အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) - ကျိုးယွမ်နှင့် ကျိုးဝမ်

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မတွေ့ဆုံခင်က ဘယ်လို ဘဝမျိုး ရှိခဲ့ကြသလဲ။

ကျိုးယွမ် အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်တွင် သူ၏ ဘဝမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယတန်းစား တက္ကသိုလ် တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး၊ အချိန်မရွေး ဒေဝါလီ ခံသွားနိုင်သော ကြော်ငြာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ကြော်ငြာစာရေးသူ အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေရ၏။ လစာက တစ်လ ၃၈၀၀ ယွမ်၊ အာမခံကြေးများ နုတ်ပြီးပါက ၃၂၀၀ ယွမ် သာ ကျန်တော့သည်။ သူ ဌားနေသော အခန်းမှာ မြို့စွန်ရပ်ကွက်တွင် ဖြစ်ပြီး ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ကာ ပြတင်းပေါက် မရှိ၊ အခန်းဖော်များထက် ပိုးဟပ်များက ပိုများနေသေး၏။

သူ့ကောင်မလေးက တခြား တစ်ယောက်နောက် ပါသွားပြီး၊ မသွားခင်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံး စုဆောင်းငွေ ယွမ် နှစ်သောင်းကိုပါ ချေးငှားသွားခဲ့သေးသည်။

သူ့အမေက ဖုန်းဆက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် ဖိအားပေးရာ၊ သူက ပိုက်ဆံမရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့၏။ အမေဖြစ်သူက ပိုက်ဆံမရှိရင်တောင် အိမ်ထောင်တော့ ပြုရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ရွာထဲမှ သူ့အရွယ် ကလေးများဆိုလျှင် သားသမီးတွေ အလုပ်အကျွေး ပြုနေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလာသည်။

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖုန်းချလိုက်ပြီး တစ်နေကုန် ကုတင်ပေါ်တွင်သာ လှဲနေခဲ့တော့၏။

ညနေစောင်းသည်အထိ လှဲနေပြီးနောက်၊ ထ၍ စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ဘူး သွားဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဓာတ်လှေကား ပျက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုအတွင်း ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

စင်္ကြံလမ်းမှာ အလွန် ရှည်လျားပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ စီတန်းနေသော တံခါးချပ်များ ရှိနေသည်။

မျက်နှာကျက်ထက်တွင် မီးချောင်းများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး၊ လေထုထဲတွင် မှိုစော်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြက်သေသေနေခဲ့ပြီး၊ အိပ်မက် မက်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ ဦးလေးလင်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဆိုပါ အချိန်က ဦးလေးလင်း အသက်ရှင်နေဆဲပင်။ သူ၏ ဆံပင်များက နောက်ပိုင်းတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုမည်းနေသေးပြီး၊ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပါးရေတွန့်များ နည်းပါးနေသေး၏။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ဘေးတွင် အခြား လူအချို့လည်း ထိုင်နေကြသည်။

ဦးလေးလင်း က သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏: "နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ၊ လာ... ဒီမှာ လာထိုင်။"

ကျိုးယွမ် နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

ဦးလေးလင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ လျှောက်လာကာ စကားတွေ အများကြီး ပြောပြလေသည်။ ဒီနေရာက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ၊ သူတို့ ဘယ်လို ဝင်လာခဲ့ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေ ဆိုတာ ဘာလဲ စသည်ဖြင့်ပေါ့။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ နားထောင်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်: "ငါတို့ ဘယ်လို အပြင်ထွက်ရမလဲ။"

ဦးလေးလင်း ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါလည်း မသိဘူး။"

ကျိုးယွမ် ထပ်မေးလိုက်သည်: "ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

ဦးလေးလင်း က ဖြေလေသည်: "ငါက သုံးရက်ရှိပြီ၊ သူတို့က နှစ်ရက်၊ ဟိုကောင်မလေးက တစ်ရက်။"

ကျိုးယွမ် ထိုလူစုကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်များက မိန်းကလေး တစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒူးတုပ်ကာ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေပြီး၊ ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။

"သူမ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု သူက ဦးလေးလင်း ကို မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးလင်း က ဖြေ၏: "ကျိုးဝမ် တဲ့။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

သူတို့က မျိုးရိုးနာမည် တူနေကြတာပဲ။

သူ လျှောက်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သူမ ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက အလွန် နီရဲနေသည်။ သေချာပေါက် ငိုထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် မျက်နှာ အသွင်အပြင်များက သေးသွယ်လှပသည်။ တွေ့တွေ့ချင်း ရင်ခုန်သွားလောက်အောင် လှပသည့်မျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ ကြည့်လေလှလေ၊ အကြည့်ခံလေ ဖြစ်သည့် အလှမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ် မေးလိုက်သည်: "အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျိုးဝမ် စကားမပြောဘဲ သူ့ကိုသာ ကြည့်နေ၏။

ကျိုးယွမ် က ဆက်ပြောလေသည်: "ငါ့နာမည်က ကျိုးယွမ် ပါ။ ငါတို့ မျိုးရိုးနာမည် တူကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာတုန်းက ငါတို့က မိသားစု တစ်ခုတည်း ဖြစ်ခဲ့တာ နေမှာ။"

ကျိုးဝမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက်၊ ရယ်ချင်သလိုလို ဖြစ်သွားသော်လည်း မရယ်ဘဲ နေလိုက်၏။

အဲ့ဒါ ကျိုးယွမ် နဲ့ ကျိုးဝမ် တို့ ပထမဆုံး စတင် တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အချိန်ပါပဲ။

ထိုအခိုက်အတန့်ကို သူ နောက်ပိုင်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိသည်။ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်လာပုံ၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ မပြုံးဖြစ်လိုက်သော အပြုံးလေး၊ မျက်ဝန်းများတွင် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော မျက်ရည်စများ။

အဆိုပါ အချိန်က သူ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ၊ ဤမိန်းကလေးသည် သူ၏ ဘဝတွင် အရေးအပါဆုံး သူတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဆိုသည်ကိုပေါ့။

သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားတွင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမည် ဆိုသည်ကိုလည်း သူ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

ပထမဆုံး ညက အလွန် အန္တရာယ် များလှသည်။

စည်းမျဉ်းများက နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ရဲ့တို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် မတူချေ။ အဆိုပါ အချိန်က စည်းမျဉ်းများမှာ ထိုမျှလောက် မရှုပ်ထွေးဘဲ ရိုးရှင်းသော အချက်အနည်းငယ်သာ ပါဝင်၏: ညမထွက်ရ၊ တံခါးမဖွင့်ရ၊ ဗီရိုထဲတွင် ပုန်းနေရမည်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတူ ကျခဲ့ကြသည်။

သူက သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စေပြီး၊ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ခဲ့၏။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက် ဦးလေးလင်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်: "တံခါးဖွင့်ပါ၊ ငါပါ။"

ကျိုးယွမ် နေရာမှ မလှုပ်ချေ။

အဆိုပါ အသံက အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေပြီးနောက် ပိုမို စူးရှကာ ပုံပျက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူသား တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူတော့သော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျိုးဝမ် သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး နေလျက် နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ တုန်ရီနေ၏။

ကျိုးယွမ် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏၊ သူမနှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ။

"မကြောက်ပါနဲ့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"အဲ့ဒီအကောင်က အထဲဝင်လာလို့ မရပါဘူး။"

ကျိုးဝမ် သူ့ကို မော့ကြည့်လာ၏။

အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရဘဲ၊ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်ရသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူမ အရင်ကလောက် မကြောက်တော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မိုးလင်းသောအခါ စည်းမျဉ်းများ ပြောင်းလဲသွား၏။

ဦးလေးလင်း က ဆိုလေသည်: "အဲ့ဒါ ပုံမှန်ပါပဲ၊ နေ့တိုင်း ပြောင်းနေတာပဲ။"

ကျိုးယွမ် က သူ့ကို မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို အပြင်ထွက်လို့ ရမလဲ။"

ဦးလေးလင်း ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏: "ငါလည်း မသိဘူး။ ငါတို့ တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။"

"အောက်ကို ဟုတ်လား" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

ဦးလေးလင်း က စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ သစ်သားတံခါးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက အောက်ကို ဆင်းတဲ့ လှေကားပဲ။ အောက်ကို ဆင်းသွားရင် နောက်တစ်ထပ်ကို ရောက်လိမ့်မယ် လို့ ပြောကြတယ်။"

ကျိုးယွမ် တံခါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြ၏။

ကျိုးယွမ် မေးလိုက်သည်: "အတူတူ သွားမလား။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဲ့ဒါ သူတို့ နှစ်ယောက် ပထမဆုံး အကြိမ် အတူတူ အောက်ဆင်းခဲ့တာပါပဲ။

ဒုတိယအထပ် က ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အလွန် ကြီးမားလှသော ဝင်္ကပါကြီး ဖြစ်ပြီး၊ နံရံများက ရွေ့လျားနေကာ လမ်းကြောင်းများကလည်း အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေ၏။ အထဲသို့ ဝင်သွားသော သူများသည် လမ်းကွဲသွားတတ်ကြပြီး အချင်းချင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ချေ။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ လက်ချင်းတွဲလျက် ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။

အသံလည်း မရှိ၊ အလင်းရောင်လည်း မရှိဘဲ၊ ဝင်္ကပါအတွင်း အဆုံးမရှိသော နံရံများနှင့် လမ်းခွဲများသာ ရှိလေသည်။

ကျိုးဝမ် ၏ လက်များက တုန်ရီနေ၏။

ကျိုးယွမ် သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့" ဟု ဆိုလေသည်။

"ရှင် မကြောက်ဘူးလား" ဟု ကျိုးဝမ်က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကြောက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားရရင် ပိုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးဝမ် ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ ဝင်္ကပါထဲတွင် သုံးရက်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။

စားစရာ သောက်စရာ မရှိဘဲ၊ နံရံများပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သော ရေသောက်စက်လေးများကိုသာ အားကိုး၍ အသက်ရှင်သန်ခဲ့ကြရ၏။

တတိယနေ့တွင်တော့ ထွက်ပေါက်ကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးတစ်ချပ်၊ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး။

ကျိုးယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့၏။

တံခါးအနောက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေသည်။

အောက်သို့ ဆင်းရမည့် လှေကား။

သူတို့ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ရှေ့ဆက် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

တတိယမြောက် အထပ် က မှန်ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နံရံများ အားလုံးကို မှန်များဖြင့် ကပ်ထားပြီး၊ မိမိ၏ ပုံရိပ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။

ကျိုးယွမ် ဝင်သွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါင်း များစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်သွားလေသည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော ကျိုးဝမ်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါင်း များစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက မှန်ချပ် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး "အဲ့ဒါ ငါတို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

အဆိုပါ မှန်ချပ်အတွင်းတွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ် တို့နှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော်လည်း၊ မျက်လုံးများကတော့ ကွဲပြားနေ၏။

အဆိုပါ "လူ" နှစ်ယောက်ကလည်း သူတို့ကို ပြန်လည် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

မှန်ထဲမှ လူက ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက ကျိုးယွမ် ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေ၏။

မှန်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်: "ငါတို့က မင်းတို့လေ။"

ကျိုးယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

မှန်ထဲမှ လူက ပြန်ဖြေလေသည်: "အထပ်တိုင်းမှာ ကြေးမုံပြင် အရိပ် တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်။ ငါတို့က တတိယမြောက် အထပ်ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် တွေပဲ။"

ကျိုးယွမ် ကျိုးဝမ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေလေပြီ။

မှန်ထဲမှ လူက ဆက်ပြောသည်၊ "တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုတယ်။ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ အတွက် မင်းတို့ ငါတို့ကို သတ်ရမယ်။"

ကျိုးယွမ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မသတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

မှန်ထဲမှ လူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က ပြောလေသည်: "မင်းတို့က ကြေးမုံပြင် အရိပ် တွေပါ၊ သရဲတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းတို့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ ကျိုးဝမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။

အနောက်မှ အသံ လွင့်ပျံလာသည်: "မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်။"

ကျိုးယွမ် နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ခဲ့ချေ။

သူတို့ မှန်ချပ်များကို ကွေ့ပတ်သွားကာ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြ၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ်၊ ကျိုးယွမ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်များ အတွင်းရှိ အဆိုပါ "လူ" များသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြဆဲပင်။

လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများက အနီရောင် ပြောင်းနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

စတုတ္ထမြောက် အထပ် က ရေခဲပြင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်များ၊ အရိုးခိုက်မတတ် ချမ်းအေးလှသော အအေးဒဏ်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖေးမလျက် ရှေ့ဆက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြရာ၊ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းရသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှ၏။

ကျိုးဝမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများ အအေးဒဏ်ကြောင့် ခရမ်းရောင် သန်းလာသဖြင့်၊ ကျိုးယွမ် က သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သူမကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှင် အအေးပတ်ပြီး သေလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးဝမ်က ဆို၏။

" အအေးပတ်ပြီး မသေပါဘူး" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေလေသည်။

ကျိုးဝမ် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မ အပေါ် ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါနဲ့ မျိုးရိုးနာမည် တူလို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ကျိုးဝမ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဲ့ဒါ သူမ တကယ် စိတ်ပါလက်ပါ ရယ်မောလိုက်တဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်ပါပဲ။

အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်များ အလယ်တွင်၊ အရိုးခိုက်မတတ် အအေးဒဏ်များ ကြားတွင် သူမ ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ် ရုတ်တရက် အအေးဒဏ် သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ငါးရက်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။

ပဉ္စမမြောက် နေ့တွင်တော့ ထွက်ပေါက်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တံခါးတစ်ချပ်၊ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး။

ကျိုးယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

တံခါးအနောက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်သို့ ဆင်းရမည့် လှေကား။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျိုးယွမ် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ ကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏: "မင်းကို ငါ ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဘာများလဲ" ဟု ကျိုးဝမ်က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်: "မင်းကို ငါ သဘောကျတယ်။"

ကျိုးဝမ် အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "အခုချိန်မှာ ဒီစကား ပြောဖို့ သင့်တော်တဲ့ အချိန်မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။ ငါတို့က အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ အပြင်ပြန်မရောက်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောချင်သေးတာပဲ။ ငါ အခု မပြောလိုက်ရရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ထပ်မရတော့မှာကို ငါ စိုးရိမ်လို့ပါ။"

ကျိုးဝမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

သူမ လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

တင်းကျပ်စွာ၊ အလွန်ကို တင်းကျပ်စွာဖြင့်။

ကျိုးယွမ် လည်း သူမကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် လှေကားထိပ်တွင် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အချင်းချင်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျိုးဝမ် က လက်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်တော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ" ဟု သူမက ပြန်ပြောလေသည်။

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။

အဲ့ဒါ ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း သူတို့ရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အခိုက်အတန့်လေး ပါပဲ။

ပဉ္စမမြောက် အထပ် က "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ရဲ့တို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ လမ်းမများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ ဖုန်းလိုင်းများ၊ အရာအားလုံးက အစစ်အမှန် ကဲ့သို့ပင် ခံစားရသည်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ သွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

ကျိုးဝမ်က "ဒါတွေ အားလုံးကသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲနော်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒါဆို အစစ်အမှန် လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေ၏။

သူတို့ ထို "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" ကြီးထဲတွင် သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အတူတူ စားသောက်ကြသည်၊ ဈေးဝယ်ထွက်ကြသည်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်။

သာမန် ချစ်သူရည်းစားများ ကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် တတိယမြောက် ညတွင်တော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ကျိုးဝမ် သတိပြုမိသွား၏။

သူမက လမ်းထောင့်ရှိ လူတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး "အဲ့ဒီလူကို ကျွန်မ မြင်တာ သုံးကြိမ် ရှိသွားပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦး လမ်းဘေးတွင် မီးနီ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ပထမနေ့ကလည်း သူ အဲ့ဒီမှာပဲ၊ ဒုတိယနေ့ကလည်း သူ အဲ့ဒီမှာပဲ၊ ဒီနေ့လည်း သူ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ တူညီတဲ့ နေရာ၊ တူညီတဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထား နဲ့။"

ကျိုးယွမ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ဒီနေရာကလည်း အတုအယောင်ကြီးပဲပေါ့" ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

ကျိုးဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူတို့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မဆင်းမီ ကျိုးယွမ် တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သေး၏။

သူ သော့တစ်ချောင်းဖြင့် လမ်းဘေးရှိ နံရံပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထွင်းခဲ့သည်။

【ကျိုးဝမ်၊ မင်းကို ငါ ချစ်တယ်】

ကျိုးဝမ် မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

"ဘာလို့ ဒီမှာ လာထွင်းနေတာလဲ။ ဘယ်သူမှ မြင်မှာမှ မဟုတ်တာ" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"ငါ့အတွက် ငါ ထွင်းတာပါ" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေ၏။

သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်။

ရွေးချယ်ခြင်း၏ တန်ဖိုး။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ရဲ့တို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ တစ်ယောက်က အရှေ့၊ တစ်ယောက်က အနောက်ကို သွားရမည်။ တစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိမည်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ ကွင်းပြင်တွင် ရပ်လျက်၊ ကျောချင်းကပ်ထားသော ကျောက်ဆင်းတုများကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

"ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု ကျိုးဝမ်က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

သူ အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် "မင်း အရှေ့ကို သွားပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ကျိုးဝမ် ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြသည်၊ "မင်းက ငါ့ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ ငါ့ထက် ပိုအရည်အချင်း ရှိတယ်၊ အသက်ရှင်ဖို့ ငါ့ထက် ပိုထိုက်တန်ပါတယ်။"

ကျိုးဝမ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ဟင့်အင်း။"

"ငါ ပြောတာ နားထောင်ပါ" ကျိုးယွမ်က စကားစလိုက်သော်လည်း၊

ကျိုးဝမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်: "နားမထောင်ဘူး။ သေရင်လည်း အတူတူ၊ ရှင်ရင်လည်း အတူတူပဲ။"

ကျိုးယွမ် သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာတော့၏။

"မင်းက တုံးအလိုက်တာကွာ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"ရှင်က ပိုတုံးအတာပါ" ဟု ကျိုးဝမ်က ပြန်လည် ချေပ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြပြီး၊ မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးလိုကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယွမ်က "ဒါဆိုလည်း ငါတို့ ဘာမှ မရွေးတော့ဘူး" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ" ဟု ကျိုးဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ လမ်းခွဲစရာ မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေ၏။

သူတို့ ထိုနေရာ၌ပင် လက်ချင်းတွဲလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်။

ကွင်းပြင်တွင် ဘာတစ်ခုမျှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

ချောက်ကမ်းပါးကြီး မပေါ်လာ၊ ကျောက်ဆင်းတုများ မလှုပ်ရှား၊ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

စတုတ္ထမြောက်နေ့ တွင်တော့၊ ကျိုးဝမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏: "ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ ထင်တယ်။"

"ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"စည်းမျဉ်းတွေက ငါတို့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတာက၊ ငါတို့ကို ခွဲခွာသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပဲ။ ငါတို့ လမ်းမခွဲဘူး ဆိုရင်၊ သူတို့လည်း ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူးလေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြ၏။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မခွဲကြေးပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးဝမ် ပြုံးလိုက်၏။

သူတို့ ကွင်းပြင်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိတော့ပေ၊ ကျောက်ဆင်းတုများ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသော အရုပ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး ကျိုးယွမ် ကို ကြည့်လိုက်၏။

အနောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသော အရုပ်ကလည်း ခေါင်းလှည့်လာပြီး ကျိုးဝမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အရုပ် နှစ်ခုလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါးစပ်ဟလာကြ၏:

"မင်းတို့ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ။"

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ ကြက်သေသေသွားကြတော့သည်။

ကျောက်ဆင်းတုများက ဆက်ပြောသည်၊

"မရွေးချယ်ခြင်း ကလည်း ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပါပဲ။ အခက်ခဲဆုံး ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပေါ့။"

"ဒါဆို အခု ငါတို့ အတူတူ အောက်ဆက်ဆင်းလို့ ရပြီလား" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

"ရပါပြီ" ဟု ကျောက်ဆင်းတုများက ပြန်ဖြေသည်။

တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာ၏။

သူတို့၏ အရှေ့ တည့်တည့်တွင် ဖြစ်သည်။

တံခါးတစ်ချပ်၊ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး။

ကျိုးယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျိုးဝမ် ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေသည်။

အောက်သို့ ဆင်းရမည့် လှေကား။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လှေကားမှာ အလွန် တိုတောင်းလှ၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် အဆုံးသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

တံခါးတစ်ချပ်။

ကျိုးယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီး တစ်ခုက အရှေ့တွင် ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး အဖြူရောင် တိမ်တိုက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေသည်။

ကျိုးယွမ် ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ကျိုးဝမ် လည်း ကြက်သေသေသွားသည်။

သူတို့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တံခါးက ရှိနေဆဲပင်။

တံခါးအတွင်း၌ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နေရောင်ခြည်များက တံခါးအဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဖြာကျနေ၏။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ကျိုးဝမ်က မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏: "ဘယ်နေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ၊ ငါတို့ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ အရေးကြီးတာ။"

ကျိုးယွမ် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်: "ခဏလောက် စောင့်ကြရအောင်။"

"ဘာကို စောင့်ရမှာလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

"အနောက်က လာမယ့်သူတွေကို စောင့်ကြတာပေါ့။ ငါတို့လိုမျိုး အတူတူ ထွက်လာနိုင်တဲ့ သူတွေ ရှိကောင်း ရှိလာနိုင်တယ်လေ" ဟု ကျိုးဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်၏။

သူတို့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌၊ အဝေးမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူနှစ်ယောက်။

သူတို့ နီးကပ်လာသောအခါ ကျိုးယွမ် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှန်ရဲ့။

ပြီးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပွား။

ကျိုးယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရောက်လာပြီလား။"

……….