အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) - မိုးဖွဲလေး (အပိုင်း ၂)

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွား က "အိပ်မပျော်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ညည်းသံလေး ပြုလိုက်သည်။

"ငါလည်း အတူတူပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ကိုယ်ပွား က မေးလိုက်သည်: "မင်း သူမအကြောင်း စဉ်းစားနေတာလား။"

"အဲ့ဒီကိစ္စတွေ အကြောင်း စဉ်းစားနေတာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

ကိုယ်ပွား က "တကယ်လို့ မင်း တကယ်ကြီး မေ့သွားတယ် ဆိုရင်တောင်၊ ပြန်မှတ်မိနိုင်သေးလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှင်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"မင်း ပြန်မှတ်မိချင်လား" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်ပြန်သည်။

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် "ငါ မှတ်မိချင်တယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

တတိယမြောက် နေ့တွင် ရှန်ရဲ့သည် အခန်း ၅၀၃ သို့ သွားခဲ့သည်။

လျင်ရှောင်ယုသည် အခန်းရှင်းနေ၏။ သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လာ... ထိုင်လေ။"

ရှန်ရဲ့ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုလည်း ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က "ငါတို့အကြောင်းတွေ ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ စတင် ပြောပြလေ၏။

သူတို့ ဘယ်လို စတင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်း။ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ ပါတီပွဲမှာ။ သူက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်နေပြီး စကားသိပ်မပြောဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမ စကားပြောလိုက်တိုင်း၊ သူမကို သူ မော့ကြည့်တတ်တယ် တဲ့။

သူက သူမကို ခြောက်လကြာအောင် လိုက်ခဲ့တယ် တဲ့၊ နေ့တိုင်း မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘယ်တော့မှ လက်မခံခဲ့ဘူး တဲ့။

နောက်တော့ တစ်နေ့မှာ၊ သူမ ဖျားနေလို့ သူ အလုပ်နားပြီး သူမ အိမ်ရှေ့မှာ တစ်နေကုန် လာစောင့်နေခဲ့တယ်၊ ဆေးတွေ၊ ဆန်ပြုတ်တွေ ဝယ်လာပြီးတော့ပေါ့။ အဲ့ဒီတော့မှ သူမ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူ့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပြုလိုက်ကာ၊ "ကောင်းပြီလေ" လို့ ပြောလိုက်တယ် တဲ့။

မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ နေ့က၊ သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ လက်တွေ တုန်နေပြီး လက်စွပ် သုံးခါတောင် ပြုတ်ကျခဲ့သေးတယ် တဲ့။

အခမ်းအနားမှူး က သတို့သမီးကို လက်ခံလား လို့ မေးတဲ့ အချိန်မှာ၊ သူက အရမ်း ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီးနဲ့ အော်ဖြေလိုက်လို့ လူတိုင်း ရယ်ခဲ့ကြရတယ် တဲ့။

သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သည် ဘဝ အကြောင်းတွေ။ သူမက ဟင်းချက်တယ်၊ သူက ပန်းကန်ဆေးတယ်။ သူမက တီဗီကြည့်တယ်၊ သူက စာအုပ်ဖတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရန်ဖြစ်ကြပေမယ့်၊ ဘယ်တော့မှ နောက်တစ်နေ့အထိ အာဃာတ မထားကြဘူး တဲ့။

သူမ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်း၊ သူက ညင်သာစွာ ဖက်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ် လို့ ပြောတတ်တယ် တဲ့။

ရှန်ရဲ့ နားထောင်နေရင်းနှင့်၊ ပုံရိပ်အချို့က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့၏။

ပါတီပွဲမှာ၊ ထောင့်တစ်နေရာက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမျိုးသား တစ်ဦး။

မင်္ဂလာပွဲမှာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ လက်စွပ် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ သတို့သား။

ညဉ့်နက်ပိုင်း ကုတင်ပေါ်မှာ၊ တောင်းပန်ပါတယ် လို့ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ အသံလေး။

အဆိုပါ ပုံရိပ်များက ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် ဒါတွေ အားလုံးက အစစ်အမှန် ဆိုတာကို သူ သိနေ၏။

လျင်ရှောင်ယု စကားပြောပြီးသွားသောအခါ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ နီရဲလာပြန်သည်။

"ရှင် မှတ်မိလား။"

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ မှတ်မိတယ်။ အရမ်း ဝေဝါးနေတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းလေး မှတ်မိရင်တောင် ကောင်းနေပါပြီ။"

သူမ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ရှန်ရဲ့... ရှင် ငါ့ကို မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ ငါ ရှင့်အနားမှာပဲ နေမှာပါ။ အခု ရှင့်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဆိုတော့၊ နောက်ထပ် လမ်းကွဲသွားဖို့ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်တော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ရပါတယ်။"

သူမ ခဏရပ်သွားပြီးနောက် "ရှင့်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ကြေးမုံပြင် အရိပ် လေ" ဟု ရှန််ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု အံ့အားသင့်သွားသည်: "ကြေးမုံပြင် အရိပ်လား"

ရှန်ရဲ့သည် ကိုယ်ပွား ၏ နောက်ခံ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယုသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် "သူ ရှင့်အပေါ် အရမ်း ကောင်းတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "အင်း။"

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိပါတယ်။ သူ ရှင့်ကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံက၊ ရှင် သူ့ကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အတူတူပဲ။"

"ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးလေ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ထိုညနေက၊ လျင်ရှောင်ယု အပါအဝင် သူတို့ ငါးယောက် အတူတကွ ညစာ စားခဲ့ကြသည်။

ကျိုးယွမ် က ဟင်းခွက် အနည်းငယ် ချက်ပြုတ်ထားပြီး၊ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန် စေတနာ ပါလှသည်။

စားသောက်နေရင်း လျင်ရှောင်ယု က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏: "နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"အပိုင်းအစ တွေ စုဆောင်းပြီး၊ နောက်တစ်ထပ်ကို သွားမယ့် တံခါးကို ရှာမယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှာတွေ့ရင်ကော" ဟု လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်ပြန်၏။

"အထဲ ဝင်မယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယုက ရှန်ရဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါလည်း ရှင်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ် ကြက်သေသေသွားသည်: "မင်းကလား"

လျင်ရှောင်ယုက ရှင်းပြလေသည်၊ "သူ့ကို လိုက်ရှာဖို့ ငါ အထဲ ဝင်လာတာလေ။ အခု သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီ ဆိုတော့၊ သေချာပေါက် အတူတူ သွားရမှာပေါ့။"

ကျိုးယွမ် က ရှန်ရဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သူမကို လိုက်ခွင့် ပြုလိုက်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ကောင်းပြီလေ။ လူများတော့လည်း ပိုကောင်းတာပေါ့။"

စားသောက်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယု အခန်း ၅၀၃ သို့ ပြန်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်ရှိ ညမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။

"မင်း သူမကို ယုံလား။"

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ယုံချင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ယုံလိုက်ပေါ့" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား က ပြောလေသည်၊ "အစစ်ဖြစ်ဖြစ်၊ အတုဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး၊ မင်း ဘာကို ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်လဲ ဆိုတာကပဲ အရေးကြီးတယ် လို့ မင်း အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း စကားပြော ပိုပို ကောင်းလာတယ်နော်။"

ကိုယ်ပွား လည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းဆီက သင်ထားတာလေ။"

နောက်ရက် အနည်းငယ် အတွင်းတွင်၊ သူတို့ ငါးယောက် အတူတကွ စတင် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

အပိုင်းအစ များ စုဆောင်းကြသည်၊ မြေပုံကို ဆက်ကြသည်၊ အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားကြသည်။

လျင်ရှောင်ယုသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမို သန်မာနေ၏။ သူမသည် ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း တစ်နှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး သတ္တမမြောက် အထပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် အတွေ့အကြုံ ပိုများလေသည်။ အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးဝမ် ထက်ပင် ပိုမို တည်ငြိမ်နေတတ်၏။

တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် အလွန် အန္တရာယ် များသော အပျက်အစီး ပုံကြီး တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ စည်းမျဉ်းမှာ "စကားမပြောရ" ဟူ၍ ဖြစ်၏။ သူတို့ ငါးယောက် အဆိုပါ အပျက်အစီး ပုံကြီးထဲတွင် တစ်နေကုန် နေခဲ့ရပြီး၊ မျက်လုံး အကြည့်များနှင့် လက်ဟန်ခြေဟန်များကိုသာ အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြရသည်။

လျင်ရှောင်ယုက သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် စာရေးပြကာ ဆက်သွယ်ရန် အကြံပြုခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးယွမ် က ပြောခဲ့သည်၊ "သူမက ရတနာ တစ်ပါးပဲ။ သူမကို မင်း သေချာ ဂရုစိုက်သင့်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ သဘောတူနေမိ၏။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ ဦးလေးကျန်း ထံမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။

အပိုင်းအစ သစ်တွေ ပေါ်လာပြီ တဲ့။

မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ။

သူတို့ ငါးယောက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

မြို့မြောက်ဘက် ဆိုသည်မှာ သူတို့ အရင်က ရောက်ဖူးသမျှ နေရာများ အားလုံးထက် ပိုမို ဝေးကွာပြီး၊ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ နေ့ဝက်ခန့် ကြာမြင့်လေသည်။

စွန့်ပစ် စက်ရုံ ဧရိယာ တစ်ခု ဖြစ်၏။ မြင့်မားသော စက်ရုံ အဆောက်အအုံများ၊ သံချေးတက်နေသော စက်ယန္တရားများနှင့် နေရာအနှံ့တွင် ကျကွဲနေသော မှန်ကွဲစများ ရှိနေသည်။

ဦးလေးကျန်း နှင့် အခြား သူများက စက်ရုံ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့ လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ပြနှုတ်ဆက်လေ၏။

"ဒီဘက်မှာ။"

သူက သူတို့ကို ဦးဆောင်၍ စက်ရုံ အဆောက်အအုံများ ကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ အနောက်ဘက်ဆုံး အထိ ခေါ်သွားလေသည်။

အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။

သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကြီး တစ်ချပ်။

ဦးလေးကျန်း က ပြောလေသည်၊ "တံခါးအနောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိတယ်။ ငါ အထဲဝင်ဖို့ ကြောက်နေလို့။"

"ဘာအပိုင်းအစ တွေ ရှိလို့လဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

ဦးလေးကျန်း ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိမိတ်မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

ကျိုးယွမ်က ရှန်ရဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခန်း ရှိနေသည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

သို့သော် နံရံများပေါ်တွင် စာလုံးများ အပြည့် ရေးထားလေသည်။

အနီရောင် စာလုံးများ။

မျက်နှာကျက်ကနေ ကြမ်းပြင်အထိ၊ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေအောင် ရေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုပါ စာလုံးများ အားလုံးက နာမည်တစ်ခုတည်း ကိုသာ ရေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယု (မိုးဖွဲလေး)။

ရှောင်ယု။

ရှောင်ယု။

ရှောင်ယု။

ရှောင်ယု။

အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့် ထောင်နှင့်ချီ၍၊ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားခြင်းပင်။

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး လျင်ရှောင်ယုကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေလေပြီ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး အဆိုပါ စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဦးလေးကျန်း က "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ရှန်ရဲ့ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အဆိုပါ စာလုံးများကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်၏။

အနီရောင်၊ သွေးနှင့် ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။

လုံးဝ ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ညှီစော် နံသင်းသင်းကို ရနေသေး၏။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်ကို သူ ရှာတွေ့သွားသည်။

ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်၏။

အပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ။

【စည်းမျဉ်း: အရေးအကြီးဆုံး လူကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။】

【မေ့သွားတဲ့ သူတွေက ဒီမှာပဲ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလိမ့်မယ်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းနေလေ၏။

သူ လှည့်၍ လျင်ရှောင်ယုကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ "ရှောင်ယု" ဟူသော စာလုံးများကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

သူမ စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှသည်:

"ဒါကို ဘယ်သူ ရေးသွားတာလဲ။"

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ သိနေပါသည်။

သူတို့ အားလုံး သိနေကြပါသည်။

ဒါကို အခြား 'ရှန်ရဲ့' တစ်ယောက်ယောက် က ရေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမကို မေ့သွားတဲ့ ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်။

ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်။

ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမယ့် ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်။

လျင်ရှောင်ယု၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူမ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အဆိုပါ စာလုံးများကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။

"ရှင် ဒီမှာ ရှိနေတာလား" သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား။"

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေအောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားသော အဆိုပါ အနီရောင် စာလုံးများ၊ သူမ၏ နာမည်လေး သာလျှင် ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ သူ အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့သော ခံစားချက် တစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

အရမ်းကို ခံစားရ ခက်လွန်းတယ်။

ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။

ချန်မော့ ပြောခဲ့သလိုမျိုး၊ "အပေါက်ကြီး" တစ်ခုလိုပဲ။

သူ ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်: "ရှောင်ယု။"

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာ၏။

ရှန်ရဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး "အဲ့ဒါကို ငါ ရေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "အခု ငါ မှတ်မိလာပြီ။ ပုံရိပ်တချို့ကိုပေါ့။ မင်းက ပြုံးနေတယ်၊ ငါက မင်းကို ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ ငါ တစ်ခုခုကို ရေးနေခဲ့တယ်။ မင်း နာမည်ကို ရေးနေခဲ့တာ။ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးနေခဲ့တာ။"

သူ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အဆိုပါ စာလုံးများကို ထိတွေ့လိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို ရေးခဲ့တာ ငါ ဖြစ်နိုင်သလို၊ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ် 'ငါ' ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းကို ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမှာပါ။"

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

သူမ လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

တင်းကျပ်စွာ၊ အလွန်ကို တင်းကျပ်စွာဖြင့်။

ရှန်ရဲ့ ရှောင်ဖယ်မသွားခဲ့ချေ။

သူ သူမကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

"ရှောင်ယု" (မိုးဖွဲလေး) ဟူသော စာလုံးများ အပြည့် ရေးသားထားသည့် ထိုအခန်းထဲတွင်၊ အနီရောင် သွေးများနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုအခန်းထဲတွင်၊ သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။

ကိုယ်ပွားသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို ကြည့်နေ၏။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

ဦးလေးကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ လျင်ရှောင်ယု လက်လွှတ်လိုက်၏။

သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလေသည်: "ရှင် ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ရှင် ဘယ်နှယောက်မြောက် ရှန်ရဲ့ ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ရှင့်ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူက ဆို၏။

သူတို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ နံရံပေါ်တွင်တော့ အဆိုပါ အနီရောင် စာလုံးများ ရှိနေဆဲပင်။

သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာဖြင့်၊ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားသော။

ရှောင်ယု (မိုးဖွဲလေး)။

………