အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) - အနီနှင့် အနက်၏ အမှန်တရား။

ဟုန် သည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားလေသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ အလင်းရောင်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ အနီရောင် ဂါဝန်လေးမှာမူ အဆုံးမရှိသော အဖြူရောင် လောကကြီးထဲတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲနေသည့် ကခုန်နေသော မီးတောက်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ရှန်ရဲ့က သူမ၏ အနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါလာပြီး၊ တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေရဲချေ။

သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ။ မိနစ်အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နာရီအနည်းငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်ဆိုသော အရာမှာ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

နောက်ဆုံးတွင် အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်စိရှေ့၌ မီးခိုးရောင် ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ။ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်ရှိ အနောက်ဘက်လမ်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသော ခံစားချက်မျိုး မရှိဘဲ၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်တည်မှု၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ဟုန် က ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးနိုင်တာ ဒီအထိပါပဲ။"

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဒသမမြောက် အထပ်နဲ့ ဒုတိယမြောက် အထပ် ကြားက ဟာကွက်လေ။ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့ အရာအားလုံးက ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတယ်။"

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတာ"

ဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ ခံစားချက်တွေ၊ လူတွေ။ ရှင် တစ်ခုခုကို ချန်ထားခဲ့ပြီ ဆိုတာနဲ့ အဲ့ဒီအရာက ဒီနေရာကို ကျလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

သူမက လက်မြှောက်၍ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း အပါအဝင်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟုန်က ဆက်ပြောလေသည်၊ "ရှင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံထဲမှာ လင်းရှောင်ယွီနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရှင့်ရဲ့ အတိတ်တွေ ပါနေတယ်။ အဲ့ဒီ အတိတ်တွေ အကုန်လုံးက အခု ဒီနေရာမှာ ရောက်နေပြီ။ တချို့က ရှိနေတုန်းပဲ၊ တချို့ကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားရှာမှ ရလိမ့်မယ်။"

"ရှာတွေ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးသည်။

"သူမကို ရှင် ရှာတွေ့သွားပြီ ဆိုရင်၊ သူမ အကြောင်းကို ရှင် ပြန်မှတ်မိလာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူမကိုပါ ရှင် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။"

သူမက မြူခိုးများထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားလေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမက ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်၏။

အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးဖြင့်ပင်။

"အော်... ဒါနဲ့လေ၊ နောက်ထပ် အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့က နားထောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ရှင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ တခြား အရာတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။ တချို့က ကောင်းတယ်၊ တချို့ကတော့ ဆိုးရွားတယ်။ သတိထားပါ။"

ထို့နောက် သူမသည် မြူခိုးများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် မီးခိုးရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

မြူခိုးများက အလွန် ထူထပ်လွန်းသဖြင့် သုံးမီတာ (၁၀ ပေခန့်) အကွာအဝေးကိုပင် မမြင်နိုင်ချေ။ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ နူးညံ့နေပြီး နင်းလိုက်လျှင်လည်း မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေ။ မိမိ၏ အသက်ရှူသံမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ခဏမျှ လျှောက်လာပြီးနောက် အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး သေးငယ်သော အသံလေး၊ တစ်ခုခု ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ အသံလာရာဆီသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

မြူခိုးများကြားတွင် လူတစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေ၏။

အလွန် သေးငယ်သော လူတစ်ယောက်။ ကလေးငယ်လေး။

အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်။ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးပိုက်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပခုံးလေးများ တုန်ခါနေအောင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။

ရှန်ရဲ့က အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"သားလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကလေးငယ်က ခေါင်းမော့လာသည်။

ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားရ၏။

သူငယ်စဉ် ကလေးဘဝတုန်းက ပုံစံနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။

ကလေးငယ်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ရှိနေ၏။ အကြောက်တရား မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်ခု။

ကလေးငယ်က "ဦးဦး ရောက်လာပြီပဲ။" ဟု တိုးညင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိလို့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်ရာ ကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သားက ဦးဦး ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာလေ။" ဟု ကလေးငယ်က ဖြေလိုက်သောအခါ ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားရသည်။

ကလေးငယ်က ဆက်၍ "ဦးဦး အရမ်းငယ်သေးတဲ့ အချိန်တုန်းက တစ်ကြိမ် သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ရေထဲ ကျသွားပြီးမှ ကယ်တင်ခံခဲ့ရတာလေ။ အဲ့ဒီအချိန် ကစပြီး ဦးဦး ရေကို အရမ်း ကြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလို့ ဦးဦးရဲ့ စိတ်က အဲ့ဒီအကြောင်းကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာမို့၊ ဦးဦး အဲ့ဒီအကြောင်းကို မမှတ်မိတော့တာပါ။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လာသည်။

"ကြောက်နေတာက သားပါ။ ဦးဦးက သားကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့တာလေ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကလေးငယ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့အနားသို့ လျှောက်လာ၏။

"ဦးဦး ရှာနေတဲ့ အရာက သားဆီမှာ မရှိပါဘူး။ ရှေ့ဆက်သွားပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဦးဦးကို စောင့်နေပါတယ်။"

သူက မြူခိုးများ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ကာ "ဒါဆို မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"သား ဒီမှာပဲ နေမှာပါ။ အမြဲတမ်း ဒီမှာပဲ။ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် ဦးဦးကို စောင့်နေမှာပါ" ဟု ကလေးငယ်က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

ကလေးငယ်က ပြုံးပြသည်။

ထိုအပြုံးသည် သူငယ်စဉ် ကလေးဘဝက ဓာတ်ပုံထဲမှ အပြုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းပင်။

"သွားပါတော့။ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်နဲ့နော်။"

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

အတော်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလာသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် အပျက်အစီး မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အပျက်အစီး မြို့တော် နှင့် မတူဘဲ၊ ဤနေရာရှိ အပျက်အစီးများက ပို၍ ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ ပြိုကျနေသော နံရံများပေါ်တွင် ရေညှိများ ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ ကျောက်စရစ်ခဲများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေကာ သံချေးတက်နေသော သံထည်ပစ္စည်းများကို တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့မြင်ရသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် ဖြတ်သန်းလျှောက်လာခဲ့၏။

ထိုစဉ် နောက်ထပ် အသံတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ငိုသံ မဟုတ်ဘဲ ရယ်သံ။

အလွန် တိုးညင်းသော ရယ်သံ၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ကြားသွားမည်ကို စိုးရွံ့နေသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်အောင့်အည်းထားသော ရယ်သံမျိုး။

သူ အသံလာရာဆီသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟို၌ နံရံတစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုနံရံကို မှီလျက် အမျိုးသား တစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကာ ပခုံးများ တုန်ခါနေသည်။

သူ ရယ်မောနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

ရှန်ရဲ့၏ အသက်ရှူသံများ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုမျက်နှာ။

အလွန်ကို ချောမောလွန်းသည်။

နုနယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အလှမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ထက်မြက်စူးရှသော အလှမျိုး။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အကြည့်လွှဲ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အလှမျိုး။ မြင့်မားသော ပါးရိုးများ၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများ၊ စင်းလုံးချော နှာတံနှင့် တစ်ဖြောင့်တည်း စေ့ပိတ်ထားသော နှုတ်ခမ်းများ။ သူ ပြုံးနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ အေးစက်နေ၏။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းလေး အနည်းငယ် စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

အသံက ဩရှရှနှင့် သစ်သားကို ကော်ဖတ်စားနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။

"ငါ့နာမည် ရှန်ရဲ့။ မင်းနာမည်ကရော" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါ့မှာ နာမည် မရှိဘူး။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "လူတစ်ယောက်ယောက် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ဖြေလေသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အရပ် အလွန်ရှည်၏။ ရှန်ရဲ့ ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမြင့်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပုံက ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်နှင့် တူနေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အနီးကပ် မြင်ရချိန်တွင် ထိုမျက်ဝန်းများက ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူငယ်အိမ်များက နက်ရှိုင်းလွန်းသဖြင့် အောက်ခြေကိုပင် မမြင်နိုင်ချေ၊ သို့သော် အစွန်းတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင် အကွင်းလေး တစ်ခု ပါရှိနေပြီး ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆင်တူနေ၏။

"မင်း လူလာရှာတာလား။" ဟု သူက မေးသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ။"

"ငါ့မိန်းမကို ရှာနေတာ။ ပြီးတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ ရှာနေတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

ထိုလူက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ မြင်ဖူးတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။

"ရှေ့နားလေးမှာပဲ။ သူက တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေပုံနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားတယ်" ဟု ထိုလူက ဆက်ပြောသည်။

"ဘယ်တုန်းကလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဆိုတာမှ မရှိတာ။"

သူက အပျက်အစီးများ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားလေသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်လာ၏။

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်မလား။"

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တစ်စက္ကန့်မျှ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အပျက်အစီးများကြားတွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

"မင်း ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲ ရှိနေတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ အချိန် အတော်ကြာပြီ ထင်ပါတယ်" ဟု ထိုလူက ဖြေ၏။

"မင်း အပြင်ကို မထွက်ဘူးလား။"

"ငါတို့က အပြင်ကို ထွက်လို့ မရဘူးလေ။"

သူ ခဏရပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

ထိုအပြုံးက တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနေရာလေးကလည်း ကောင်းပါတယ်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်လေးပဲ။"

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

အဲ့ဒါ ဘာလဲ ဆိုတာကို သူ ရှင်းမပြတတ်ချေ။

သို့သော် ထိုလူကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။

ထိုလူက ရှန်ရဲ့ ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး လှည့်ကြည့်လာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ထိုလူကလည်း ဆက်မမေးတော့ချေ။

သူတို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အတော်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် ရှေ့တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ကွင်းပြင် အလယ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားလျက်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူက လျှောက်သွားပြီး "ငါတို့ ရောက်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

ထို့နောက် သူက ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး နံရံကို မှီကာ လက်ပိုက်လျက် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုလူက လှည့်ကြည့်လာ၏။

ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကိုယ်ပွားက သူ့ကို မြင်တော့ ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံး... အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အပြုံး။

"မင်း ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် လာရပ်လိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကိုယ်ပွားက ခေါင်းခါယမ်းပြလျက် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းကို ရှာမတွေ့လို့ပါ။"

သူက ရှန်ရဲ့ အနောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို ကြည့်ကာ "သူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ သူက မင်းကို မြင်ဖူးတယ်လို့ ပြောလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

ကိုယ်ပွားက ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ငါ သူ့ကို မသိပါဘူး" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက "ငါကတော့ မင်းကို မြင်ဖူးတယ်။ မင်းက လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေတာ။ ငါ လှမ်းခေါ်ပေမယ့် မင်း ပြန်မထူးဘူးလေ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကိုယ်ပွားက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြလျက် "ငါ မမှတ်မိဘူး" ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

"ကျိုးယွမ်တို့ရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ကိုယ်ပွားကို မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။ အပြင်ထွက်လာတာနဲ့ အကုန် ပျောက်သွားတာပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

"သူတို့ကို အရင် သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု ကိုယ်ပွားက အကြံပြုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ လှည့်၍ ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက နံရံကို မှီလျက် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းရော ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်မလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုလူ တစ်ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွား၏။

"အတူတူလား"

"ထွက်ပေါက်ကို ရှာမယ်။ ငါတို့လူတွေကို ရှာမယ်။ မင်း အပြင်ကို မထွက်ချင်ဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ ထွက်ချင်ကောင်း ထွက်ချင်မယ်။ မထွက်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဖြေလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း လောလောဆယ် အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ မင်း လမ်းခွဲချင်တဲ့ အချိန်ကျရင် အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ ရတာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

ထိုလူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲ၌ တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူ လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ ဘေးတွင် လာရပ်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် အပျက်အစီးများ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အတော်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် ကျိုးဝမ်ကို သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့ကြ၏။

သူမက ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဒူးလေးပိုက်လျက် ထိုင်ကာ အတွေးလွန်နေသည်။

ရှန်ရဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး မျက်ဝန်းများက နီရဲနေ၏။

ကျိုးယွမ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်လာတာနဲ့ သူ ပျောက်သွားတာပဲ။ ကျွန်မ အကြာကြီး လိုက်ရှာသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှာလို့မတွေ့ဘူး" ဟု ကျိုးဝမ်က ဖြေရှာသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ပွားက "ဆက်ရှာကြတာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့သွားမှာပါ" ဟု နှစ်သိမ့်လေသည်။

ကျိုးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို မြင်သောအခါ သူမ ခဏမျှ တွေဝေသွား၏။

"သူက ဘယ်သူလဲ။"

"လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ သူက ငါတို့ကို လမ်းပြပေးတာလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်က ထိုလူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူတို့ လေးယောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ရှန်ရဲ့က ထိုလူကို မေးလိုက်၏၊ "မင်းမှာ တကယ်ပဲ နာမည် မရှိတာလား။"

"မရှိဘူး" ဟု ထိုလူက ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါဆို မင်းကို ငါ ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

ထိုအပြုံးက တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသည်။

"ဖြစ်သလို ခေါ်ပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းကို 'အာဟေး' လို့ ခေါ်ရင်ကော" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "ကြားရတာ အရမ်း အရုပ်ဆိုးတာပဲ။"

"ဒါဆိုလည်း မင်းဘာသာမင်း စဉ်းစားလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုသည်။

"ငါ မသိဘူး။ မင်းပဲ ပေးလိုက်ပါ" ဟု ထိုလူက ပြန်ပြောသည်။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။

"မင်း မျက်လုံးထဲမှာ ရွှေရောင်လေးတွေ ရှိတယ်နော်။ မင်းနာမည် 'အာကျင်း' လို့ ပေးရမလား။"

ထိုလူက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိ၏။

ဒါက အချိန်အတော်ကြာ အတွင်း သူ တကယ် ရယ်မောလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သလို ဖြစ်သွားကာ၊ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

ထို့နောက် ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ခေါင်းလွှဲသွားလေသည်။

သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်ကိုတော့ ရှန်ရဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

စိမ်းလန်းပြီး ကျယ်ပြန့်သော၊ အဆုံးမရှိသော မြက်ခင်းပြင်ကြီး။

အရင်က သူတို့ မြင်ခဲ့ရသည့် နေရာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ကျိုးယွမ်။

သူတို့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေ၏။

ကျိုးဝမ် ပြေးသွားပြီး သူ၏ အနောက်မှနေ၍ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် လှည့်ကြည့်လာပြီး၊ သူမကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ။"

ကျိုးဝမ်က သူ့ကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထုလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က သူ့ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အနောက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကိုပါ မြင်သွားသောအခါ တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားသည်။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ။"

"လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ သူက ငါတို့ကို လမ်းပြပေးတာလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "လျင်ရှောင်ယုရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီမှာ မရှိဘူး။

သူမ ဒီနေရာမှာ မရှိဘူး။

"နောက်ကျနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးယွမ်က အကြံပြုလေသည်။

သူတို့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

တစ်ရက်။ နှစ်ရက်။ သုံးရက်။

လျင်ရှောင်ယု ရောက်မလာခဲ့ချေ။

ရှန်ရဲ့ စတင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်၏။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိချေ။ လေပြေများ၊ မြက်ခင်းများ၊ အဆုံးမရှိသော အစိမ်းရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးသာ ရှိသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူက သူ၏ ဘေးတွင် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အချိန်ပြည့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ရှန်ရဲ့က "ငါ သူ့ကို သွားရှာမယ်" ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

ကိုယ်ပွားလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ မင်းနဲ့ လိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ပြောလေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

လူငါးယောက် မြက်ခင်းပြင်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အတော်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် မြက်ခင်းပြင်၏ အဆုံးတွင် အနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ပန်းခင်းကြီး။

အနီရောင် ပန်းခင်းကြီး။

ပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုလို အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။

ရှန်ရဲ့က ပန်းခင်းပြင်၏ အစွန်းတွင် ရပ်လျက် ထိုအနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

ဟုန် ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ သတိရသွားသည်။

"အဲ့ဒီ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျွန်မ ရှိနေတယ်။"

ဒီပန်းတွေက အဲ့ဒီ ဓာတ်ပုံထဲက ပန်းတွေနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ပန်းပင်များက အလွန် ရှည်လျားပြီး ဒူးခေါင်းအထက်တွင် ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့ ကြားတွင် လျှောက်သွားသောအခါ တရှပ်ရှပ် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူက လမ်းလျှောက်ရင်း "လျင်ရှောင်ယု — " ဟု လိုက်လံ အော်ခေါ်နေ၏။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။

သူ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ပန်းပင်များက ပို၍ သိပ်သည်းလာပြီး ပို၍ နီရဲလာကာ လမ်းကြောင်းကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

"ရှန်ရဲ့။"

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ပန်းခင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

လျင်ရှောင်ယု။

သူမက အဲ့ဒီနေရာမှာ ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။

ထိုအပြုံးက အရမ်းကို နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းလှ၏။

ရှန်ရဲ့ ပြေးသွားပြီး သူမကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထား၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

ဖက်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်သောအခါ ရှန်ရဲ့က "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ အပြင်ထွက်လာကတည်းက ဒီကို ရောက်နေတာပဲ။ ကျွန်မ အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ပေမယ့် ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့ဘူး" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဖြေလေသည်။

သူမက သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တွေဝေသွား၏။

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။"

"ကျိုးယွမ်တို့လေ။ ပြီးတော့... သူငယ်ချင်း အသစ် တစ်ယောက်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို ကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက် လျင်ရှောင်ယုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

"သွားကြစို့။ ငါတို့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

သူတို့ လှည့်၍ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ပန်းခင်းပြင်ဘက်သို့ သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ပန်းခင်းထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဖြတ်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်၏။

သူ သေချာ ကြည့်ချင်သော်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထိုလူက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလိုက်၏။

သူ လှည့်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုအရိပ်က အမြဲတမ်း ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

………..