အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) - ထွက်ပေါက်နောက်ကွယ်မှ မြက်ခင်းပြင်

မြက်ခင်းပြင်ကြီးက ရှိနေဆဲပင်။

နေရောင်ခြည်က ဆက်လက် ဖြာကျနေဆဲပင်။

လေပြေလေညင်းက ဆက်လက် တိုက်ခတ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ရှန်ရဲ့သည် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ခံစားနေရ၏။

သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ ကျိုးယွမ်နှင့် ကျိုးဝမ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကိုယ်ပွားကလည်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကိုယ်ပွားက "ငါတို့ ဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"ဒါဆို ဒီမှာ ဆက်ရပ်မနေနဲ့တော့၊ သွားကြစို့" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် လှည့်၍ မြက်ခင်းပြင်၏ အခြား တစ်ဖက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ မြက်ခင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပါးသွားပြီး ခြေအောက်တွင် ကျောက်စရစ်ခဲများ ပေါ်လာ၏။ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသောအခါ ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ လမ်းကလေး တစ်လမ်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အလွန် မကျယ်ဝန်းသော်လည်း လူတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာလေ့ ရှိမှန်း သိသာသော မြေသားလမ်းလေး တစ်လမ်း ဖြစ်၏။

မြေသားလမ်း၏ အဆုံးတွင် အိမ်များ ရှိနေသည်။

လမ်းဘေးတွင် မီးခိုးရောင် တစ်ထပ်အိမ် အနိမ့်လေး အချို့ ပြန့်ကျဲစွာ ရှိနေ၏။ အိမ်များကြားရှိ မီးခိုးတိုင်များမှ မီးခိုးငွေ့လေးများ လွင့်ပျံနေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဆိုပါ အိမ်များကို ကြည့်နေ၏။

ကိုယ်ပွားက "ဒီမှာ လူနေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သွားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် မြေသားလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ အနီးဆုံး အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အိမ်လေးက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး၊ နံရံပေါ်မှ အင်္ဂတေများ အတော်များများ ကွာကျနေကာ အတွင်းရှိ ရွှံ့အုတ်ခဲများကိုပင် မြင်နေရ၏။

သစ်သားတံခါးလေးမှာ အနည်းငယ် ဟနေပြီး၊ တံခါးအဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးခေါက်လိုက်၏။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။

သူ ထပ်ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးသေးချေ။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ရှိနေသည်။ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင် နှစ်လုံး၊ မီးဖိုတစ်ခုနှင့် ကုတင်တစ်လုံး ရှိ၏။ မီးဖိုထဲတွင် မီးလောင်နေပြီး၊ မီးဖိုပေါ်တွင် အိုးတစ်လုံး တင်ထားကာ အတွင်း၌ တစ်ခုခု ဆူပွက်နေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့ အထဲဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

နံရံပေါ်တွင် စာရွက်တစ်ရွက် ကပ်ထားသည်။

【သတ္တမမြောက် အထပ်မှ ကြိုဆိုပါသည်】

【ဤသည်မှာ အလယ်အလတ် နယ်မြေ ဖြစ်သည်】

【အရှေ့တွင် တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ ရှိပါသည်။】

【ဤနေရာမှစ၍ သင်လာခဲ့ရာ နေရာသို့ အပြန်လမ်းကို သင် ရှာတွေ့နိုင်ပါသည်။】

【ဤနေရာ၌ အနားယူနိုင်သည်၊ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် နောက်ပြန်လှည့်နိုင်ပါသည်။】

【ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ။ အပြန်လမ်း က အမြဲတမ်း ရှိချင်မှ ရှိနေလိမ့်မယ်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာရွက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားက "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာကို ရွေးရမှာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

"ရှေ့ဆက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေမလား ဆိုတာကိုပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်။

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့ မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အိုးထဲတွင် ဘာချက်နေသလဲ ဟု ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်စွန်းဥများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်အိုး တစ်အိုး ဖြစ်ပြီး၊ အလွန် မွှေးကြိုင်နေလေသည်။

သူ အနားရှိ ဇွန်းကို ယူကာ တစ်ဇွန်း ခပ်ပြီး မြည်းကြည့်လိုက်၏။

ပူနွေးနေသည်။ မွှေးကြိုင်နေသည်။ အစစ်အမှန် အရသာပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဇွန်းကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှိုင်းညို့နေသော မီးခိုးရောင် ဖြစ်ပြီး၊ မနက်ခင်းလား ညနေစောင်းလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

ကိုယ်ပွား အနားသို့ လျှောက်လာပြီး "မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က "မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"ငါလည်းပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြ၏။

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှင်ရဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

တံခါးပွင့်လာပြီး လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့် အရွယ်၊ ဆံပင်များ ဖြူနှင်းနေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂွမ်းထည့်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘွားအို တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမသည် ရှင်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အိုး... လူသစ်တွေလား။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

အဘွားအိုက ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ မီးဖိုဆီ လျှောက်သွားကာ ဇွန်းကို ယူ၍ အိုးထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို မွှေလေ၏။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ခဏနေရင် စားလို့ရပြီ။"

သူမ ဇွန်းကို ချထားပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမြွှာတွေလား။ အဲ့ဒါမျိုးက ရှားတယ်နော်။"

"အမြွှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အဘွားအိုက သူ့ကို တစ်ချက်၊ ကိုယ်ပွားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သိပြီ။ ကြေးမုံပြင် အရိပ် မလား။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွား၏။

အဘွားအိုက ဆိုလေသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဘွား အကုန်မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ လူစုံအောင် အဘွား တွေ့ဖူးတယ်။ ကြေးမုံပြင် အရိပ် တွေ၊ အစစ်အမှန်တွေ၊ ကစားသမားဟောင်း တွေ၊ လူသစ်တွေ၊ ပြီးတော့ တစ်ဝက်သေနေတဲ့ လူတွေ။"

သူမ စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး ကုလားထိုင် နှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်၏။

"ထိုင်ကြလေ။ ဆန်ပြုတ် ကျက်ရင် အဘွား ခေါ်လိုက်မယ်။"

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကုလားထိုင်များတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အဘွားအိုက သူမ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရင်း "မင်းတို့ ဘယ်ကနေ လာကြတာလဲ" ဟု မေးလေ၏။

"သတ္တမမြောက် အထပ်ကနေပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အဘွားအို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ လူအများစုက တတိယအထပ်၊ ဒါမှမဟုတ် စတုတ္ထအထပ်မှာတင် ရပ်သွားကြတာများတယ်။"

သူမ ခဏရပ်သွားပြီး၊ နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အတူတူ ထွက်လာကြတာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အဘွားအို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"အတူတူ ဟုတ်လား မရွေးချယ်ခဲ့ဘူးပေါ့။"

"မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က အတည်ပြုလေသည်။

အဘွားအို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲ့ဒါ တော်တော် ရှားတယ်နော်" ဟု မှတ်ချက်ပြု၏။

သူမ နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး ဆန်ပြုတ်ကို ဆက်မွှေနေလိုက်သည်။

"အဘွား ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိတော့ပါဘူး။ အနည်းဆုံး လူရှစ်ရာ၊ အယောက်တစ်ထောင်လောက်တော့ အဘွား တွေ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွဲလိုက် အတူတူ ထွက်လာနိုင်တဲ့ သူဆိုတာ ဆယ်ယောက်တောင် မပြည့်ပါဘူး။"

"အဲ့ဒီလူတွေ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားကြလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"တချို့က ထွက်သွားကြတယ်၊ တချို့က နေခဲ့ကြတယ်" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။

သူမ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီလမ်းအတိုင်း နေ့ဝက်လောက် ဆက်လျှောက်သွားရင် မြို့လေး တစ်မြို့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလူတွေက အဲ့ဒီမှာ နေကြတာလေ။"

"မြို့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘွားအို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ လူတွေ နေတဲ့ နေရာလေ။ အိမ်တွေ၊ လမ်းတွေ၊ ဆိုင်တွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့" သူမ ခဏရပ်သွား၏၊ "ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေ လည်း ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "စည်းမျဉ်းတွေ"

အဘွားအို နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကန့်သတ်နယ်မြေထဲက ထွက်လာနိုင်ရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ကလေးလေး... အရာအားလုံးက မပြီးဆုံးသေးပါဘူး။ ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဆိုပါ စာရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါက အလယ်အလတ် နယ်မြေပဲ။ အရှေ့မှာ တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကမ္ဘာမှာလည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတာပဲ။ အရင်ကနဲ့ မတူညီရုံ သက်သက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အဘွားအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းတို့ ဒီမှာ နေခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်။ အိမ်တွေ ရှိတယ်၊ စားစရာ ရှိတယ်၊ ဒီမှာ ဘာတစ်ခုမှ မလိုလေအင် မရှိဘူး။ နည်းနည်းလေး ပျင်းစရာ ကောင်းရုံပဲ။"

သူမ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ထပ်မံ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မြို့ထဲကို သွားချင်လည်း သွားလို့ ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာက လူများတယ်၊ စည်ကားတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလည်း အများကြီးပဲ။"

"အဘွားကရော အဘွားရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ဘာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အဘွားအို ပြုံးလိုက်လေ၏။

"အဘွားလား။ အဘွားက ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတာ။"

"ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှိုင်းကျသွားလေသည်။

"အဘွားရဲ့ အဘိုးကြီး ကို စောင့်နေတာ။ သူက အဘွားထက် အရင် ဝင်သွားတာလေ။ အဘွား အပြင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့၊ သူက အထဲမှာ ကျန်ခဲ့တုန်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အဘွားအို လက်ခါပြလိုက်သည်: "ထားပါတော့ကွယ်။ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောကြပါနဲ့တော့။ မင်းတို့ အရင်စားလိုက်ကြဦး၊ စားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားကြပေါ့။"

သူမ ဆန်ပြုတ် နှစ်ပန်းကန် ခပ်ပြီး စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့သည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး ကန်စွန်းဥများ နူးအိနေအောင် ပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။

သူ့အမေ ချက်လေ့ရှိသော ဆန်ပြုတ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

အရောင်ရော၊ အရသာပါ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်၏။

အဘွားအိုက သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူစားနေသည်ကို ကြည့်နေလေသည်။

"ကလေးလေး... မင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု အောင်းနေသလိုပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို မော့ကြည့်လာ၏။

"အဘွား ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိပါတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ သောကတွေ အပြည့်ပဲ" ဟု အဘွားအိုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

အဘွားအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီလို နေရာမျိုးကနေ ရောက်လာတဲ့ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ သောကတွေ ရှိကြတာချည်းပါပဲ။ တချို့က အထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ လူတွေကို မမေ့နိုင်ကြဘူး၊ တချို့က အပြင်ဘက်က လူတွေကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြဘူး၊ ပြီးတော့ တချို့ကတော့ ဘာကို မစွန့်လွှတ်နိုင်မှန်းတောင် သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိကြဘူး။"

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အသက်ရှင်နေတာ ကောင်းပါတယ်။ အသက်ရှင်လျက် အပြင်ထွက်လာနိုင်တယ် ဆိုကတည်းက မင်းတို့ အနိုင်ရသွားပြီပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ ဆန်ပြုတ်စားပြီးသွားကာ ပန်းကန်ကို ချထားလိုက်သည်။

သူ ကိုယ်ပွား ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား လည်း စားပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်း သဘောပဲလေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မြို့ထဲ သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ကောင်းပြီလေ။"

သူတို့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဘွားအိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

အဘွားအိုက သူတို့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး အရှေ့ဘက် လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွား၊ ကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကနေ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးပြီး နည်းနည်းလောက် ထပ်လျှောက်သွားရင် ရောက်ပြီ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အဘွားအို လက်ခါပြလိုက်၏: "သွားကြတော့။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြဦးနော်။"

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ မြေသားလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ ကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အလွန် ကြီးမားပြီး အလွန် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်ကာ၊ သစ်ရွက်များက နေရောင်ကိုပင် ကွယ်ထားနိုင်လောက်အောင် အုပ်ဆိုင်းနေသည်။

ဘယ်ဘက်သို့ ချိုးလိုက်ရာ၊ လမ်းမှာ ကျယ်ဝန်းလာပြီး ကျောက်ပြားခင်း လမ်းတစ်လမ်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ၊ မြို့လေး တစ်မြို့ ပေါ်လာတော့သည်။

မကြီးမားလှဘဲ၊ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်မြို့လုံးကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တစ်ထပ်အိမ် အနိမ့်လေးများ ရှိပြီး၊ အလယ်တွင် လမ်းမကြီး တစ်ခု ရှိကာ လူများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လူများက သူတို့ကို မြင်သောအခါ၊ တချို့က ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်၊ တချို့က ပြုံးပြကြသည်၊ တချို့ကတော့ တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲသွားကြ၏။

တခြား သာမန် မြို့လေးတွေနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားလှချေ။

ရှန်ရဲ့သည် ပေါက်စီရောင်းသော ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်၏: "ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ခင်ဗျာ။"

အသက် လေးဆယ် ဝန်းကျင် အရွယ် ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။

"လူသစ်လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်က ပြောလေသည်၊ "ဒီနေရာကို 'အလယ်အလတ် မြို့' လို့ ခေါ်တယ်။ အရှေ့ဘက် လမ်းက အပြင်ကို ထွက်တဲ့ လမ်း၊ အနောက်ဘက် လမ်းက ပြန်ဝင်တဲ့ လမ်းပဲ။ မင်း ဒီမှာ နေလို့လည်း ရတယ်၊ ဆက်သွားလို့လည်း ရတယ်။"

"ရှေ့ကို ဆက်သွားရင် ဘယ်ရောက်မလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ရောက်မယ်။ အပြင်လောကကြီးပေါ့" ဟု ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ဆိုင်ရှင် ရယ်မောလိုက်၏: "ဘာလဲ။ မင်း မယုံဘူးလား။"

"ငါ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့—" ရှန်ရဲ့က စကားစလိုက်သော်လည်း၊

ဆိုင်ရှင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်: "ဒါပေမဲ့ အတုကြီး ထပ်ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်နေတာ မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်က ဆက်ပြောသည်၊ "လူတိုင်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ကြတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ရှေ့ကို လျှောက်သွား၊ တံခါးတစ်ချပ် တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပါ။ အပြင်ဘက်မှာ မင်းလာခဲ့တဲ့ နေရာ ရှိတယ်။ မင်းတို့ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' လို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးပေါ့။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ သတိပေးရအုံးမယ်။ မင်း အပြင်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ဒီက အရာအားလုံးကို မင်း မေ့သွားနိုင်တယ်။ နည်းနည်းပါးပါးလောက်ပဲ မှတ်မိချင် မှတ်မိမယ်။ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကို မမှတ်မိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"စည်းမျဉ်းတွေ ကြောင့်လေ" ဟု ဆိုင်ရှင်က ဖြေသည်။ "အပြင်လောကကြီးက ငါတို့လို လူတွေကို ကြိုမဆိုဘူး။ မင်းကို မေ့သွားအောင် အဲ့ဒါက လုပ်လိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့သူ ရှိဖူးလား" ဟု ဝင်မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ရှိတာပေါ့။ အများကြီးပဲ။"

"သူတို့ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"တချို့က အဆင်ပြေကြတယ်၊ တချို့က ပြန်ရောက်လာကြတယ်" ဟု ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေလေသည်။

သူ လမ်းထောင့်တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟိုမှာလေ... သူတောင် သုံးခါ ထွက်ဖူးတယ်။ ထွက်သွားလိုက်တိုင်း ပြန်ပြန်ရောက်လာတာချည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းထောင့်တွင် လူတစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေ၏၊ မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ရသည်။

သူ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထိုသူ ခြေသံကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် လူငယ် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် ရုပ်ရည် ရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းများက အလွန် ထူးခြားနေ၏။ တောက်ပပြီး အလွန် ကြည်လင်နေလေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး "လူသစ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လူငယ်လေး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ့နာမည်က ချန်မော့ ပါ။ မင်းကော။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

ချန်မော့။

ဒီနာမည်ကို သူ အရင်က ကြားဖူးခဲ့တယ်။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်က The Union အဖွဲ့မှာတုန်းက ဖန်းဖျင် က ချန်မော့ အကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်။ အထဲကို သုံးခါဝင်ပြီး၊ သုံးခါလုံး ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့သူလေ။

ရှန်ရဲ့က "မင်းက Night Walkers အဖွဲ့ကလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ချန်မော့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်း Night Walkers တွေကို သိတယ်လား။"

"ငါ အဲ့ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်။ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ချန်မော့ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းက အထဲကနေ ထွက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ကနေ ဝင်လာတာလား။"

"အထဲကနေ ထွက်လာတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်၏

ချန်မော့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်: " မှန်တယ်။ ငါက အပြင်ကနေ ဝင်လာတာ။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်၏။

"ငါ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို သုံးခါ ဝင်ဖူးတယ်။ သုံးခါလုံး ငါ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ ထွက်လာတိုင်း ငါ အရာတချို့ကို မေ့သွားခဲ့တယ်။ ပထမ တစ်ခါမှာ လိပ်စာကို ငါ မေ့သွားတယ်၊ ဒုတိယ တစ်ခါမှာ လူကို ငါ မေ့သွားတယ်၊ ပြီးတော့ တတိယ တစ်ခါမှာ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ မေ့သွားတယ်။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"ငါ ဘာကို မှတ်မိနေသေးလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ချန်မော့က ပြောလေသည်၊ "ငါ တစ်ခုတည်းကိုပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုတာပဲ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာလည်း ငါ မသိဘူး။ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ ဆိုတာရော ငါ မသိဘူး။ ငါ လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုတာကိုပဲ ငါ သိတော့တယ်။"

သူ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ဟာလာဟင်းလင်းကြီးပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ချန်မော့က သူ့ကို တစ်ချက်၊ အနောက်ရှိ ကိုယ်ပွား ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က၊ ကြေးမုံပြင် အရိပ်တွေမလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး အတူတူ ထွက်လာနိုင်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ တန်ဖိုးထားကြပါ" ဟု ချန်မော့က ဆိုလေသည်။

သူ လှည့်၍ လမ်းထောင့်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်:

"အော်... ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ အပြင်ထွက်မယ် ဆိုရင်၊ မှတ်ထားနော်။ ဘာတွေကိုပဲ မေ့သွားမေ့သွား၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တော့ မမေ့ကြနဲ့။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ လမ်းထောင့် အကွေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွား လျှောက်လာပြီး "သူ့ကို မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကိုတော့ ငါ ကြားဖူးတယ်။"

"သူပြောသွားတာကို မင်း ယုံလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းကို ငါ ယုံတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြမလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ပြောလိုက်သည်: "ထွက်ကြတာပေါ့။"

ကိုယ်ပွား ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ကောင်းပြီလေ။"

သူတို့ လှည့်၍ မြို့လေး၏ အခြား တစ်ဖက်အစွန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။

အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တံခါးပေါ်၌ "စည်းမျဉ်းများ" သို့မဟုတ် သတိပေးချက်များ မရှိတော့ဘဲ စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းသာ ရှိလေသည်။

【ဤတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပါ၊ မင်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။】

ရှန်ရဲ့ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လျက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

လက်နှစ်ဖက်၊ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ တံခါးပေါ်တွင် ဖိထားကြသည်။

သူတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့ အတူတကွ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြတော့သည်။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ။

သူတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

…….