အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) - မိုးဖွဲလေး (အပိုင်း ၁)

ထိုလက်က အလွန် အေးစက်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ ထိုလက်ကို ကိုင်ထားလိုက်ရာ၊ ရေခဲတုံး တစ်တုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သက်မဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ အေးစက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှား တင်းမာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အေးစက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ လက်လွှတ်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်တော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအပြုံးက ဓာတ်ပုံထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"မင်းက ငါ့မိန်းမ လို့ ပြောခဲ့တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်ခဲ့ကြတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ဖြေလေသည်၊ "၂၀၂၀ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့။ အမျိုးသားနေ့လေ။ ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဇာတိရွာမှာပဲ ကျင်းပခဲ့တာ၊ ဧည့်သည် စားပွဲဝိုင်း ၈၀ ကျော်တောင် ရှိတယ်။ ရှင် အရက်တွေ အရမ်းမူးပြီး၊ ငါ့ကို ဖက်ပြီးတော့ ငိုခဲ့သေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်လေ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါ ဒီအထဲကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှိုင်းကျသွားလေသည်။

"၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့ ညနေပိုင်းတုန်းကလေ။ ရှင်က အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဆေးလိပ် တစ်ဗူး သွားဝယ်ဦးမယ်လို့ ပြောသွားပြီးကတည်းက၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ငါ ရဲတိုင်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ တစ်မြို့လုံး အနှံ့ လိုက်ရှာကြပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ နောက်တော့—"

သူမ ခဏရပ်သွား၏။

"နောက်တော့ ကိစ္စတချို့ကို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။ ဓာတ်လှေကား အကြောင်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေအကြောင်း၊ ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့ လူတွေအကြောင်း ပေါ့။ ဒါနဲ့ ငါ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ စလုပ်ခဲ့တယ်။ ခြောက်လလောက် ကြာတော့မှ၊ အထဲဝင်ရမယ့် နည်းလမ်းကို ငါ နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။"

"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ဓာတ်လှေကားကို စီးတာလေ။ ရှင် ပျောက်သွားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ ဓာတ်လှေကားကိုပေါ့" ဟု လျင်ရှောင်ယွီက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ အဲ့ဒီ ဓာတ်လှေကားမှာ မတော်တဆမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်ဖူးတယ်။ လူတစ်ယောက် ပျောက်သွားတိုင်း၊ အဲ့ဒါကို မတော်တဆမှုလို့ပဲ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ လူအများစုက ရှင့်လိုပဲ ဆိုတာကို ငါ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်။ ည ၈ နာရီ၊ ၉ နာရီလောက်မှာ၊ တစ်ယောက်တည်း၊ အောက်ဆင်းပြီး ဆေးလိပ်၊ ရေသန့် ဒါမှမဟုတ် ညလယ်စာ သွားဝယ်ကြရင်းနဲ့... ပျောက်သွားကြတာချည်းပဲ။"

သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့ ငါလည်း သွားခဲ့တယ်။ ည ၈ နာရီ ၄၇ မိနစ်မှာ၊ အဲ့ဒီ ဓာတ်လှေကားကို ငါ စီးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ပထမဆုံး အထပ် ကို ငါ ရောက်လာခဲ့တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ရှစ်နာရီ လေးဆယ့်ခုနစ် မိနစ်။

ပထမဆုံး အထပ်တွင် သူ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က၊ သူ၏ နာရီပေါ်ရှိ အချိန်မှာလည်း ၈:၄၇ ပင် ဖြစ်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ပြောလေသည်၊ "ငါ ပထမဆုံး အထပ်မှာ သုံးရက် နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒုတိယအထပ်၊ တတိယအထပ်၊ နဲ့ စတုတ္ထအထပ် တွေကို ငါ လိုက်ရှာခဲ့တယ် — ငါ လာကယ်မယ့် အချိန်ကို စောင့်ရင်း မင်း အဲ့ဒီအထပ် တစ်ခုခုမှာ ရှိနေမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။"

သူမ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါ အကြာကြီး လိုက်ရှာခဲ့ပေမယ့် ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ရှင် သေ— သေသွားပြီလို့တောင် ငါ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့ မြို့ထဲ ဝင်လာပြီး လမ်းတစ်ဖက်မှာ ရှင် ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်အထိပဲ။"

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်ရဲ့ ရှောင်ဖယ်မသွားခဲ့ချေ။

ထိုလက်က အေးစက်နေသော်လည်း၊ အလွန် နူးညံ့လှသည်။

"ရှင် တကယ် အသက်ရှင်နေတာပဲ။ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ သူမကို လုံးဝ မမှတ်မိချေ။

သို့သော် သူမ ငိုနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

ဒါက အစားထိုး ထည့်သွင်းခံထားရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ့် ခံစားချက် အစစ်အမှန်လား။

သူ သေချာ မရှင်းပြတတ်တော့ချေ။

သူ မေးလိုက်သည်၊ "ငါမှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ တကယ်လို့ ရုပ်ဆင်နေရုံ သက်သက် ဆိုရင်ကော။"

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှ၏။

"ရှင့်ရဲ့ ညာဘက် ပခုံးပေါ်မှာ အမာရွတ် တစ်ခု ရှိတယ်။ အသက် ၇ နှစ်တုန်းက ချော်လဲလို့ ၅ ချက် ချုပ်ခဲ့ရတာလေ။ အဲ့ဒီ အမာရွတ်က ဘယ်တော့မှ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ရှင် ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ညာဘက် ပခုံးကို အလိုအလျောက် စမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

အမာရွတ်က ရှိနေဆဲပင်။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ပြီးတော့ ရှင် လူတွေကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ရှင်က အမြဲတမ်း လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲကို အရင်ကြည့်ပြီးမှ တခြားနေရာတွေကို ကြည့်တတ်တယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တုန်းကလည်း ရှင် ငါ့ကို အဲ့ဒီလိုပဲ ကြည့်ခဲ့တာလေ။ ငါ မှတ်မိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

သူမ ပြောတာ လုံးဝ မှန်ကန်နေသည်။

ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်ကြံ ဖန်တီး၍ မရနိုင်ချေ။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း လာတာလား" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ်ကရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု၏ မျက်ဝန်းများ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွား၏။

"ငါ... ငါ့မှာ ကြေးမုံပြင် အရိပ် မရှိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "မရှိဘူးလား"

လျင်ရှောင်ယုက ရှင်းပြလေသည်၊ "ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကို ရောက်တော့၊ ငါ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက နေခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှေ့ဆက်သွားမလား လို့ ဆိုတယ်။ ငါက ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ငါ သတ္တမမြောက် အထပ် ကို တန်းရောက်သွားတာပဲ။ မှန် ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို သူ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

လျင်ရှောင်ယွီက သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်မကို ရှင် ယုံလား" ဟု တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် "ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု၏ မျက်ဝန်းများ တစ်ခဏမျှ မှိုင်းကျသွားသော်လည်း၊ အမြန်ပင် ပြန်လည် တောက်ပလာ၏။

"ရပါတယ်။ အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်။ ငါ ရှာနေခဲ့တာ အရမ်း ကြာခဲ့ပြီပဲ၊ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ပိုကြာသွားတာက ဘာမှ မကွာခြားသွားပါဘူး။"

သူမက "အခု ရှင် ဘယ်မှာ နေလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဖျင်အန်းလီ အမှတ် ၃ မှာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "သိပါပြီ။ ရှင့်ဆီ ငါ လာခဲ့မယ်။"

သူမ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကွာတွင် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

"ရှန်ရဲ့။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် အသက်ရှင်နေတာ အရမ်းကို ဝမ်းသာတာပဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ လမ်းထောင့် အကွေ့တွင် သူမ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ လှည့်၍ ဖျင်အန်းလီ လမ်းသွယ်လေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်ပွားက အပိုင်းအစများကို စီစဉ်နေ၏။ သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းမော့လာပြီး "ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ကုတင်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား က သူ၏ အခြေအနေ မမှန်သည်ကို သတိထားမိသွားပြီး၊ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ချထားကာ အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ငါ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"ဘယ်သူနဲ့လဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်သည်။

"သူမကတော့ ငါ့မိန်းမ လို့ ပြောတာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ကိုယ်ပွား ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှန်ရဲ့ ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကိုယ်ပွား သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် "မင်း ယုံလား" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်၊ "ငါ မသိဘူး။ သူမ ပြောသွားတာတွေ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ် ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ငါ လုံးဝ မမှတ်မိဘူး။"

"အစားထိုး ထည့်သွင်းထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်နေမလား" ဟု ကိုယ်ပွားက သုံးသပ်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်၊ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစားထိုး ထည့်သွင်းထားတာ ဆိုရင်တောင်၊ အမာရွတ် အကြောင်းကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီ အမာရွတ်က ငါ့ကိုယ်ပိုင် အမာရွတ် အစစ်ပဲ၊ အစားထိုး ထည့်သွင်းထားတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကိုယ်ပွား နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သူမနဲ့ ထပ်တွေ့သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ စကားပိုပြောကြည့်ရင်၊ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ပါရဲ့" ဟု အကြံပြုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာ။"

နောက်တစ်နေ့တွင် လျင်ရှောင်ယု ရောက်လာ၏။

သူမသည် ဖျင်အန်းလီ အမှတ် ၃ ၏ အောက်ထပ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ အပြာနုရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် အလွန် တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

ရှင်ရဲ့ အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး သူမကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်လာခဲ့၏။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့ သူမကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

"လျင်ရှောင်ယုတဲ့။ ငါ့မိန်းမလို့တော့ ပြောတာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးယွမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သူ လျင်ရှောင်ယု ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း ဘယ်ကနေ လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက "အပြင်ကနေ ဝင်လာတာပါ။ သူ့ကို ငါတို့ လိုက်ရှာနေတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ" ဟု ဖြေလေသည်။

"မင်း ဘယ်လို သက်သေပြနိုင်လဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလေသည်၊ "ဘယ်လို သက်သေပြရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကို ငါ အများကြီး မှတ်မိတယ်။ သူက အစပ် ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အစာအိမ်က မကောင်းတော့ စားပြီးရင် အစာအိမ်ဆေး သောက်ရတယ်။ သူက တစ်စောင်း အိပ်ရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ညာဘက်ကို စောင်းအိပ်ရတာကို။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူ့နှလုံးခုန်သံကို သူ ပြန်ကြားရပြီး စိတ်အေးချမ်းသွားတယ်လို့ သူ ပြောဖူးတယ်။ သူ အမှောင်ကို ကြောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဘူး။ ညဘက်ဆို ညအိပ်မီး အသေးလေး တစ်လုံးကို သူ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ ရှိတယ်။"

သူမ ရှင်ရဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"မှန်ရဲ့လား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူမ ပြောတာတွေ အားလုံးက မှန်ကန်နေသည်။

သူ အစပ် ကြိုက်သည်။

သူ ညာဘက်သို့ စောင်းအိပ်တတ်သည်။

သူ အမှောင်ကို ကြောက်သဖြင့်၊ သူ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ညအိပ်မီး အသေးလေး တစ်လုံး အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို ကိုယ်ပွား လုံးဝ မသိချေ။

သူကိုယ်တိုင်သာ သိသော အရာများ ဖြစ်သည်။

သူ လျင်ရှောင်ယုကို ကြည့်ပြီး "ဒါတွေ အားလုံးကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်နဲ့ အတူတူ ငါ သုံးနှစ် အတူတူ နေခဲ့တာကိုး" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးယွမ်က "တကယ် အစစ်အမှန် ဆိုရင်တောင်၊ အစားထိုး ထည့်သွင်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ သူတို့က ဘာကိုမဆို အစားထိုး ထည့်သွင်းပေးလို့ ရတယ်လေ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု က သူ့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ချက်ချင်း ယုံကြည်လာအောင် ငါ မျှော်လင့်မနေပါဘူး။ သူ့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကိုပဲ သူ့ကို သိစေချင်တာပါ။ သူ့ ပြန်အလာကို စောင့်နေတဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကိုပေါ့။"

သူမ ရှန်ရဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ရှင် မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမှတ်မိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး။ ရှင့်အနားမှာ ရှိနေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။"

အခန်းလေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်ရဲ့က "မင်း ဒီမှာ ခဏ နေလို့ ရပါတယ်။ ဟိုဘက်မှာ အခန်းလွတ်တွေ ရှိသေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ အခန်း ၅၀၃ သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားလေ၏။

ဘေးခန်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လျင်ရှောင်ယု ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိ၏။

သုံးနှစ်။

ငါတို့ အတူတူ သုံးနှစ် နေခဲ့ကြတယ်။

ဒါကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ချေ။

သို့သော် သူ အစပ် ကြိုက်ကြောင်း၊ အမှောင်ကို ကြောက်ကြောင်းနှင့် တစ်စောင်း အိပ်တတ်ကြောင်း များကိုတော့ သူ မှတ်မိနေသည်။

ဤအရာများသည် အရိုးထဲထိ စွဲနေသော အကျင့်များ ဖြစ်ပြီး၊ အစားထိုး ထည့်သွင်း၍ ရနိုင်သော အရာများ မဟုတ်ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ အဆိုပါ မှတ်ဉာဏ်များက အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပြီး၊ ဖျက်ပစ်ခံလိုက်ရရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်နေခြင်းလော။

………..