အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅) - ကမ္ဘာသစ် (အပိုင်း ၃)

သူ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ချေ။

ရှန်ရဲ့လည်း ခေါင်းလှည့်သွားပြီး မျက်နှာကျက်ကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ငြိမ်သက်စွာ နေနေကြပြီး၊ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

ခဏအကြာတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ် ၏ အသံ ဖြစ်သည်: "ထွက်လာခဲ့၊ ထမင်းစားရအောင်။"

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အခန်း ၅၀၁ ၏ စားပွဲပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော အစားအစာများ ထည့်ထားသည့် ပန်းကန်လုံး အချို့ ရှိနေသည်။ ထမင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် နှင့် ချဉ်ဖတ် ပန်းကန်လုံး အသေးလေး တစ်လုံး။

ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်၊ "ဒီမှာ ရှိတာနဲ့ပဲ ဖြစ်သလို စားကြရအောင်။ ဒီမှာ ရိက္ခာ သိပ်မပေါဘူး၊ ချွေတာသုံးမှ ရမယ်။"

လူလေးယောက် စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်ပြီး စတင် စားသောက်ကြလေသည်။

စားနေရင်းနှင့် ကျိုးဝမ် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏: "ဒီကို လာရာလမ်းမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့သေးလား။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မတွေ့ပါဘူး။ ရိုးရိုး လမ်းမကြီး ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏: "ထူးဆန်းတယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်၊ "လူသစ်တိုင်း မြို့ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာ၊ 'လမ်းပြ' တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံရလေ့ ရှိတယ်။ အဘိုးအို တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကလေး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်လိုမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ သူတို့က မင်းကို အကြံဉာဏ် တချို့ ပေးပြီး ဒီက စည်းမျဉ်းတွေ အကြောင်း ပြောပြလိမ့်မယ်။"

သူမ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင်တို့ မဆုံခဲ့ဘူးလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် နှင့် ကျိုးယွမ်တို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးယွမ်က ပြောလေသည်၊ "နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်။ လမ်းပြ ဆိုတာက ဒီမှာရှိတဲ့ ယန္တရား တစ်ခုပဲ၊ လူတိုင်း ဆုံရတာချည်းပဲ။ အကယ်၍များ—"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"အကယ်၍ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ အလွန် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"မင်းတို့က 'လူသစ်' တွေ မဟုတ်လို့ များလား။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ကျိုးယွမ်က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းတို့ ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ မေ့သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

သူ အသည်းအသန် ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း၊ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိနိုင်ချေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "ငါတော့ မရောက်ဖူးတာ သေချာတယ်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ "ငါ အတွေးလွန်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အရင် စားကြရအောင်" ဟု ဆိုလေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်က သူတို့ကို လူတစ်ယောက်နှင့် သွားတွေ့ရန် ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောလေသည်။

"ဦးလေးယု။ ဒီမှာ သက်တမ်း အရှည်ဆုံး နေလာတဲ့ လူပဲ။ သူ အတော်လေး သိတယ်။"

သူတို့ အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး လမ်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဆောက်အအုံ တစ်ခု အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဆောက်အအုံမှာ သုံးထပ်သာ ရှိပြီး၊ နံရံပေါ်ရှိ ဆေးများမှာ လုံးဝနီးပါး ကွာကျနေလေပြီ။

ကျိုးယွမ် တံခါးခေါက်လိုက်၏။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် အဘိုးအို တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

အလွန် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီး၊ ဆံပင်များ အားလုံး ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပါးရေတွန့်နေပြီး ကျောမှာလည်း အလွန် ကုန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေလေသည်။

သူက ကျိုးယွမ် ကို ကြည့်ပြီး၊ ထို့နောက် အနောက်ရှိ ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လူသစ်တွေလား။"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အဘိုးအိုက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ: "ဝင်ခဲ့လေ" ဟု ဆိုသည်။

အတွင်း၌ အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ရှိပြီး၊ စာအုပ်များ၊ စာရွက်များ၊ ပုလင်းများနှင့် ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေသော ပရိဘောဂများ အစရှိသည့် ပစ္စည်းအစုံအလင်ဖြင့် ရှုပ်ပွနေ၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စောင်ပါးလေး တစ်ထည် ခင်းထားသော ကုတင်တစ်လုံး ရှိသည်။

အဘိုးအို စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကုလားထိုင် အချို့ကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်၏။

"ထိုင်ကြ။"

လူလေးယောက် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အဘိုးအိုက ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ကို ကြည့်ပြီး "ကြေးမုံပြင် အရိပ် လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအထိ အတူတူ လာနိုင်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ကူခဲ့ဘူး" ဟု အဘိုးအိုက ဆိုလေသည်။

သူ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ဘာသိချင်လို့လဲ။"

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအို ရေခွက်ကို ချထားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီနေရာကို 'အပိုင်းအစ ကမ္ဘာ' လို့ ခေါ်တယ်။ နဝမမြောက် အထပ် ကို ရောက်လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးရဲ့ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်ပဲ။ မင်းတို့ အခု မြင်တွေ့နေရတဲ့ မြို့ကို 'အပျက်အစီး မြို့တော်' လို့ ခေါ်တယ်။ မြို့ထဲမှာ လူသုံးရာလောက် ရှိပြီး၊ အားလုံးက အထပ်ပေါင်းစုံ ကနေ ရောက်လာကြတာချည်းပဲ။"

"သူတို့ ဘာလို့ အောက်ကို ဆက်မဆင်းကြတာလဲ" ဟု ရှင်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘိုးအိုက ရှင်းပြလေသည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အောက်ကို ဆင်းဖို့က အရမ်း ခက်ခဲလို့ပဲ။ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တွေကို စုဆောင်းရမယ်၊ မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်အောင် ပြန်ဆက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ တံခါးကို ရှာရမယ်။ လူအများကြီး လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် သေကုန်ကြတယ်။ လူအများကြီး မြေပုံ ဆက်ပြီးသွားလို့ အထဲဝင်သွားကြပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်မလာကြတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် လူအများစုက ဒီမှာပဲ နေပြီး ဖြစ်သလို ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပဲ။"

"အဘိုးကရော။ အဘွား ဘာလို့ မထွက်သွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘိုးအို ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ ခါးသက်လွန်းလှ၏။

"အဘိုး အဲ့ဒီလမ်းကို ခုနစ်ခါ လျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "အဘိုး ဒီကို ရောက်လာတုန်းက၊ မင်း အခု ရှိနေတဲ့ အရွယ်ထက် နည်းနည်းတောင် ပိုငယ်သေးတယ်။ အောက်ကို ဆင်းဖို့ အဘိုး ခုနစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ခုနစ်ကြိမ်လုံး ကျရှုံးခဲ့တယ်။ အကြိမ်တိုင်း၊ နောက်ဆုံး အချိန်လေးကျမှ အထဲဝင်ရမှာကို အဘိုး အရမ်း ကြောက်သွားခဲ့တာချည်းပဲ။ ဒါကြောင့် အဘိုး ဆက်မသွားတော့ဘဲ ဒီမှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။"

သူ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပစ္စည်းအပုံလိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

၎င်းတို့ အားလုံးက အပိုင်းအစများ ဖြစ်သည်။ စာရွက်ပိုင်းများ၊ အဝတ်စများ၊ သစ်သားစများ၊ သတ္တုပြားများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ပုံစံမျိုးစုံနှင့် စာလုံးများ ထွင်းထားလေသည်။

"အဘိုး တစ်သက်လုံး ဒါတွေကို စုဆောင်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး ဆိုတာကို အဘိုး သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒီနေရာကလည်း အဆင်ပြေနေတာပါပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ရှန်ရဲ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အဘိုးအို ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ရှန်ရဲ့။ အဘိုး မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ထို့နောက် သူ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်သည်: "မင်းကရော။"

"ငါလည်း ရှန်ရဲ့ ပါပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေ၏။

အဘိုးအို တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ရှန်ရဲ့ နှစ်ယောက်ပေါ့။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ အရှုပ်အပွများ ကြားတွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေလေ၏။

လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့် ရှိသော သတ္တုပြား တစ်ချပ် ဖြစ်ပြီး၊ သံချေးများ တက်နေသော်လည်း အပေါ်တွင် ထွင်းထားသော စာလုံးများကို ဖတ်၍ရနေသေးသည်။

【စည်းမျဉ်း: မင်း လိမ်ပြောလိုက်တိုင်း မင်းရဲ့ သက်တမ်း တစ်ရက် လျော့သွားလိမ့်မယ်။】

အဘိုးအိုက အဆိုပါ သတ္တုပြားကို ရှန်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရော့... လက်ဆောင် အသေးလေး တစ်ခုလို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ လှမ်းယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သတ္တုပြားမှာ လေးလံပြီး အစွန်းများက အလွန် ထက်မြက်နေ၏။ အပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ထွင်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် နက်ရှိုင်းလေသည်။

အဘိုးအိုက ဆိုလေသည်၊ "ဒါက စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တစ်ခုပဲ။ နောက်ပိုင်းကျရင် မင်း ဒါတွေ အများကြီး လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ခုက အန္တရာယ် မရှိပါဘူး၊ မလိမ်ဖို့ သတိပေးထားရုံ သက်သက်ပါ။"

"ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘိုးအိုက သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က လူတစ်ယောက်ကို အဘိုး သွားသတိရစေလို့ပဲ။"

"ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အဘိုးရဲ့ သားလေ" ဟု အဘိုးအိုက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "သူ့နာမည်ကလည်း ရှန်ရဲ့ လို့ပဲ ခေါ်တာ။ သူလည်း ကြေးမုံပြင် အရိပ် တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ပါလာတာပဲ။ သူလည်း ဒီကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်၊ "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ် တုန်းက၊ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် တို့ နောက်တစ်ထပ်ကို သွားမယ့် တံခါးထဲ ဝင်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာကြတော့ဘူး။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

"ဒီမှာ အဘိုး စောင့်နေတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ။ သူတို့ ပြန်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ။"

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်: "အဘိုးရဲ့ သားက ရုပ်ရည် ဘယ်လိုမျိုးလဲ။"

အဘိုးအိုက သူ့ကို ကျောခိုင်းထားလျက် ပြန်ဖြေသည်: "မင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလုံးကြီး တစ်လုံး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘိုးအို နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်ပွား ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဘိုး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူနဲ့ အတူတူပါပဲ။"

သူ ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ကလေးလေး၊ မင်း ဒီကို ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင် နေထိုင်ပါ။ ငါ့သားလို မိုက်မိုက်မဲမဲ တံခါးထဲ ဝင်မသွားပါနဲ့။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။

အဘိုးအို လက်ခါပြလိုက်သည်: "ကဲ... သွားကြတော့။ အဘိုး ပင်ပန်းနေပြီ။"

ကျိုးယွမ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူတို့ကို ခေါ်ကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ်၊ ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးအိုသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို ကြည့်နေဆဲပင်။

အဆိုပါ အကြည့်က ရှန်ရဲ့ကို အလွန် နေရခက်သွားစေသည်။

သူတို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြ၏။

လမ်းခုလတ်တွင် ကျိုးယွမ် က စကားပြောလာသည်: "ဦးလေးယွီ က ဒီမှာ သက်တမ်း အရှည်ဆုံး နေလာတဲ့ လူပဲ။ သူ အတိအကျ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အရာများစွာကို သိတယ်၊ ပြီးတော့ လူများစွာကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

အဘိုးအို ပြောသွားသော စကားများကို သူ အမြဲတမ်း ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ့သား နာမည်ကလည်း ရှန်ရဲ့ တဲ့။

ကြေးမုံပြင် အရိပ် တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ပါလာတာ တဲ့။

ငါ ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတယ် တဲ့။

ဆိုလိုတာက—

ငါက ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။

ငါ ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတာလား။

ငါ အရာအားလုံးကို မေ့သွားတာလား။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား လည်း ကုလားထိုင်တွင် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကိုယ်ပွား က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏: "မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

"ဦးလေးယုရဲ့ သားအကြောင်း စဉ်းစားနေတာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် လို့ မင်း ထင်နေတာလား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်လို့ ဟုတ်နေခဲ့ရင်ကော" ဟု ကိုယ်ပွားက ထပ်မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ငါက ကိုယ်ပွား ရဲ့ ကိုယ်ပွား ပေါ့။ ငါက အတုပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

"အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ပြောလေသည်၊ "အတုဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ အစစ်ဖြစ်ဖြစ်၊ အတုဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး လို့ မင်း အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းက ကိုယ်ပွား ရဲ့ ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ မင်းဟာ မင်းပါပဲ။ မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ်၊ ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တာ အရမ်း ကြာခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် စကားပြော တတ်သွားတာလဲ။"

"မင်းဆီက သင်ထားတာလေ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

ဒါဟာ အချိန်အတော်ကြာ အတွင်း သူ တကယ် စိတ်ပါလက်ပါ ရယ်မောလိုက်တဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်ပါပဲ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကျိုးယွမ် က တံခါးလာခေါက်၏။

"ထတော့။ ဒီနေ့ အပိုင်းအစ တွေ သွားစုဆောင်းကြရအောင်။"

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးဝမ် က အောက်တွင် ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ထား၏။

ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်၊ "မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ အပျက်အစီး တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီမှာ မကြာသေးခင်ကမှ အပိုင်းအစ သစ်တွေ တွေ့ထားတယ် တဲ့။ အန္တရာယ် တော့ များနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွားကြည့်ဖို့ တန်ပါတယ်။"

လူလေးယောက် မြို့အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

အရှေ့ဘက်သို့ သွားလေလေ၊ အဆောက်အအုံများ ပိုမို ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေလေလေ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အပျက်အစီး ပုံကြီးများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ကျိုးယွမ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနား ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်သင့်တယ်။"

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲ များကို စတင် လှန်လှောရှာဖွေလေ၏။

ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ပြီး အတူတကွ လိုက်ရှာကြသည်။

ခဏကြာအောင် ရှာဖွေပြီးနောက် ကျိုးဝမ် က ရုတ်တရက် "တွေ့ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့် ရှိသော အဝတ်စလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေကာ၊ အပေါ်တွင် စာလုံး အနည်းငယ် ထိုးထား၏။

【စည်းမျဉ်း: တစ်ချိန်တည်းမှာ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို မကြည့်ရဘူး။】

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုပါ စာလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့်၊ သူ၏ လည်ပင်းက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူ့ကိုယ်သူ အတင်း ဟန့်တားထားလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က သူ၏ ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး သတိပေးလေသည်၊ "ခေါင်းမလှည့်နဲ့။ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို မကြည့်နဲ့။"

လူလေးယောက်လုံး နေရာမှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး၊ မည်သူကမျှ လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ဆင့် ကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွမ် က ပြောလေသည်၊ "ကျိုးဝမ်... အပိုင်းအစ ကို ကောက်ယူလိုက်ပါ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ၊ ခေါင်းမလှည့်နဲ့နော်။"

ကျိုးဝမ် က အဝတ်စလေးကို အဝတ်အိတ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်လိုက်၏။

အိတ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန်ရဲ့၏ လည်ပင်းရှိ တောင့်တင်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကျိုးယွမ် ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ် လည်း ခေါင်းလှည့်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး အပိုင်းအစ။ သိပ်တော့ အန္တရာယ် မများပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ ပိုပြီး သတိထားကြတာပေါ့။"

သူတို့ အပိုင်းအစ ကို ယူပြီး အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ကြ၏။

လူလေးယောက် ဝိုင်းထိုင်လျက် အဆိုပါ အဝတ်စလေးကို ကြည့်နေကြသည်။

ကျိုးယွမ်က ရှင်းပြလေသည်၊ "အပိုင်းအစ တွေ ပိုစုဆောင်းမိလေလေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ ပိုများလာလေလေပဲ။ နောက်ဆုံးကျရင် မင်းကိုယ်မင်း စည်းမျဉ်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကြားမှာ ဝန်းရံခံနေရတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ နည်းနည်းလေး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတာနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်မိသွားနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု ရှနမရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါကြောင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ လူတိုင်းက ကိုယ်အသက်သွင်းလိုက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မှတ်ထားပြီး အချင်းချင်း သတိပေးရမယ်။"

သူ ရှန်ရဲ့နှင့် ကိုယ်ပွားတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အခုချိန်ကစပြီး၊ မင်းတို့ ထိလိုက်တဲ့ အပိုင်းအစ တိုင်းကို သေချာ မှတ်ထားရမယ်။ မေ့သွားတာနဲ့ သေဖို့ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ကျိုးယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ မနက်ဖြန် ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။"

ညအချိန်။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ချေ။

သူ နေ့ခင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များ၊ ဦးလေးယွီ ၏ စကားများနှင့် အဆိုပါ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ များအကြောင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိ၏။

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

လူတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်နေသလိုပဲ။

သူ ထိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွား ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား လည်း ထိုင်နေပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

"မင်း ကြားလိုက်လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အသံက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ရှန်ရဲ့ — ဒီကိုလာခဲ့ —"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က လာတဲ့ အသံ။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်အတိ ကျဆင်းနေသည်။ ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရချေ။

သို့သော် အဆိုပါ အသံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

"ရှန်ရဲ့ — ဒီကိုလာခဲ့ — မင်းကို ပြောစရာ ရှိလို့ —"

ရှန်ရဲ့ အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်၏။

ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံ လင်းလက်လာသည်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများ။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

အဆိုပါ မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ နီးကပ်လာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက် မှန်ပေါ်သို့ မျက်နှာတစ်ခု ဖိကပ်လာတော့သည်။

ဦးလေးယု၏ မျက်နှာ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ မျက်နှာအမူအရာက... တစ်ခုခု မှားနေတယ်။

ဦးလေးယု ပြုံးနေ၏။

သူ၏ ပါးစပ်က နားရွက်အထိ ပြဲလန်နေအောင် ပြုံးနေသည်။

ပထမဆုံး အထပ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာ လိုမျိုး လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က မျက်နှာကြီးက ပါးစပ်ဟလာပြီး အသံထွက်ပေါ်လာသည်:

"မင်းက ငါ့သား မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းက အတုပဲ။"

"မင်းက အတုပဲ။"

"မင်းက အတုပဲ။"

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်တော့၏။

မိုးလင်းနေလေပြီ။

သူ ကုတင်ပေါ်တွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်လျက် လှဲနေခြင်း ဖြစ်၏။

ကိုယ်ပွား သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား။"

ရှန်ရဲ့ အမောတကောဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်၏။

သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ပုံမှန် လမ်းမကြီး ရှိနေပြီး၊ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေကာ လမ်းသွားလမ်းလာများ သွားလာလှုပ်ရှား နေကြ၏။

အဆိုပါ မျက်နှာကြီး မရှိတော့ချေ။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အိပ်မက် မက်ရုံ သက်သက်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

သို့သော် ထိုအသံက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

"မင်းက အတုပဲ။”

……….