အခန်း ၃၁

အခန်း (၃၁) - အပြန်လမ်း

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

မျက်စိကျိန်းမတတ်၊ ပူလောင်ပြီး မျက်စိဖွင့်မရလောက်အောင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ။

ရှန်ရဲ့သည် မျက်စိကို ကာကွယ်ရန် လက်ကို အလိုအလျောက် မြှောက်လိုက်မိပြီး၊ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြေအောက်တွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရှိ၊ နင်းစရာ အစိုင်အခဲ မရှိဘဲ၊ အလင်းရောင် မြစ်စီးကြောင်းကြီး တစ်ခုထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့၊ လှိုင်းလုံးများနှင့်အတူ လိမ့်ပါသွားပြီး အရှေ့သို့ သယ်ဆောင်ခံနေရသည်။

သူ တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာကိုမျှ ဆုပ်ကိုင်၍ မရခဲ့ချေ။

ကိုယ်ပွား ၏ နာမည်ကို ခေါ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ အသံထွက်မလာခဲ့ချေ။

အလင်းရောင်များက ပို၍ စူးရှတောက်ပလာပြီး ပို၍ ပူလောင်လာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လမ်းမကြီး။

အနောက်ဘက် ခရိုင်၊ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ခဲ့ဖူးသော လမ်းမကြီးပင်။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် လူနေတိုက်ခန်းများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ မော်တော်ယာဉ်များနှင့် မီးပွိုင့်များ ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်က မှိုင်းညို့နေပြီး မနက်ခင်းလား၊ ညနေစောင်းလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်၏ "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" ကြီးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှိနေဆဲပင်။ ထို့နောက် သူ၏ အိတ်ကပ်များကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်း၊ သော့ခေါက်များနှင့် ပိုက်ဆံအိတ်တို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လိုင်းမိနေ၏။

ပြသနေသော အချိန်မှာ: ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၈ ရက်၊ ၁၄:၃၇။

မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့တွင် သူ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေ၏။ ခြောက်ရက် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မြေပုံကို ထပ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တည်နေရာမှာ အနောက်ဘက် ခရိုင်တွင် ရှိနေပြီး၊ သူ နေထိုင်ရာ နေရာနှင့် နှစ်ကီလိုမီတာခန့်သာ ကွာဝေးကြောင်း တွေ့ရသည်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတာ။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။

ချန်မော့ ၏ စကားကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်: "မင်း အပြင်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ဒီက အရာအားလုံးကို မင်း မေ့သွားနိုင်တယ်။ နည်းနည်းပါးပါးလောက်ပဲ မှတ်မိချင် မှတ်မိမယ်။ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကို မမှတ်မိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်၏။

ကန့်သတ်နယ်မြေ။ စင်္ကြံလမ်း။ စည်းမျဉ်းများ။ ဦးလေးလင်း။ လျိုယွီဝေ။ ကျိုးယွမ်။ ကျိုးဝမ်။ ကိုယ်ပွား။

ကိုယ်ပွား။

သူ အနောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများ သွားလာလှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ အဆိုပါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်ကိုတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရချေ။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်ရမှန်း မသိချေ။ ကိုယ်ပွား တွင် ဖုန်းနံပါတ် မရှိ၊ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြစရာ မရှိ၊ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

သူ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် စောင့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

တစ်မိနစ်။ နှစ်မိနစ်။ ငါးမိနစ်။

မလာသေးချေ။

ရှန်ရဲ့သည် လမ်းမအတိုင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်နေ၏။ လမ်းဆုံလမ်းခွ တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ မျက်နှာတိုင်းကို လိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာရလဒ်မှ မထွက်ပေါ်လာချေ။

သူ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ အရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

မီးနီ နေ၏။

သူ လမ်းဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လူများကို ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းနေလေသည်။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

"ရှန်ရဲ့။"

သူ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

ကိုယ်ပွား။

သူက သွားလာနေသော ယာဉ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှန်ရဲ့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလုံးကြီး တစ်လုံး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

မီးစိမ်း သွားပြီ။

သူ လမ်းဖြတ်ကူးပြီး ကိုယ်ပွား အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်: "ဖုန်း ဟုတ်လား"

ရှန်ရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်: "မင်းဆီ ငါ ဖုန်းခေါ်မလို့—"

သူ စကားကို အဆုံးထိ မပြောဘဲ ရပ်လိုက်၏။

သူ့ဆီမှာ ကိုယ်ပွား ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် မှ မရှိတာ။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်း စိတ်ပူသွားတာလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

"ငါလည်း စိတ်ပူသွားတာပဲ။ အပြင်ရောက်ရောက်ချင်း မင်းကို ရှာမတွေ့လို့လေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့၏ လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

"သွားကြစို့" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြည့်ရအောင်" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ လမ်းဆုံ နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ လမ်းသွယ်လေး တစ်ခုအတွင်းသို့ ချိုးဝင်လိုက်၏။

အရှေ့တွင် အဆိုပါ တိုက်ဟောင်းကြီး ရှိနေသည်။

ခြောက်ထပ် တိုက်ဟောင်းကြီး၊ မီးခိုးရောင် နံရံများ၊ သံချေးတက်နေသော လုံခြုံရေး သံပန်းများ နှင့် အဝင်ဝတွင် စုပုံနေသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် စက်ဘီးအချို့။

ဓာတ်လှေကား အဝင်ဝတွင် တားမြစ်ထားသော ကြိုးများ တားထားပြီး၊ "ဓာတ်လှေကား ချို့ယွင်းနေပါသဖြင့် ယာယီ အသုံးပြု၍ မရပါ" ဟူသော ကြေညာစာ တစ်စောင်ကို ကပ်ထားသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အောက်ထပ်မှနေ၍ ပဉ္စမထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အတိုင်းပင် လိုက်ကာများကို ချထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ လှေကားဘက်သို့ ပတ်သွားပြီး အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့၏။

ပဉ္စမထပ်၊ အခန်း ၅၀၂။

သူ သော့များကို ထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ကျဉ်းမြောင်းသော ဧည့်ခန်း၊ သားရေများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲနှင့် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။

ရှန်ရဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်သေးချေ။

သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီး နေရာတိုင်းကို အကဲခတ်နေ၏။

ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ ရေခွက်။ သူ ထွက်ခွာသွားသည့် နေ့က ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိခဲ့ပြီး၊ ယခုတော့ ညာဘက်ခြမ်းကို ရောက်နေလေပြီ။ ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကနေ သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာစဉ်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သူ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်၏။

အဝတ်အစားများ အားလုံး ရှိနေပြီး၊ သူ မှတ်မိထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ခေါက်ထားလေသည်။

သူ ကွန်ပျူတာဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး Mouse ကို နှိပ်လိုက်သည်။

မျက်နှာပြင် လင်းလာ၏။

Desktop ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းနေပြီး၊ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော Application အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

သို့သော် Taskbar တွင် Minimize လုပ်ထားသော Window တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရှန်ရဲ့က ၎င်းကို နှိပ်လိုက်၏။

Web Browser Window တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဖိုရမ် စာမျက်နှာ။

ပို့စ် ခေါင်းစဉ်: 【တစ္ဆေစံအိမ် ကန့်သတ်နယ်မြေ ရှင်သန်ရေး လမ်းညွှန် (ဆက်လက် ဖော်ပြသွားပါမည်)】

ပို့စ်တင်သူ: Night Walker 001

ပို့စ်တင်သည့် အချိန်: ၂၀၂၄ ခုနှစ် မတ်လ ၁၃ ရက် ၀၂:၃၄

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ မြင်ခဲ့ရတာနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ ပို့စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် Web Browser ကို ပိတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"အတူတူပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ငါတို့ ပဉ္စမမြောက် အထပ်ကို ပြန်ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အဆိုပါ လမ်းသွယ်လေး ရှိနေပြီး၊ လမ်းတစ်ဖက်တွင် အခြား တိုက်ဟောင်း တစ်လုံး ရှိနေ၏။

လသာဆောင်များတွင် လူများ အဝတ်လှန်းနေကြသည်၊ အောက်ထပ်တွင် ကလေးများ ဆော့ကစားနေကြသည်၊ ပြီးတော့ ကြောင်လေးတွေ နံရံပေါ် ခုန်တက်သွားကြသည်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတာ။

ရှန်ရဲ့သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "ဒါပေမဲ့ မသေချာဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်၊ "ပဉ္စမမြောက် အထပ်ရဲ့ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' ကြီးက အရမ်းကို ပြည့်စုံလွန်းတယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လမ်းမတွေ၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူတွေ၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက"

သူက အဝတ်လှန်းနေသော လူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟိုလူကို ကြည့်စမ်း။ သူ လှန်းနေတဲ့ အင်္ကျီ တစ်ထည်က ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။"

ကိုယ်ပွား က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အသက် လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ရှပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို လှန်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အင်္ကျီလက်များက အပြင်သို့ ထွက်နေကာ ပြောင်းပြန် ချွတ်ထားခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေ၏။

"အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်၊ "ပဉ္စမမြောက် အထပ်ရဲ့ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' က ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းကို အပြစ်အနာအဆာ မရှိအောင် စီစဉ်ထားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ကျပန်း ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိနေတယ်။ တချို့လူတွေက အမှားလုပ်မိမယ်၊ တချို့က ပျင်းရိမယ်၊ တချို့ကကျတော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ကြလိမ့်မယ်။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ အစစ် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"မင်း ယုံလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

သူ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

"မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ ကို သွားကြတာပေါ့။"

မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇။

အဆိုပါ နှစ်ထပ်တိုက် အဟောင်းလေး။

ကြိတ်တံခါးမှာ ပွင့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အထဲဝင်သွားပြီး၊ အရှုပ်အပွများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့၏။

ဒုတိယထပ်မှာ အဆိုပါ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီး ဖြစ်နေဆဲပင်။ စားပွဲ အနည်းငယ်ကို ဆက်ထားပြီး၊ အပေါ်တွင် ကွန်ပျူတာ အချို့နှင့် စာရွက်စာတမ်း အပုံလိုက် ရှိနေသည်။ နံရံများပေါ်တွင် စည်းမျဉ်းများ ရေးသားထားသော စာရွက်များနှင့် ဓာတ်ပုံများကို ကပ်ထား၏။

သို့သော် အခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘယ်သူရှိလဲ" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။

သူ စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။

အားလုံးက ကန့်သတ်နယ်မြေ မှတ်တမ်းများ၏ မိတ္တူများ ဖြစ်ပြီး၊ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်က သူတို့ တွေ့ခဲ့ရသည့် အတိုင်းပင်။ သို့သော် စာရွက်တစ်ရွက်က အသစ်ဖြစ်နေသည်။ ယနေ့ ရက်စွဲကို ပြသထား၏။

【ယနေ့ မှတ်တမ်း】

၀၈:၃၀ အလုပ်ရောက်

၀၉:၁၅ အကူအညီတောင်းခံသည့် ဖုန်းလက်ခံရရှိ၊ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး။

၁၀:၀၀ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အပြင်ထွက်၊ ပြန်မရောက်သေး။

၁၂:၃၀ အထိ ပြန်မရောက်သေး

၁၄:၀၀ ဆက်သွယ်၍ မရ

၎င်းအောက်တွင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာကြောင်း အနည်းငယ် ရှိပြီး အလွန် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

【သရဲအို ပျောက်သွားပြီ】

【အာထုံ သူ့ကို သွားရှာတယ်】

【အစ်မဖန်း က ကန့်သတ်နယ်မြေ ရဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်】

【ငါတို့ လျှောက်မသွားကြဖို့ သတိပေးထားတယ်】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ မှတ်တမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "သရဲအို ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါတို့ကို အထဲခေါ်လာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ လူလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်သတိရသွား၏။

ရှန်ရဲ့သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ဆက်လက် လှန်လှောကြည့်နေသည်။

အံဆွဲ၏ အောက်ခြေဆုံးတွင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို သူ ရှာတွေ့သွား၏။

မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင်: 'ချန်မော့' ဟု ရေးသားထားသည်။

သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

ချန်မော့ ၏ မှတ်စုများ။

စာမျက်နှာ ၁:

【ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက်၊ အရာများစွာကို ငါ မေ့သွားခဲ့တယ်။ ငါ့အိမ် ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့အလုပ်က ဘာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မှာ မိသားစု ရှိလား ဆိုတာတွေကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ငါ သိတာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ် — လူတစ်ယောက်ကို ငါ ရှာရမယ် ဆိုတာပဲ။】

စာမျက်နှာ ၂:

【ဒုတိယအကြိမ် ထွက်လာပြီးနောက်၊ အရာတချို့ကို ငါ ထပ်မေ့သွားပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ ဆိုတာကို ငါ မေ့သွားတာ။ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကိုပဲ ငါ မှတ်မိတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ ပြန်စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး။】

စာမျက်နှာ ၃:

【တတိယအကြိမ် ပြန်ထွက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့၊ ဘာတစ်ခုမှ ငါ မမှတ်မိတော့သလောက်ပဲ။ ငါ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်က လာတာလဲ၊ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ ဆိုတာတွေကို ငါ မသိတော့ဘူး။ ခံစားချက် တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ် — ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်၊ ဘာမှ မရှိဘူး။】

စာမျက်နှာ ၄:

【အဲ့ဒီတော့မှ ငါ သတိရသွားတယ်။ အဲ့ဒီအပေါက်ကြီးက၊ သူမကို ငါ မေ့သွားလို့ ဖြစ်နေတာပဲ ဆိုတာကိုလေ။】

【သူမ ဘယ်သူလဲ? ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက အရမ်း အရေးကြီးတယ် ဆိုတာကို ငါ မှတ်မိတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးကြီးသေးတယ်။】

【သူမကို ငါ ရှာရမယ်။】

【ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိရင်တောင်မှ၊ သူမကို ငါ သေချာပေါက် ရှာရမယ်။】

ထို့နောက်တွင် စာမျက်နှာများစွာ ရှိသေးသော်လည်း အားလုံးက ပေတရာထပ်နေသော အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။ ချန်မော့ သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ် ပြောင်းလဲမှုတိုင်း၊ ရှာဖွေမှုတိုင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းရမှုတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်:

【ဒီနေ့ လမ်းပေါ်မှာ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ငါ တွေ့လိုက်တယ်။ ငါ နောက်ကနေ လိုက်သွားပေမယ့်၊ သူမ မဟုတ်ဘူး။】

【ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ငါ ပြန်မှတ်မိသွားတယ် — သူမက အနီရောင်ကို ကြိုက်တယ်။】

【သူမမှာ အရမ်းလှတဲ့ အနီရောင် ဂါဝန်လေး တစ်ထည် ရှိတယ်။】

【အဲ့ဒီဂါဝန်လေးကို ဝတ်လိုက်ရင် သူမ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေတတ်တယ်။】

【ငါ မှတ်မိပြီ။】

【သူမရဲ့ အပြုံးကို ငါ မှတ်မိပြီ။

【သူမ နာမည်က...】

【သူမ နာမည်က...】

အောက်ဘက်ရှိ စာလုံးများမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ ရေးလက်စမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီး။

အနီရောင်ကို ကြိုက်တယ်။

အရမ်းလှတဲ့ အပြုံးလေး ရှိတယ်။

လူတစ်ယောက်ကို သူ သတိရသွားသည်။

ကျိုးဝမ်။

သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အံဆွဲထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က "မင်း ဘာတွေ့လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ချန်မော့ လိုက်ရှာနေတဲ့ သူက၊ ကျိုးဝမ် ဖြစ်လောက်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ကိုယ်ပွား အံ့အားသင့်သွားသည်: "ကျိုးဝမ် ဟုတ်လား။ သူက အပြင်ကနေ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝမ် ကလည်း အပြင်ထွက်ဖူးတာပဲလေ။ သူတို့ ဆုံဖူးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အဆိုပါ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီး ရှိနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းသွားလမ်းလာများ ဖြတ်သန်းသွားလေ့ ရှိသော်လည်း အားလုံးက ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားနေကြ၏။

"အခု ကျိုးဝမ် ဘယ်မှာ ရှိနေမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ပြန်ဖြေလေသည်: "ငါ မသိဘူး။ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အလယ်အလတ် မြို့လေး ထဲမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်—"

သူ စကားကို အဆုံးထိ မပြောခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အနီရောင်။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

သူ အဆောက်အအုံထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာ၏။

လမ်းဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ကျိုးဝမ် မဟုတ်ချေ။

အနီရောင် ဂွမ်းထည့်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘွားအို တစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ ရှန်ရဲ့ကြောင့် လန့်သွားလေသည်။

"ဘ-ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

ရှန်ရဲ့ အမောတကောဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် လူမှားသွားလို့ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

အဘွားအိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေမိသည်။

အနီရောင် မရှိချေ။

ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

ကိုယ်ပွား က အနောက်မှ ရောက်လာပြီး "မင်း မြင်လိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ငါ အမြင်မှားသွားတာ။"

ကိုယ်ပွား က ဆိုလေသည်၊ "ဒါပေမဲ့ မင်း တွေးနေတာက မှန်ကောင်း မှန်နိုင်ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "သူမကို မင်း ရှာချင်နေတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ ဒီအရာတွေ အားလုံးက အစစ်အမှန် ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ သူက သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ် ဆိုတာကို မင်း သိနေလို့လေ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာတော့သည်။

လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာ၏။

လမ်းပေါ်တွင် လူအသွားအလာ ပို၍ နည်းပါးလာသည်။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ အရောက်တွင် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ဖုန်းရုံလေး တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော၊ အနီရောင် ဖုန်းရုံလေး။

ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဖုန်းရုံမျိုးကို တွေ့ရခဲလှပြီ ဖြစ်သည်။

သူ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

ဖုန်းရုံလေးက ကျဉ်းမြောင်းပြီး လူတစ်ယောက်စာ ရပ်ရုံသာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ဖုန်းက နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဖုန်းခွက်က အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေ၏။

ရှန်ရဲ့ ဖုန်းခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး နားတွင် တေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

"ရှန်ရဲ့။"

သူ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

အသံက ဆက်ပြောသည်: "မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။"

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါက မင်းလေ" ဟု အသံက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

အသံက ဆိုလေသည်၊ "ငါက မူလပထမ အစစ်အမှန် ရှန်ရဲ့ လေ။ သတ္တမမြောက် အထပ်က တစ်ယောက်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

မူလပထမ ရှန်ရဲ့။

အဲ့ဒီ အဘိုးအို။

သူ သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

အသံက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ မသေပါဘူး။ မတူညီတဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ဆက်ရှိနေတာပါ။"

"ခင်ဗျား ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါက မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ ငါက သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာတဲ့ သူတွေ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ငါ ရှိနေတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အသံက ဆိုလေသည်၊ "မင်းကို လာရှာတာက၊ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အသံက ပြောလေသည်: "မင်း အပြင်ကို မရောက်သေးဘူး။"

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အသံက ဆက်ပြောသည်၊ "အခု မင်း ရောက်နေတဲ့ နေရာက လက်တွေ့ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက အဋ္ဌမမြောက် အထပ် ပဲ။"

"အဋ္ဌမမြောက် အထပ်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အသံက ဖြေလေသည်၊ "ဟုတ်တယ်။ အဋ္ဌမမြောက် အထပ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အထပ်ပေါ့။ ၎င်းက မင်းလိုချင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပေးလိမ့်မယ်။ အိမ်၊ လုံခြုံမှု၊ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုပါ ပေးလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆို တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ အစစ်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အသံက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း လာခဲ့တဲ့ နေရာမှာ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အသံက ဆိုလေသည်၊ "မင်းက ရှေ့ကို ဆက်သွားနေတယ်လို့ ထင်နေပေမယ့်၊ တကယ်တော့ မင်းက နောက်ပြန်ဆုတ်နေတာ။ မင်းက ထွက်ပြေးနေတယ်လို့ ထင်နေပေမယ့်၊ တကယ်တော့ မင်းက ပိုပြီး နစ်မွန်းသွားနေတာ။ အထပ်တိုင်းက မင်းကို တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်နဲ့ ပိုပြီး ဝေးကွာသွားစေတယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"နောက်ပြန်လှည့်ပါ။ မင်း လာခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်သွားပါ။ သတ္တမမြောက် အထပ်ကို ပြန်သွားပါ" ဟု အသံက ပြန်ဖြေသည်။

"သတ္တမမြောက် အထပ် က မရှိတော့ဘူးလေ။ ခင်ဗျားလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ တံခါးကလည်း ပိတ်သွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"တံခါးက အမြဲတမ်း ပွင့်နေခဲ့တာပါ။ မင်း မမြင်ခဲ့တာပဲ ရှိတာပါ" ဟု အသံက ပြော၏။

"ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာလေ" ဟု အသံက ပြန်ဖြေ၏။

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖုန်းကျသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ဖုန်းခွက်ကို ကိုင်လျက်၊ ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ ဖုန်းခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ဖုန်းရုံလေး အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွား က အပြင်တွင် စောင့်နေ၏။ သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ငါတို့ အလှည့်စား ခံလိုက်ရပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွား တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။

"ဒီနေရာက လက်တွေ့ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး။ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် ပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြသည်။

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် ဖုန်းထဲတွင် ကြားခဲ့ရသမျှကို သူ့အား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကိုယ်ပွား သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "မင်း ယုံလား။"

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "နောက်ပြန်လှည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဘယ်လို ပြန်သွားမလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးသည်။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက တံခါးက ငါတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အတူတူ လိုက်ရှာကြတာပေါ့။"

ကိုယ်ပွား က သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမပေါ်တွင်၊ လက်ချင်းချိတ်လျက်၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ အဆိုပါ တံခါးကို သူတို့ ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး ရှာဖွေနေခဲ့ကြသည်။

ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကိုယ်ပွား လည်း မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကိုယ်ပွား က "မရှိဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

"ထပ်ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့" ဟု ရှင်ရဲ့က ပြန်ပြော၏။

သူတို့ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်ထားလိုက်ကြပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှင်ရဲ့က တံခါးကို မရှာတော့ချေ။

သူက တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်သည်။

သူက ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အရာများကို သွားရှာလိုက်၏။

ပထမဆုံး အထပ်၏ စင်္ကြံလမ်းများ၊ ဒုတိယအထပ်၏ လှေကားများ၊ တတိယအထပ်၏ အခန်းများ၊ စတုတ္ထအထပ်၏ ခေါက်ဆွဲပြုတ်များ၊ ပဉ္စမအထပ်၏ လမ်းမများ၊ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်၏ ကွင်းပြင်နှင့် သတ္တမမြောက် အထပ်၏ အဘိုးအို။

သူက အဆိုပါ လူများကို သွားရှာလိုက်၏။ ဦးလေးလင်း၊ လျိုယွီဝေ၊ ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ်၊ ချန်မော့၊ တာယုံး နှင့် မူလပထမ အစစ်အမှန် သူကိုယ်တိုင်။

သူက အဆိုပါ ခံစားချက်များကို သွားရှာလိုက်၏။ အကြောက်တရား၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ နွေးထွေးမှု နှင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော တစ်စုံတစ်ရာ။

ထို့နောက် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးတစ်ချပ်။

အနီရင့်ရောင်။

သူ၏ အရှေ့ တည့်တည့်တွင် ဖြစ်၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးက ဖြူဖွေးနေ၏။

ဖြူဖွေးနေသော အခန်း၊ ဖြူဖွေးနေသော နံရံများ နှင့် ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာကျက်။

သူ သတ္တမမြောက် အထပ်ရှိ အခန်းထဲတွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုက သူ၏ အရှေ့တွင် ထိုင်လျက်၊ သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေလေသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

………