အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) - အမှန်တရား

အမှောင်။

အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထု။

ရှန်ရဲ့သည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေသကဲ့သို့၊ သို့တည်းမဟုတ် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဦးတည်ရာ မရှိ၊ နင်းစရာ အစိုင်အခဲ မရှိ၊ အလေးချိန်မဲ့ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ခံစားချက်သာ ရှိလေသည်။

သူ တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

ကိုယ်ပွား ၏ နာမည်ကို ခေါ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ အသံထွက်မလာခဲ့ချေ။

သူ အမှောင်ထုထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး၊ ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းကိုပင် မသိတော့ပေ — စက္ကန့်ပိုင်းလေးလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေအောက်တွင် မာကျောသော မြေပြင်ကို နင်းလိုက်မိ၏။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေ၏။

ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ နံရံများ အားလုံးက ဖြူဖွေးနေပြီး မည်သည့် အလှဆင်မှုမျှ မရှိချေ။ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲရှည် တစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် အချို့သာ ရှိလေသည်။

စားပွဲတွင် လူနှစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ်။

သူတို့သည် ယခင်ကနှင့် ကွဲပြားနေလေပြီ။ ပိုမို နုပျိုပြီး ပိုမို တက်ကြွနေကာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှုသာ ရှိလေသည်။

ကျိုးယွမ် ရှန်ရဲ့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း ရောက်လာပြီလား။ လာ... ထိုင်လေ။"

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ဘယ်အချိန် ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော ကိုယ်ပွား လည်း သူ၏ ဘေးတွင် လာထိုင်လေသည်။

လူလေးယောက် စားပွဲရှည်ကို ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး၊ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ကျိုးဝမ် စကားစပြောလာ၏။

"အမှန်တရားကို ရှင် သိချင်လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်၊ "အမှန်တရားက ရိုင်းစိုင်းရက်စက်တယ်။ ရှင် အရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အရာတွေ အားလုံးထက် ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းရက်စက်နေလိမ့်မယ်။"

"ငါ သိပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ကျိုးဝမ် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နံရံဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ နံရံပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

ဖြူဖွေးနေသော နံရံက ရုတ်တရက် အလင်းပေါက် ဖြစ်သွားလေသည်။

ဖန်သားပြင် တစ်ခုလို အလင်းပေါက် ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

ထိုနံရံမှ တစ်ဆင့် ရှန်ရဲ့သည် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရေတွက်၍ မရနိုင်အောင် များပြားလှသော အခန်းများ။

အထပ်ထပ် အထပ်ထပ်၊ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာဖြင့် ပျားအုံတစ်ခု ကဲ့သို့ စီစဉ်ထားလေသည်။

အခန်းတိုင်းတွင် လူနှစ်ယောက်စီ ရှိနေကြ၏။

တချို့က ငြင်းခုံနေကြသည်၊ တချို့က ဖက်တွယ်ထားကြသည်၊ တချို့က တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ တချို့ကတော့ ငိုကြွေးနေကြသည်။

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ကျိုးဝမ်က ပြောလေသည်၊ "ရှင် မြင်တွေ့နေရတာတွေ အားလုံးက 'ရှန်ရဲ့' နဲ့ 'ကိုယ်ပွား' တွေချည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာတဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာပဲ။ သတ္တမမြောက် အထပ် လည်း မဟုတ်၊ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် လည်း မဟုတ်၊ နဝမမြောက် အထပ် ကိုပေါ့။"

သူမ စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"နဝမမြောက် အထပ် ကို 'အမှန်တရား' လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက ရှင် ထင်နေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို အမှန်တရား က ဘာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်လေသည်:

"ရှင်တို့က ဘယ်တော့မှ လူသားစစ်စစ် မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး။"

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင်တို့က ဖန်တီးခံထားရတာ။ အစကတည်းကပဲ။ ပထမအထပ် က ရှန်ရဲ့ က မူလပထမ အစစ်အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ သေသွားတာ ကြာလှပြီ။ ဒုတိယအထပ် က ရှန်ရဲ့ က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား၊ တတိယအထပ် က ရှန်ရဲ့ က ကိုယ်ပွား ရဲ့ ကိုယ်ပွား၊ အဲ့ဒီလိုမျိုး အဆင့်ဆင့် သွားနေတာ။"

သူမ ရှန်ရဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ရှင်က ၈၇ ယောက်မြောက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျိုးဝမ် က ကိုယ်ပွား ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူကတော့ ၈၈ ယောက်မြောက်ပေါ့။"

ကိုယ်ပွား ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် က ဝင်ပြောလေသည်၊ "ငါလည်း အတူတူပါပဲ။ ကျိုးဝမ် လည်း အတူတူပဲ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ လူတိုင်းက အတူတူချည်းပါပဲ။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အလင်းပေါက် နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေသော အခန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ လူတွေကို မင်း မြင်လား။ သူတို့ အားလုံးက ငါတို့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လျှောက်နေကြတာပဲ။ တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် အောက်ကို ဆင်းနေကြတယ်၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အသက်လု ထွက်ပြေးနေတယ် လို့ ထင်နေကြတယ်၊ အမှန်တရားကို ရှာဖွေနေတယ် လို့ ထင်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့"

သူ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က ပရိုဂရမ် တစ်ခုကို အကောင်အထည် ဖော်နေရုံ သက်သက်ပဲ။"

ရှင်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

ပရိုဂရမ်လား

ကျိုးယွမ် က ဖြေလေသည်၊ "ဟုတ်တယ်။ ပရိုဂရမ်။ ဒီကန့်သတ်နယ်မြေက စက်ယန္တရားကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ငါတို့က စက်ယန္တရားထဲက အပိုပစ္စည်းတွေပဲ။ ငါတို့ကို ထုတ်လုပ်တယ်၊ အသုံးပြုတယ်၊ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ထုတ်လုပ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ အဆုံးမရှိ သံသရာ လည်နေတာပဲ။"

"ဒါဆို တကယ့် 'ငါ' အစစ်အမှန် က ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်း အစစ်အမှန် ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးက ကျိုးယွမ် ကို ကြက်သေသေသွားစေ၏။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဘာပြောတယ်"

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်၊ "တကယ်လို့ ငါသာ ပရိုဂရမ် တစ်ခု သက်သက်၊ ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ အပိုပစ္စည်း တစ်ခု သက်သက်သာ ဆိုရင်၊ ငါ့ဆီမှာ ဒီလို ခံစားချက်တွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ။ နာကျင်တယ်။ နာကျင်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ပရိုဂရမ် ဆိုတာက ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မပေးနိုင်ဘူး။"

ထို့နောက် ကိုယ်ပွား ကို သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူ။ သူက ငါ့အတွက် စိတ်ပူတတ်တယ်၊ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အတွက် အသေခံပေးဝံ့တယ်။ ပရိုဂရမ် ဆိုတာက အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျိုးယွမ် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ငါ ခံထားရလား၊ မခံထားရဘူးလား ဆိုတာကို မင်း သိချင်နေတာ။"

ကျိုးယွမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "အဋ္ဌမမြောက် အထပ် က ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားတယ်၊ အမေနဲ့ ပေးတွေ့တယ်၊ ငါတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ ထင်အောင် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ၎င်းက ငါတို့ လိုချင်တဲ့ အရာတွေကို ပေးခဲ့တာ။ ၎င်းက ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ သူက တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့တယ်။"

သူ ကျိုးယွမ် ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အခု မင်းက ငါတို့ကို နောက်ထပ် 'အမှန်တရား' တစ်ခု ပေးနေပြန်ပြီ၊ ငါတို့က လူသားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ပရိုဂရမ် တွေ သက်သက်ပဲ တဲ့။ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ငါတို့ကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားအောင် လုပ်ချင်တာလား။ ငါတို့ကို လက်လျှော့သွားအောင် လုပ်ချင်တာလား။"

ကျိုးယွမ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက မူလပထမ ရှန်ရဲ့၏ အပြုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

"တော်လိုက်တာ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "မင်းက ဒါကို ရိပ်မိတဲ့ ပထမဆုံး လူပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းကို ငါ စမ်းသပ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက အတုအယောင်တွေချည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားလေသည်။

"မင်းတို့က ကြေးမုံပြင် အရိပ်တွေ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ပရိုဂရမ် တွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့မှာ ဝိညာဉ် တွေ ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြလေသည်၊ "ဒီကန့်သတ်နယ်မြေ က လူသတ်ဖို့ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ စိစစ်ရွေးချယ်ဖို့ ဖန်တီးထားတာ။"

"ငါတို့ကို ဘာအတွက် စိစစ်ရွေးချယ်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"တကယ် အသက်ရှင်နိုင်မယ့် လူတွေကို စိစစ်ရွေးချယ် နေတာပေါ့" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

သူ အလင်းပေါက် နံရံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ အခန်းတွေကို ကြည့်စမ်း။ အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာတဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် အတွဲတိုင်းဟာ စမ်းသပ်မှု ကိုးခုကို ဖြတ်ကျော်ရတယ်။ ပထမအထပ် က စည်းမျဉ်းများ၊ ဒုတိယအထပ် က ယုံကြည်မှု၊ တတိယအထပ် က မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေခြင်း၊ စတုတ္ထအထပ် က မှတ်ဉာဏ်၊ ပဉ္စမအထပ် က လက်တွေ့ကမ္ဘာ၊ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် က ရွေးချယ်မှု၊ သတ္တမမြောက် အထပ် က အချိန်၊ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် က ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်း၊ ပြီးတော့ နဝမမြောက် အထပ် က အမှန်တရား။"

"အယောက်တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက်တောင် နဝမမြောက် အထပ် ကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်မလာနိုင်ဘူး။ အယောက်တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်တောင် အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက အဲ့ဒီ အယောက်တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျိုးဝမ် က ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောသည်: "ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပါပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဆိုလေသည်၊ "ကျွန်မတို့က ရှင်တို့ထက် ခြေတစ်လှမ်း အရင် ရောက်နှင့်နေတာပါ။ ဒီအရာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မတို့လည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ သံသယ ဝင်တာတွေ၊ စိတ်ဓာတ်ကျတာတွေ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့တာတွေ၊ ပြီးတော့ ပြန်လည် နာလန်ထူလာတာတွေပေါ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မတို့ လက်ခံလိုက်တယ်။"

သူမ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ဘာကို လက်ခံလိုက်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ်က ဖြေသည်၊ "ကျွန်မတို့က မူလပထမ အစစ်အမှန် လူတွေ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်တာပါ။ ကျွန်မတို့က ကြေးမုံပြင် အရိပ် တွေ ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်တာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံးက အစားထိုး ထည့်သွင်းခံထားရတာ ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်တာပါ။"

သူမ ခဏရပ်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ခံစားချက်တွေကတော့ အစစ်အမှန်ပဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မတို့ လက်ခံရမှာပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာ ကျိုးယွမ် ကို ကျွန်မ ချစ်မိသွားတာ အစစ်အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မကိုယ်စား သူ သေသွားခဲ့တာလည်း အစစ်အမှန်ပါပဲ။ သူ့ကို ကျွန်မ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့တာလည်း အစစ်အမှန်ပါပဲ။ ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက အစားထိုး ထည့်သွင်းခံထားရတာ ဆိုရင်တောင်မှ၊ အဲ့ဒီ ခံစားချက်တွေ၊ အဲ့ဒီ နာကျင်မှုတွေ၊ အဲ့ဒီ မခွဲခွာချင်မှုတွေ ကတော့ အကုန်လုံး အစစ်အမှန် တွေချည်းပါပဲ။"

သူမ ရှန်ရဲ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"ရှင်နဲ့ သူ့ကြားက အရာတွေကလည်း အစစ်အမှန် တွေချည်းပါပဲ။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြပြီး၊ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

ကျိုးယွမ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူတို့ အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"နဝမမြောက် အထပ် ရဲ့ အမှန်တရား ဆိုတာ၊ ဒါတွေ အားလုံးက အတုအယောင် တွေ ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အတု၊ အစစ် ဆိုတာက အဲ့ဒီလောက် အရေးမကြီးဘူး ဆိုတာပါပဲ။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"တကယ် အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ ကမ္ဘာကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

လက်သုံးဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

ကျိုးဝမ် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ကို အပေါ်မှ ထပ်တင်လိုက်၏။

လူလေးယောက်၊ လက်လေးဖက် အပေါ်အောက် ထပ်နေကြသည်။

ကျိုးယွမ်က ပြောလေသည်: "ဒီနေ့ကစပြီး၊ ငါတို့ အတူတူပဲ။"

"ငါတို့ အတူတူ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီကန့်သတ်နယ်မြေ ကို အတူတူ ချိုးဖျက်ကြတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြသည်၊ "နဝမမြောက် အထပ် က အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး။ နဝမမြောက် အထပ် က အစပြုခြင်းပဲ။"

သူ လှည့်၍ အလင်းပေါက် နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ နံရံပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

နံရံကြီး အက်ကွဲသွားလေသည်။

တကယ် အက်ကွဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အနီရင့်ရောင် တံခါးတစ်ချပ်။

ကျိုးယွမ် နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တံခါးအနောက်မှာ ရှိနေတာက ဒသမမြောက် အထပ် ပဲ။ အဲ့ဒါက နောက်ဆုံး အထပ်လည်း ဖြစ်တယ်။"

"ဒသမမြောက် အထပ် ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို 'လွတ်လပ်ခွင့်' လို့ ခေါ်တယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေသည်။

စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့ကာ၊ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည့် အလင်းရောင်မျိုး ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိုးဝမ် ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင်တို့ လာမှာလား။"

ရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

လူလေးယောက်၊ လက်ချင်းတွဲလျက်၊ အလင်းရောင်ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

အလင်းရောင်က သူတို့ကို ဝါးမြိုသွား၏။

ထို့နောက် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

………