အခန်း ၃၃

အခန်း (၃၃) - ကမ္ဘာသစ် (အပိုင်း ၁)

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ တောင်ကုန်းလေး တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ခြေအောက်တွင်တော့ ဆီးနှင်းပေါက်လေးများဖြင့် တောက်ပနေသော စိမ်းလန်းပြီး နူးညံ့သည့် မြက်ခင်းပြင် ရှိနေသည်။ ခေါင်းထက်တွင် မီးခိုးပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီး ရှိပြီး၊ နေမင်းကို မမြင်ရသော်လည်း အလင်းရောင်က ညီညာစွာ ဖြာကျနေသဖြင့် နေ့လယ်ခင်းလား၊ ညနေစောင်းလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် လှိုင်းထနေသော တောင်တန်းကြီးများ ရှိပြီး၊ အနီးအနားတွင်တော့ ပါးလျကျဲပါးသော သစ်တောအုပ်လေး တစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုထက် ပိုဝေးသော နေရာတွင် အဆောက်အအုံများ၏ ပုံရိပ်များကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ မြို့တစ်မြို့နှင့် တူလေသည်။

လေပြေလေး ဖြတ်တိုက်သွားရာ၊ မြက်ခင်းနှင့် မြေကြီး အနံ့အပြင်၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခုပါ ပါလာ၏။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

အဲ့ဒါ လေအစစ်ပဲ။ ကန့်သတ်နယ်မြေထဲကလို မှိုစော်နံပြီး ပိုးသတ်ဆေးနံ့ ထောင်းနေတဲ့ လေမျိုး မဟုတ်ဘူး။

ကျိုးယွမ် က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေ၏။ ကျိုးဝမ် က သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ တစ်ခု ရှိနေသည်။ လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် သတိထားမှုတို့ ရောယှက်နေခြင်းပင်။

ကိုယ်ပွားသည် ရှန်ရဲ့၏ အနောက်တွင် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ရပ်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကျိုးယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်: "ဒါက ဒသမမြောက် အထပ် လား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က "ဒီနေရာကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က ဖြေသည်၊ "တရားဝင် နာမည်က 'အပိုင်းအစ ကမ္ဘာ' တဲ့။ ငါတို့ကတော့ 'မေ့ပျောက်ခံ နယ်မြေ' လို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "မေ့ပျောက်ခံ နယ်မြေ"

ကျိုးယွမ် က အဝေးမှ မြို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို မြင်လား။ အဲ့ဒါ 'အပျက်အစီး မြို့တော်' ပဲ။ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ လူတိုင်း နောက်ဆုံးမှာ အဲ့ဒီကိုပဲ ရောက်သွားကြတာချည်းပဲ။"

"အဲ့ဒီမှာ ဘာတွေရှိလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိတယ်။ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"နောက်တစ်ထပ်ကို သွားဖို့ သဲလွန်စတွေ လည်း ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းတို့ ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ ဘာလို့ ရှေ့ဆက်မသွားခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ အလွန် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့လို့ပဲ။"

သူ လှည့်၍ တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

"လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့။"

လူလေးယောက် တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။

မြက်ပင်များက ခြေကျင်းဝတ်ထက်ကျော်အောင် ရှည်လျားပြီး၊ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျိုးယွမ် က လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာ၏၊ "ကျိုးဝမ် နဲ့ ငါ ဒီနေရာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ် ကတည်းက ရောက်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့လည်း မင်းတို့လိုပါပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီ လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက အစပြုခြင်း သက်သက်ပဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။"

"မင်းတို့ ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သုံးနှစ်။ အပြည့်အဝ သုံးနှစ်ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်: "သုံးနှစ်"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ် အတွင်းမှာ ငါတို့ အကုန်လုံးကို စမ်းကြည့်ခဲ့ပြီးပြီ။ အပျက်အစီး မြို့တော် ထဲ ဝင်ခဲ့တယ်၊ အပိုင်းအစ တွေ စုဆောင်းခဲ့တယ်၊ သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ နောက်တစ်ထပ်ကို သွားမယ့် တံခါးကို ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။"

သူ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အထဲကို မဝင်ခဲ့ဘူး။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထဲကို ဝင်သွားတဲ့ သူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ပြန်မလာကြတော့လို့ပဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က ဖြေ၏။

သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

"ဒီမှာ ငါတို့ မိတ်ဆွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ အဖွဲ့တွေ ဖွဲ့ပြီး အတူတူ စွန့်စား ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်၊ အပိုင်းအစ တွေကို အတူတူ လိုက်ရှာခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ တံခါးကို ရှာတွေ့ပြီး အထဲဝင်သွားကြတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူတို့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။"

ကျိုးဝမ် က ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောသည်: "ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး မဆုံးရှုံးချင်တော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ကိုယ်ပွား က ရုတ်တရက် ဝင်မေးလိုက်သည်: "ဒါဆို မင်းတို့ ဘာလို့ ပြန်လာခဲ့တာလဲ။"

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။

"မင်းတို့ အပြင်ထွက်သွားပြီးပြီပဲလေ။ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ်တို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးဝမ်က ဖြေလေသည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်လောကကြီး ကလည်း အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ တွေ့ရှိသွားလို့လေ။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ' လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်လလောက် ကြာတော့မှ၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သတိထားမိသွားတယ်။ အဲ့ဒီ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေတယ်။ ဘာအံ့ဩစရာမှ မရှိဘူး၊ နာကျင်စရာ မရှိဘူး၊ ဆုံးရှုံးမှု မရှိဘူး။ ကိုယ်လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ရနိုင်တယ်။ အလုပ်လိုချင်ရင် ချက်ချင်း အလုပ်ရတယ်။ အိမ်လိုချင်ရင် ချက်ချင်း ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့် အိမ် ပေါ်လာတယ်။ စားချင်တာ မှန်သမျှကို အမြဲတမ်း ဝယ်စားလို့ ရတယ်။"

သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဋ္ဌမမြောက် အထပ် နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ကျိုးဝမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ပြန်လာခဲ့တာ။ ဒီကို ပြန်လာခဲ့တာ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီမှာက တကယ် နာကျင်ရတယ်၊ တကယ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ရတယ်၊ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာကို တကယ် မသိရဘူးလေ။"

သူမ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကြားရတာ ထူးဆန်းတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ငါ နားလည်ပါတယ်။"

သူတို့ ရှေ့ဆက် လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သစ်တောအုပ်လေး အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းကျယ်ပြန့်သွား၏။

လွင်ပြင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လွင်ပြင်ထက်တွင် မြို့တစ်မြို့ တည်ရှိနေ၏။

အလွန် ကြီးမားလှသည်၊ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှသည်။ မိုးမျှော်တိုက်များက မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေပြီး လမ်းမများက ယှက်သန်းနေကာ တကယ့် မြို့အစစ် တစ်မြို့နှင့် တူလေသည်။

သို့သော် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အချို့သော အဆောက်အအုံများက အကောင်းပကတိ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ တချို့ကတော့ မပြည့်မစုံ ဖြစ်နေပြီး၊ တချို့ဆိုလျှင် ဧရာမ အင်အားကြီး တစ်ခုက ထက်ပိုင်းပိုင်း ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ပါးလွှာသော မြူခိုးလွှာ တစ်ခုက မြို့ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ အရာအားလုံးကို ဝေဝါးနေစေသည်။

"အဲ့ဒါ အပျက်အစီး မြို့တော် ပဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့က မြို့ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း "အထဲမှာ လူတွေ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ရှိတာပေါ့။ အများကြီးပဲ။ အထပ်ပေါင်းစုံကနေ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေချည်းပဲ။"

"သူတို့ ဘယ်လို နေထိုင်ကြလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်၊ "အပြင်လောကကြီး နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ အရောင်းအဝယ် တွေ ရှိတယ်၊ ပဋိပက္ခတွေ ရှိတယ်၊ ဂိုဏ်းတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စည်းမျဉ်း တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ 'မှတ်ဉာဏ် အခန်း' ထဲကို ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်လို့ မရဘူး။"

ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်: "မှတ်ဉာဏ် အခန်းလား"

ကျိုးယွမ်က မြို့တွင်းရှိ အဆောက်အအုံ များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဆောက်အအုံ တိုင်းမှာ အခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တိုင်းက ကိုယ့်ရဲ့ နေထိုင်ရာ အဖြစ် အခန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်လို့ ရတယ်။ အဲ့ဒီအခန်းက သူတို့ရဲ့ အတိတ် မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ 'အရောင်ဆိုးခြင်း' ကို ခံရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲထင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာပေါ့။ ကလေးဘဝက အိမ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ပထမဆုံး အချစ်နဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့ စာသင်ခန်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"သူတစ်ပါးရဲ့ မှတ်ဉာဏ် အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ် ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အတိတ်ထဲကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ကံကောင်းရင် မောင်းထုတ်ခံရုံပဲ ရှိမယ်၊ ကံဆိုးရင်တော့ အသေ လိုက်သတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "အဲ့ဒီအပြင်၊ မြို့ထဲက နေရာတိုင်းမှာ 'စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ' တွေ ရှိတယ်။ နံရံပေါ်က စာတစ်ကြောင်း လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မြေကြီးပေါ် ကျနေတဲ့ စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထွင်းထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခု လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေကို စုဆောင်း၊ ပြီးရင် တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်ရင်၊ နောက်တစ်ထပ်ကို သွားဖို့ သဲလွန်စတွေကို ရလိမ့်မယ်။”

……….