ ငါ ပိတ်မိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ကတော့ ထွက်သွားလို့ ရပါသေးတယ်။"

သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး၊ ထို့နောက် ကိုယ်ပွားကို ကြည့်လိုက်၏။

"နင်တို့ နှစ်ယောက် ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားရမယ်နော်။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ပြုံးလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးလေးက အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်တို့က ငါ့ကို လူတစ်ယောက် အကြောင်း ပြန်သတိရသွားစေလို့လေ။"

ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ မပြောခဲ့ချေ။

သို့သော် ရှန်ရဲ့ သိနေပါသည်။

ကျိုးယွမ် ပါ။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပဲ။"

ကျိုးဝမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမ လက်ရုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

"သွားတော့။ နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်နဲ့။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားက သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကြားတွင် သူမ၏ အနီရောင် ဝတ်စုံက ထင်ရှား ပေါ်လွင်နေ၏။

သူမက လက်မြှောက်ကာ သူတို့ကို လှမ်းပြလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့၏။

တံခါးအနောက်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင် တစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

သူတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

……