အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) - ငါတို့ ဘဝသစ်

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးနေသော အခန်း၊ ဖြူဖွေးနေသော နံရံများ၊ ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာကျက်။ ဘာတစ်ခုမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

သို့သော် တစ်ခုခု ကွဲပြားသွားပြီဆိုတာကို သူ သိနေသည်။

သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်များက ရှိနေဆဲပင်။ နုပျိုပြီး ကျန်းမာသန်စွမ်းကာ၊ သူ ပထမဆုံး ဝင်လာစဉ်က အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

စားပွဲက ရှိနေဆဲ၊ ဓာတ်ပုံဘောင်က ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် အဘိုးအို ထိုင်ခဲ့သော ကုလားထိုင်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ဘောင်ထဲရှိ ဓာတ်ပုံမှာ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

ပခုံးဖက်ထားကြသော လူငယ်နှစ်ဦး၏ ပုံ မဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းအစား အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ပုံ ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပါးရေတွန့်နေသော၊ ကင်မရာကို ပြုံးပြနေသည့် မူလပထမ ရှန်ရဲ့ အစစ်အမှန်၏ ပုံပင်။

သူ၏ အပြုံးက အလွန် လှပနေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ ဓာတ်ပုံကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထိုစဉ် ဓာတ်ပုံအောက်တွင် စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက် ရှိနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

သူ ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးအို၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။

【ငါ့ကလေး၊ ငါ သွားတော့မယ်】

【အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီ။】

【မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပေါ့】

【မင်းတို့က ငါ့ကို အရာများစွာ ပြန်လည် အမှတ်ရစေတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူနဲ့အတူ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းတွေရယ်၊ ငါ့အတွက် သူ သေပေးခဲ့တုန်းက သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေရယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် အတွင်းက အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ညတိုင်းရယ်ကိုပေါ့။】

【ဒီလောက် အကြာကြီး စောင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ ငါ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတယ်။】

【စည်းမျဉ်းတွေက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်။】

【ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ရေးထားတာလေ။】

【"အတူတကွ" ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာကို သရဲတွေက နားမလည်ပါဘူး။】

【မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ။】

【ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်ကို ရှာပါ။】

【နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်နဲ့၊ မရပ်တန့်လိုက်နဲ့။】

【ငါ့ကိုယ်စား ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ပေးပါ။】

【ငါတို့ကိုယ်စား ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ပေးပါ။】

အောက်ဘက်တွင် နောက်ထပ် သေးငယ်သော စာကြောင်းလေး တစ်ကြောင်း ရှိသေး၏။

【အော်... ဒါနဲ့၊ အဲ့ဒီတံခါးက မင်းရဲ့ အနောက်မှာ ရှိတယ်။】

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် တံခါးတစ်ချပ် တကယ်ပင် ရှိနေ၏။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

အရင်အထပ်တွေ အားလုံးမှာ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ တံခါးတွေနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ တံခါးပေါ်၌ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထွင်းထားလေသည်။

【တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပါ၊ မင်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။】

【ဒါပေမဲ့ လူနှစ်ယောက် အတူတူ တွန်းဖွင့်မှသာ ရမယ်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"သူ ထွက်သွားပြီပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ဝမ်းနည်းနေလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်၊ "နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထက် ပိုတာကတော့"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"သူ့အတွက် ငါ အရမ်း ဝမ်းသာမိတာပဲ။"

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောလေသည်၊ "သူ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတယ်။ အထီးကျန်မှုတွေနဲ့ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတွေနဲ့ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်၊ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် အနှစ်ခုနစ်ဆယ်။ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ ထပ်စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။"

သူ တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက ပြောသည်၊ "သူ့ကိုယ်စား ငါတို့ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ကြတာပေါ့။"

ကိုယ်ပွား လည်း တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်၏။

လက်နှစ်ဖက်၊ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီးပေါ်တွင် ဖိထားကြသည်။

ရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပွား ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွားကလည်း လှည့်၍ သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့ အတူတကွ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြတော့သည်။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် မရှိချေ။

လေပြေလေညင်း သာ ဖြစ်၏။

မျက်စိဖွင့်မရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးကို ကျဉ်းကာ အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ခြေအောက်ရှိ ခံစားချက်က ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ မာကျောသော ကျောက်ပြား မဟုတ်တော့ဘဲ နူးညံ့နေသည်၊ မြေသားနှင့် တူ၏။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ကျယ်ဝန်းလှသော မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီး တစ်ခုက အရှေ့တွင် ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး အဖြူရောင် တိမ်တိုက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ဤသည်မှာ သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အသာမန်ဆုံးနှင့် အထူးခြားဆုံး မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်ဆန်ရခြင်းမှာ နေသာသော မည်သည့်နေ့တွင်မဆို ဤကဲ့သို့သော မြက်ခင်းနှင့် ကောင်းကင်မျိုးကို မြင်တွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သာမန် မဖြစ်ရခြင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို သူ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားလည်း သူနည်းတူ ကြက်သေသေသွား၏။

"ဒါက..."

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။ သူ မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ၊ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ၊ မျက်နှာပေါ် ဖြတ်တိုက်သွားသော လေပြေလေညင်းကိုသာ ခံစားနေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး၊ အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို လှမ်းအော်နေတဲ့ အသံမျိုး။

သူ အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မြက်ခင်းပြင်၏ အဆုံးတွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး။

အမျိုးသားမှာ အရပ်အလွန် ရှည်ပြီး သာမန် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရချေ။ အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အနီရောင်။

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် ရှိရာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သူ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

လျှောက်သွားလေလေ၊ ပို၍ နီးကပ်လာလေလေ။

နောက်ဆုံးတွင် အဆိုပါ လူနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားမှာ ကျိုးယွမ် ဖြစ်၏။

အမျိုးသမီးမှာ ကျိုးဝမ် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့ ယခုအချိန်တွင် ကွဲပြားနေလေပြီ။ ပိုမို နုပျိုပြီး ပိုမို ကျန်းမာသန်စွမ်းနေကာ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ မရှိတော့ချေ။ ကျိုးဝမ် ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မနေတော့ဘဲ၊ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ကျိုးယွမ် က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။

"မင်းတို့ ရောက်လာပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က "မင်းတို့ကို ငါ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ဖြေသည်၊ "ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်တော့ဘူး။"

သူ အနောက်ဘက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

သူ ရှန်ရဲ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်ရှင်လျက် အပြင်ထွက်လာနိုင်တာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းတို့ ဘယ်လို ထွက်လာခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က ကျိုးဝမ် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားခဲ့ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်မက သူ့ကို ပဉ္စမမြောက် အထပ်မှာ စောင့်နေခဲ့ပြီး၊ သူက ကျွန်မကို သတ္တမမြောက် အထပ်မှာ စောင့်နေခဲ့တာလေ။ ကျွန်မတို့ ကြားမှာ အထပ်ပေါင်းများစွာ ခြားနေခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ လက်မလျှော့ခဲ့ကြဘူး။ နောက်တော့"

သူမ ကျိုးယွမ် ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ် က ဆက်ပြောလေသည်၊ "နောက်တော့ စည်းမျဉ်းတွေမှာ ဟာကွက်တစ်ခု ရှိတယ် ဆိုတာကို ငါ တွေ့ရှိသွားတယ်။ လူနှစ်ယောက်က တံခါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အတူတူ တွန်းဖွင့်နိုင်သရွေ့ အတူတူ ထွက်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တကယ်ကို အတူတူ ရှိချင်နေရမယ်၊ တွန့်ဆုတ်မှု အနည်းငယ်တောင် ရှိနေလို့ မရဘူး။"

သူ ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် သူနှင့် ကိုယ်ပွား ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေသော နေရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ တံခါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမှန်တကယ်ပင် အတူတကွ တွန်းဖွင့်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ် က ပြောလေသည်၊ "မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကယ်တင်ခဲ့ကြတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ကျိုးယွမ် လျှောက်လာပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်း နောင်တရလား" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်: "ဘာကို နောင်တရမှာလဲ။"

ကျိုးယွမ် က ရှင်းပြသည်၊ "သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်လာမိလို့ နောင်တရလား လို့လေ။ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့မိလို့ နောင်တရလား လို့။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

"ငါ နောင်တမရပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထိုအပြုံးက အဘိုးအို၏ ဓာတ်ပုံထဲက အပြုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

"အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။"

သူ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ကျိုးဝမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"ငါတို့ သွားသင့်ပြီ။"

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က မြက်ခင်းပြင်၏ ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်ကျယ်ဝန်းလဲ ဆိုတာကို သွားကြည့်ရဦးမယ်။"

သူက သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လေသည်။

"ဂရုစိုက်ကြဦးနော်။"

ထို့နောက် သူနှင့် ကျိုးဝမ်တို့ နှစ်ယောက် လှည့်၍ မြက်ခင်းပြင်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြတော့သည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် ရုတ်တရက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

သူမက ရှန်ရဲ့ကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှ၏။

"ရှင်တို့လည်း ဂရုစိုက်ကြဦးနော်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး ကျိုးယွမ်နှင့် အတူ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များ မြက်ခင်းပြင်၏ အစွန်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လေပြေလေးများ ဆက်တိုက် တိုက်ခတ်နေ၏။

နေရောင်ခြည်က ဆက်လက် ဖြာကျနေသည်။

မြက်ခင်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြဆဲပင်။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် စကားစလာ၏: "ဒါဆို... နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်ကို သွားသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။"

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ကိုယ်ပွားက ပြောလေသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူ လိုက်ရှာလို့ ရတာပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆို၏၊ "ဟုတ်တယ်။ အတူတူ လိုက်ရှာကြတာပေါ့။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားက ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်တွင် မှတ်ဉာဏ်များ အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့၊ သူတို့၏ လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အလဲအလှယ် လုပ်ခြင်း မဟုတ်တော့ချေ။

ဒါက အစပြုခြင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လှည့်၍ မြက်ခင်းပြင်၏ အခြား တစ်ဖက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။

သူတို့၏ အနောက်တွင် အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော မြက်ခင်းပြင်များ၊ အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် အဆုံးမရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများ ရှိနေလေသည်။

အရှေ့တွင် ဘာတွေ ရှိနေမည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။

သို့သော် သူတို့ အတူတူ ရှိနေကြသည် ဆိုသည်ကိုတော့ သူတို့ ကောင်းကောင်း သိနေကြ၏။

အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။

………………..